دور الأنظمة العميلة في هدم قيم المجتمع في بلاد المسلمين،  فأين دور أهل الغيرة من العامة والجيوش لقلع هذه الأنظمة؟!
دور الأنظمة العميلة في هدم قيم المجتمع في بلاد المسلمين،  فأين دور أهل الغيرة من العامة والجيوش لقلع هذه الأنظمة؟!

تتعرض المجتمعات في بلاد المسلمين إلى حملة كبيرة متسلسلة وممنهجة تستهدف هدم القيم، من النظام الرأسمالي وأزلامه من الأنظمة القائمة بكل أشكالها جمهورية كانت أم ملكية، فقد تجلت أدوار الأنظمة الخبيثة والخطيرة، ولم تترك وسيلة من الوسائل إلا واستخدمتها وجيرتها في سبيل هدم القيم، فلو أتينا إلى قنوات التلفزيون سنجدها تبث سموماً قاتلة تستهدف الأخلاق من خلال المسلسلات التي تظهر الفاسق مقداماً جريئاً شجاعاً يحتذى به!

0:00 0:00
Speed:
July 04, 2019

دور الأنظمة العميلة في هدم قيم المجتمع في بلاد المسلمين، فأين دور أهل الغيرة من العامة والجيوش لقلع هذه الأنظمة؟!

دور الأنظمة العميلة في هدم قيم المجتمع في بلاد المسلمين،

فأين دور أهل الغيرة من العامة والجيوش لقلع هذه الأنظمة؟!

تتعرض المجتمعات في بلاد المسلمين إلى حملة كبيرة متسلسلة وممنهجة تستهدف هدم القيم، من النظام الرأسمالي وأزلامه من الأنظمة القائمة بكل أشكالها جمهورية كانت أم ملكية، فقد تجلت أدوار الأنظمة الخبيثة والخطيرة، ولم تترك وسيلة من الوسائل إلا واستخدمتها وجيرتها في سبيل هدم القيم، فلو أتينا إلى قنوات التلفزيون سنجدها تبث سموماً قاتلة تستهدف الأخلاق من خلال المسلسلات التي تظهر الفاسق مقداماً جريئاً شجاعاً يحتذى به! وما إن ينتهي المسلسل حتى نشاهد في مجتمعنا من يتأسى به فيثمر عللاً وفساداً بعضه فوق بعض فتنتزع الرجولة من الشباب، والعفة من الشابات، فيصبح العري موضة والانحراف نقاهة والالتزام تخلفاً، ونتيجة لوجود النظام الرأسمالي في واقع الناس أصبحت القيمة الأخلاقية مزيفة مجردة من مقصدها فيجري تحقيقها لنيل المادة فقط، والقيمة الإنسانية تكاد أن تنقرض في مجتمع طغت عليه الماديات فلا تجدها محققة في المجتمع لمقصدها بل صار القصد من تحقيقها الحصول على المال، والقيمة الروحية جافة نتيجة غياب الحكم بما أنزل الله فقد جعلت نفوس الناس باهتة لا تدرك صلتها بالله في كل عمل تقوم به.

والمقصود هنا بالقيم هو القصد من العمل أو الغاية من العمل، وهذا القصد من أي عمل في الدنيا لا يخرج عن تحقيق إما قيمة مادية أو قيمة روحية أو قيمة خلقية أو قيمة إنسانية، فالقيمة المادية، كالأعمال التجارية والزراعية والصناعية ونحوها، فإن المقصود من القيام بهذه الأعمال هو إيجاد فوائد مادية منها، وهي الربح، وأما القيمة الإنسانية كإنقاذ الغرقى وإغاثة الملهوفين، فإن المقصود منها إنقاذ الإنسان بغض النظر عن لونه وجنسه ودينه أو أي اعتبار آخر غير الإنسانية، وأما القيمة الأخلاقية، كالصدق والأمانة والرحمة، فإن المقصود منها الناحية الخلقية بغض النظر عن الفوائد وبغض النظر عن الإنسانية، إذ قد يكون الخُلق مع غير الإنسان، كالرفق بالحيوان والطير، وقد تحصل من العمل الخلقي خسارة مادية، ولكن تحقيق قيمته واجبة، ألا وهي الناحية الخلقية، وأما القيمة الروحية كالعبادات، فإنه ليس المقصود منها الفوائد المادية، ولا النواحي الإنسانية ولا المسائل الخلقية، بل المقصود منها مجرد العبادة، ولذلك يجب أن يراعى تحقيق قيمتها الروحية فحسب بغض النظر عن سائر القيم، فالأنظمة القائمة اليوم عملت على ترسيخ قيمة واحدة وهي القيمة المادية وبالتالي أصبحت حياة الناس في شقاء.

إننا عندما نتحدث عن القيم فنحن نتحدث عن مقياس نهضة إذا سلب من الأمة فمن الطبيعي أن تميل وتنحرف فتصبح مطمعا لكل متربص، وقد تربصت الأنظمة القائمة ومارست دورها في هدم قيم المجتمع بحملها لعقيدة الكفر الرأسمالي الذي يعاني مجتمعه من أزمة القيم، وبواسطة الأنظمة العميلة لم يكن صعبا على الغرب نقل تلك الأزمات إلى بلاد المسلمين ليذيقهم بعض ما عنده!! فأوردوا الناس مورد الهلاك، قال تعالى: ﴿وَإِذَا أَرَدْنَا أَن نُّهْلِكَ قَرْيَةً أَمَرْنَا مُتْرَفِيهَا فَفَسَقُواْ فِيهَا فَحَقَّ عَلَيْهَا الْقَوْلُ فَدَمَّرْنَاهَا تَدْمِيرًا﴾ [الإسراء: 16]

ولقد كانت القيم في حياة المسلمين قبل وجود هذه الأنظمة الفاجرة ركنا أساسيا لعزتهم وقوتهم ومنعتهم وسعادتهم، فعاشوا فيما بينهم حياة تتحقق فيها كل قيمة بمقصدها، فساد التعاون والتراحم فيما بينهم فأسسوا حضارة أبهرت العالم برقيها الفكري والسلوكي في كل جانب فوجدت الأخلاق الحسنة.

فالإعلام مجيَّر لهدم الأخلاق وإمراض النفسيات وانحطاطها!! ولو نأتي لنستعرض ما يحدث في اليمن مثلا:

اليوم: فبعد أن اكتوى أهل اليمن بنيران النظام الرأسمالي وأدواته مسّهم الجوع والخوف وانتشر الفقر بين الناس فانعدمت القيمة الإنسانية حتى وصل الأمر إلى أن يسألهم السائل فلا يعطونه، ويستنصر المظلوم فلا ينصرونه، وهكذا مضت الأنظمة في مسيرتها لإفساد المجتمع، فسارع الحكام الظالمون إلى التنسيق مع المنظمات الغربية لإدخالها إلى اليمن فقامت باستقطاب شبابهم فأفسدتهم، وتركز على فتياتهم تركيزا مخيفا، فالفتاة التي تربت على الأخلاق والعفة والاحتشام صارت سلعة رخيصة بيد المنظمات والجمعيات الطامعة في إحلال الفساد، فيغرون الآباء بدفع مبالغ مالية كرواتب للعاملين في المنظمات في ظل عدم وجود المرتبات فيتركون فتياتهم مع المنظمات بغية الحصول على وظيفة في وقت تخلى الحكام عن مسؤوليتهم تجاه الرعية فأصبح الناس يرزحون تحت خط الفقر، وما إن يروا منظمة قدمت إلى اليمن إلا وتراهم يسارعون إليها مادّين لها أيديهم فلا يقيمون للمنكرات وزنا فهم مشغولون بتحصيل لقمة العيش فالمنكر يسكتون عنه مقابل حفنة قمح!!

وبالأمس: عمل النظام السابق بقيادة الهالك علي صالح على ربط الناس به ربطاً مصلحيا، فعمل على شراء ولاءات مشايخ القبائل والفعاليات المؤثرة فأفسدهم فغير مقاييس العمل لديهم فأصبحت المصلحة هي مقياس أعمالهم يدورون معها حيث دارت، وهذا للأسف الشديد ظاهر للعيان.

الخلاصة:

-     إن قياس المجتمعات الإنسانية في حياتها الدنيوية لا يكون إلا بتحقيق القيم الأربع الروحية والمادية والإنسانية والخلقية، كل في مكانها، فالمجتمع الذي يحقق القيم الأربع مجتمع ناهض وراقٍ، واليوم لا يوجد أي مجتمع تحقق فيها هذه القيم برعاية من الدولة، ولن توجدها إلا دولة الخلافة الراشدة الثانية.

-     إذا لم يتحرك سريعاً أهل الغيرة والنخوة من الناس والضباط لقلع هذه الأنظمة وإقامة دولة الخلافة محلها فالخرق سوف يزداد وسوف يرون أبناءهم وبناتهم يتفلتون من بين أيديهم ويصبحون سلعاً، فما فائدة العيش عند ذلك؟!

ولذلك كان على كل مسلم يسعى إلى تحقيق القيم بمقاصدها في كل عمل يقوم به مدركا صلته بالله خالق الكون والإنسان والحياة، ولا سبيل للمسلمين إلا باقتلاع الأنظمة العميلة التي نالت من قيمهم لصالح الكفار وأدخلت الفساد إلى البلاد، وما دام هناك من يعمل لإنهاض الأمة واستعادة سلطانها وهويتها وقيمها فلا مجال ولا خلاص إلا في الوقوف إلى جانبه حتى تعود للإسلام دولته فيعود المسلمون ذوي نهضة فكرية وسلوكية بقيمهم الراقية الدائمية دوام اعتناقهم لعقيدة الإسلام فيذيبوا كل دخيل عليهم وينشروا عدل الإسلام وقيمه في كل أصقاع الأرض.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. أحمد كباس – ولاية اليمن

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو