في الذكرى العاشرة للثورة  (1)  الإصرار على استنساخ ثورة الـ25 من يناير والدوران في حلقة مفرغة
في الذكرى العاشرة للثورة  (1)  الإصرار على استنساخ ثورة الـ25 من يناير والدوران في حلقة مفرغة

كانت تونس هي فاتحة الخير التي بها كسرت الأمة حاجز الخوف الذي ألجمها لعقود طويلة ظلت خلالها الأمة تعاني الظلم والقهر والطغيان، من خلال حكام رويبضات جثموا على صدرها ردحا من الزمن، إذا تكلم أحد قطعوا لسانه، وإذا رفع رأسه قطعوها، وإذا كتب بقلمه قصفوه له، فتسربلت الأمة بخوف شديد منعها من أن تقول للظالم أنت ظالم،

0:00 0:00
Speed:
January 13, 2021

في الذكرى العاشرة للثورة (1) الإصرار على استنساخ ثورة الـ25 من يناير والدوران في حلقة مفرغة

في الذكرى العاشرة للثورة

(1)

الإصرار على استنساخ ثورة الـ25 من يناير والدوران في حلقة مفرغة

كانت تونس هي فاتحة الخير التي بها كسرت الأمة حاجز الخوف الذي ألجمها لعقود طويلة ظلت خلالها الأمة تعاني الظلم والقهر والطغيان، من خلال حكام رويبضات جثموا على صدرها ردحا من الزمن، إذا تكلم أحد قطعوا لسانه، وإذا رفع رأسه قطعوها، وإذا كتب بقلمه قصفوه له، فتسربلت الأمة بخوف شديد منعها من أن تقول للظالم أنت ظالم، فظهر وكأنها قد تودع منها، وفي لحظة ما ظن البعض أن هذه الأمة قد ماتت والسلام، فإذا بها تثور وتنتفض لتثبت للعالم أنها أمة حية لا تموت، قد تمرض ولكنها لا تموت.

لقد كان البوعزيزي الشرارة التي فجرت الثورة في تونس، لتلحق بها مصر واليمن وسوريا وليبيا، ليكون عنفوانها نبراسا لباقي شعوب الأمة، وأملا ينبعث في النفوس ليزلزل عروش الطغاة، فإذا كان أهلنا في تونس قادرين على إزاحة الطاغية بن على، فباقي شعوب الأمة قادرة على إزاحة طواغيتهم، وهم وإن تعددت أسماؤهم فطغيانهم واحد، وهم وإن تعدد أسيادهم فهم في العمالة سواء.

وبرغم نجاح الثورة المضادة في مصر في الالتفاف على ثورة الخامس والعشرين من يناير واحتوائها ومن ثم إجهاضها، إلا أنها لا زالت تشكل دافعا قويا لدى قطاع عريض من أبناء الأمة لعدم الخنوع والذل لما يراد أن يفرض عليهم من الغرب وعملائه في مصر، فقد استطاعت الثورة أن تكسر حاجز الخوف من طغيان السلطة وتَجبّرها تجاه أي معارضة حقيقية لها، ولا زال النظام كلما حلت ذكرى الثورة يجيش جيوشه ويفرض حالة من الاستنفار الأمني تخوفا من أي حراك يستلهم ذكرى الثورة وقدرتها على إرباك النظام الذي دفعه دفعا لأن يتخلى عن رأس سلطته، وفي هذه الأيام تحل الذكرى العاشرة لانطلاقة الثورة في ظل دعوات جماهيرية للنزول إلى الشوارع والميادين تطالب بإسقاط النظام.

وإنه وإن كان النظام أيام مبارك قد ارتكب من الآثام والخطايا والخيانات ما حفز الناس للاستمرار في التظاهرات حتى تم خلعه، فإن النظام الحالي قد فاق نظام مبارك في آثامه وخطاياه وخياناته. لقد تعامل النظام الحالي مع مشكلة سد النهضة بطريقة خيانية بانت للقاصي والداني أدت إلى التفريط في مياه النيل وسَوق مصر إلى التصحر والعطش، كما كان التنازل عن تيران وصنافير إلى السعودية خدمة مجانية لكيان يهود جعلت من مضيق تيران مياهاً دولية، وثالثة الأثافي ترسيم الحدود مع قبرص واليونان الذي أدى لضياع ثروات هائلة من النفط والغاز في مياه مصر الاقتصادية لصالح اليونان وقبرص وكيان يهود، ناهيك عن إخلاء سيناء من ساكنيها وإفراغها من أي تنمية حقيقية لصالح الكيان الغاصب، ولو عددنا خطايا النظام الحالي لاحتجنا لصفحات كثيرة مليئة بالخزي والعار من قتل وإخفاء قسري واعتقال لخيرة أبناء الأمة، ومن انهيار اقتصادي وديون متراكمة ستدفع ضريبتها الأجيال القادمة.

إذاً الدافع اليوم للحراك والعمل على إسقاط النظام أكبر بكثير مما كان عليه أيام المخلوع مبارك. لقد تم رهن البلد بالكامل لأمريكا التي هي أعدى أعداء الأمة، وأطلق النظام كلابه لتنهش في جسد الأمة وتتطاول على الإسلام وتهاجم أحكامه من خلال ثورة زائفة على الدين وأفكاره ومفاهيمه ورموزه تحت دعوى تطوير الخطاب الديني.

ولكن ما يجب أن يدركه كل ثائر مخلص وكل من يسعى لتغيير الواقع الفاسد، أن العمل للتغيير له طريقته التي يجب أن تتبع، وأن أهم شرط في طريقة التغيير أن تكون طريقة شرعية وبالتالي أن تكون عملية؛ أي من شأنها إحداث التغيير المطلوب على وجهه، وبالتالي فإن محاولة استنساخ ثورة الخامس والعشرين من يناير هي محاولة قاصرة ودوران في حلقة مفرغة، وإن استمرت الدعوات للنزول إلى الشارع كلما حلت ذكرى الثورة بهذا الشكل المستنسخ لما حدث قبل عشر سنوات ومن ثم عدم الاستجابة لتلك الدعوات أو النزول بأعداد قليلة يبطش بها النظام بمنتهى البساطة، إن استمرت تلك الدعوات دون أثر يذكر فقد يتسرب اليأس لنفوس تاقت للتغيير... وهذا ما يراهن عليه النظام، وبالتالي فهو المستفيد الأكبر من تلك الدعوات. وإنه لأمر غريب أن يتم التركيز على النزول في هذا اليوم بالتحديد ليعيد التاريخ نفسه، مع العلم أن النظام في هذا اليوم بالذات يكون على أتم استعداد وفي جاهزية للقمع والبطش والتنكيل والاعتقال لمن يشارك في تلك المظاهرات، فهو ينشر قواته في الشوارع وعلى مخارج ومداخل المدن والميادين بحجة تأمين الاحتفالات بالذكرى. ومن هنا لا بد من إعادة النظر في طريقة التغيير، كما لا بد من دراسة الواقع ومراجعة ما حدث منذ انطلاقة الثورة وحتى لحظة إجهاضها من خلال الثورة المضادة التي قادتها أمريكا من خلال المؤسسة العسكرية ذراعها الطولى في مصر، لنعرف مواطن الخلل ولتلافي تلك الأخطاء فيما هو قادم من عملية التغيير الحتمية. نعم فعملية التغيير حتمية وسيأتي اليوم الذي يتم فيه قلع هذا النظام من جذوره واستبدال نظام الإسلام به.

وسنتبع هذه المقالة بسلسلة من المقالات لتكون تلك السلسلة محاولة جادة لدراسة مسار الثورة منذ بدايتها في 25 يناير وحتى الآن للوقوف على الأخطاء التي وقع فيها الثوار والتي أدت لعودة النظام القديم ولكن بشكل أكثر شراسة من سابقه، حتى يكون العمل للتغيير عملا منتجا ومحققا الغاية منه وهو التغيير الجذري للنظام الرأسمالي الفاسد الذي يسيطر على البلاد واستبدال نظام الإسلام العظيم به؛ الإسلام الذي يشكل دين الغالبية العظمى من أهل مصر والذي فيه وحده الخير لكل من يعيش في ظله سواء أكان مسلما أم غير مسلم، ذلك النظام الذي عاشت في ظله الأمة الإسلامية ما يقارب ثلاثة عشر قرنا كانت فيه الدولة الإسلامية هي الدولة الأولى في العالم وكانت الأمة الإسلامية هي الأمة الأولى في العالم. كما سنبين في نهاية السلسلة تلك كيف يكون التغيير الحقيقي الذي يجب أن يقوم به ليس أفراد بل يقوم به مع الأمة وبها حزب سياسي يكون مبدؤه الإسلام ويتمتع بوعي سياسي ولديه مشروع سياسي متكامل قابل للتطبيق ينطلق من العقيدة الإسلامية وما ينبثق عنها من نظم وأحكام.

وعلى الله قصد السبيل.

الجزء الثاني: اضغط هنــا

الجزء الثالث: اضغط هنــا

الجزء الرابع: اضغط هنــا

 الجزء الخامس: اضغط هنـا

 الجزء السادس: اضغط هنـا

الجزء السابع : اضغط هنــا

الجزء الثامن: اضغط هنــا

 الجزء التاسع: اضغط هنـا

الجزء العاشر: اضغط هنـا

 الجزء الحادي عشر: اضغط هنا

الجزء الثاني عشر: اضغط هنا

 الجزء الثالث عشر:اضغط هنا

الجزء الرابع عشر:اضغط هنا

 الجزء الخامس عشر:اضغط هنا

الجزء السادس عشر: اضغط هنا

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

حامد عبد العزيز

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو