في رمضان، ما الذي يحول بين المسلم والتقوى؟
June 07, 2018

في رمضان، ما الذي يحول بين المسلم والتقوى؟

في رمضان، ما الذي يحول بين المسلم والتقوى؟

يقول سيدنا عمر رضي الله عنه: "حاسبوا أنفسكم قبل أن تُحاسبوا وتهيَّأوا للعرض الأكبر". وفي شهر رمضان رُوي في الصحيحين عن أبي هريرة رضي الله عنه عن رسول الله e: «إِذَا جَاءَ رَمَضَانُ فُتِّحَتْ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ وَغُلِّقَتْ أَبْوَابُ جَهَنَّمَ وَسُلْسِلَتِ الشَّيَاطِينُ». وهذان الأثران كافيان لأن يخاف المسلم نفسه، فحين تصفد الشياطين فإنَّه لا عذر لمسلم بالتقاعس فنفسه التي بين جنبيه هي عدوه. لذلك فإن المسلم الفطن يقف أمام نفسه ويحاسبها بالمعايير الدقيقة، كميزان الذهب يزن بالذَّر لأن الذر من الذهب ثمين. وإن أياماً معدودات في شهرٍ يخسر من لم تدركه فيها المغفرة - رغم تفتيح أبواب الجنة وإغلاق أبواب النار - لهي أثمن من الذهب.

فها هنا محاولة لوضع الإصبع على الجرح، لمعرفة ما يحول بيننا وبين أن نكون ممن قال فيهم ربنا: ﴿وَسِيقَ الَّذِينَ اتَّقَوْا رَبَّهُمْ إِلَى الْجَنَّةِ زُمَرًا حَتَّى إِذَا جَاؤُوهَا وَفُتِحَتْ أَبْوَابُهَا وَقَالَ لَهُمْ خَزَنَتُهَا سَلَامٌ عَلَيْكُمْ طِبْتُمْ فَادْخُلُوهَا خَالِدِينَ﴾ [الزمر: 73].

المتتبع لآيات القرآن الكريم، خاصة ما نزل منها في مكة، وإذ إنها تحل مشاكل بشرية وتعالج نفسيات المسلمين الأوائل، نجد أنها تعرضت لكل العقبات التي تحول بيننا كأفراد وبين تقوى الله سبحانه.

فقد حارب الإسلام الكسل وفتور الهمة فقال في سورة الشرح: ﴿فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ * وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ﴾ وقال في سورة العصر: ﴿إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِي خُسْرٍ * إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ﴾. وحارب الميل للدنيا والانشغال بملذاتها عن ذكر الله، فقال سبحانه: ﴿وَاضْرِبْ لَهُم مَّثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاء أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاء فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيمًا تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ وَكَانَ اللَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ مُّقْتَدِرًا﴾ [الكهف: 45].. وحارب المادية والأنانية بقوله: ﴿وَاصْبِرْ نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُم بِالْغَدَاةِ وَالْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَلَا تَعْدُ عَيْنَاكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَلَا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنَا قَلْبَهُ عَن ذِكْرِنَا وَاتَّبَعَ هَوَاهُ وَكَانَ أَمْرُهُ فُرُطًا﴾ [الكهف: 28] وقوله ﴿وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِّنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَأَبْقَى﴾ [طه: 131]

وهكذا فالقرآن لم يترك ثغرة في نفسية المسلم وشخصيته إلا عالجها فهو ﴿شِفَاءٌ وَرَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ﴾.

إن حال رمضان هذه الأيام حيث غاب الإسلام عن الحياة، وحال المسلمين فيه يلخصه قول الله سبحانه: ﴿وَاللّهُ يُرِيدُ أَن يَتُوبَ عَلَيْكُمْ وَيُرِيدُ الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الشَّهَوَاتِ أَن تَمِيلُواْ مَيْلاً عَظِيمًا﴾ [النساء: 27]. فما يطرأ على المسلمين في هذا الشهر الفضيل من مظاهر البعد عن الله وشريعته، إنما هي أعراض مسبِّبُها أنظمة تحارب الإسلام بكل ما أوتيت من جهد. فإن الأمم كالوعاء إن ملأته فكراً أعطى فكراً، وإن مُلئَ بالسفاسف لم ينضح إلا سفاهة.

أنظمة تفتي فيها راقصة ويظهر فيها داعية للترويج للأطعمة والعطور بتبادل مقصود للأدوار، غايته التقليل من حرمات الله. أليس الله يقول: ﴿ذَلِكَ وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ﴾ [الحج: 32]... أنظمة تسخر كل مقدراتها من إعلاميين، "علماء"، مثقفين، ومناهج بل ومنابر الله فضلاً عن القوانين التي تشرعنها لتكريس النظم الغربية. بدءاً بفتاوى طاعة ولي الأمر، والمسلسلات والأفلام التي تكرس الأنانية واتباع الشهوات. وهذه النوعية من المسلسلات قد انتشرت في السنوات الأخيرة، تروج لنمط الحياة الغربية حيث امتلأت بقصص الفحش والزنا، والخروج عن طاعة الأب - الذي يظهر كعديم رحمة يكبت حرية ابنته - وتناول الخمور والمخدرات وتجعل من المجرمين أبطالاً في حبكات درامية وموسيقى تراجيدية تجذب المتابع للتعاطف مع فجورهم رغماً عنه.

فضلاً عن تكريس مفاهيم الوطنية والقومية التي تزرع في المسلم الأنانية وحب الذات والنظرة العنصرية لأخيه المسلم، كما يحصل في لبنان والأردن حيث تمارس العنصرية من الأنظمة بشكل ممنهج ضد مسلمي سوريا.

الدعايات التي تبثها السلطة الفلسطينية في المدارس لأسبوع الطفل المصرفي حيث يتم الترويج للربا بحجة تعويد الأطفال على تجميع المال لتأمين مستقبلهم، لا تشرعن للربا فحسب بل تزرع في أطفالنا النزعة المادية وحب الدنيا.

ولا تستثنى المرأة المسلمة التي ينادون بضرورة مساواتها بالرجل من هذه الحرب، بل هي للمفارقة أشد المتضررين والأوفر حظاً!

ففضلاً عن الصورة النمطية للمرأة العصرية وإعلانات الجمال والموضة وشركات الأزياء، والمطابخ والأثاث... الخ. التي تستهدف المرأة، فقد تعرضت لكم هائل من السموم عبر الإعلام الرسمي وغير الرسمي على السواء، وجمعيات حقوق المرأة، لغسيل دماغ فيما يتعلق بالنجاح وتحقيق الذات. وهو ما تعرض له الرجل وإن كان بشكل أقل.

فصار مقياس النجاح في المجتمع هو ما نشغله من مناصب وما نكسبه من شهادات تقييمها حسب ما نحفظ أي ما نحصل من علامات لا علاقة لها بمنتوجنا الفكري وثروتنا العلمية وإفادتنا للمجتمع. وصار النجاح يقاس بميزان رقمي مبني على ربط قيمة الإنسان بما يمتلك من أموال (عقارات، رصيد بنكي، أحدث هاتف نقال، سيارات...). تقييم تكون المرأة التي ترعى أسرة وتربي جيلاً وتحمل الدعوة لمن حولها وتعلم نساء مجتمعها غير ذات أثر لأنها لم تحصل شهادة موقعة من الدولة ولم تشغل منصباً في مؤسسة رسمية!

نلوم الدولة والنظام ها هنا ونحملها المسؤولية، لكننا لا نعفي أنفسنا، فالنظام الشيطاني لا سلطان له على الذين يتقون ربهم ويعبدونه على بصيرة!

هذا على الجانب الروحي، أما في الجانب السياسي - إن افترضنا صحة الفصل بينهما - فإننا ننظر وتمتلئ قلوبنا غصة ونحن نشاهد جيوش المسلمين متقاعسين عن أداء الفرض الذي يسدون به ثغرهم كما أمرهم رسول الله بوصفهم أهل قوة ومنعة، بنصرة إخواننا المستضعفين.

أجل إن تقوى الله سبحانه واجب متعلق في حق كل مسلم، مهما كان منصبه. وإنه حق واجب وتاج الفروض بحق كل جندي وضابط في أي جيش من جيوش المسلمين أن يعمل لنصرة هذه الدماء المسلمة، أن يعمل لإزالة العروض التي تكبلهم عن إقامة شرع الله المعطل، أن يعملوا لتطبيق شريعة الله في الأرض وتنفيذ مهمة الاستخلاف التي وُجدنا على الأرض لأجلها.

نتيجة لإجرام هذه الأنظمة بحق المسلمين في العالم الإسلامي، حيث غابت تقوى الله عن الحكام جميعاً وتخاذل الكل عن نصرة الأمة، فإن رمضان لم يعد شهر التقوى والفتوحات بل صار شهر المعاصي والمنكرات، شهراً تُذل فيه الأمة من أقصاها إلى أقصاها. وفي الأقصى واستباحة حرماته من يهود أكبر دليل.

تركستان الشرقية وألاسكا يواجه المسلمون فيهما خيار الموت جوعاً في رمضان أو أكل لحم الخنزير. في ألمانيا وفرنسا يتعرض المسلمون لمضايقات وتضييق لصيامهم. وفي مصر تغلق المآذن ويقتل أهل سيناء. في المغرب غلاء أسعار يشغل الناس بلقمة العيش بدل أن يتفرغوا للعبادة.

رمضان يشكو إلى الله تقصير المسلمين وإجرام المتنفذين. وأحسبه لو نطق لقال قولة ابن الصديق المشهورة "اللهم إليك أشكو ضعف الأمين وخيانة القوي".

اللهم فهذا رمضان، وهذه أمتك يستغيثانك ولا مغيث سواك. اللهم آت نفوسنا تقواها أنت خير من زكَّاها، اللهم نصراً نكون شهوده وجنوده يعز به الإسلام وأهله ويذل به الكفر وأهله. يا خير من سُئل وأكرم من أجاب.

وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو