July 16, 2015

ها هو رمضان يمضي، وعيد الأمة لم يأتِ!


مضى الشهر سريعاً وارتحل، حاملاً معه حال أمةٍ يرثى لها، حالٌ يخبر عنها المتندرون على مواقع التواصل على سبيل السخرية من الواقع المؤلم إذ صار رمضان حسب المتداول شهر الفُرجةِ وقد كان شهر الفرج، صار شهر "اللحمة" بدل الرحمة، شهر "الطلعات" بدل الفتوحات والانتصارات. مضى الشهر سريعاً وقد كُنَّا ندعو قبيل قدومه أن يكون مختلفاً عمَّا سبقه من أعوام بئيسة مضت من عمر الأمة بغياب خلافتها، مضى ليحمل أعمالنا صالحها وطالحها حسنها وسيئها.


مضى رمضان وكان لكل مجتهد نصيبه، ذا صائمٌ قائم وذا مجتهدٌ في التلاوة والتدبر، وذا يصلُ رَحِمَه ويكتم غضبه؛ وكم من عادات سيئة تبدَّلت في الشهر وتغير أصحابها لكنَّ الأمة بقيت في حالها حزينة مكلومة لم يلتفت أحدٌ لجراح اليتامى يمسحها وقد أضحت أمتُّنا يتيمة بلا أبٍ للعيال (الخليفة) ولا أمٍّ رؤوم تمسح الدموع (الخلافة)، ولا من يَصِلها من أبنائها فيذود عن الحياض، ولا من يطبق القرآن ويقيم حدوده، ولا من يقوم بحقِّ الله في قول الحق ودرء الباطل إلا قليل!


كان السلف الصالح إذا مضى رمضان بكوه، وهم من هم! فكيف بحالنا وقد صرنا لا ندري أقُبِلنا فنُهَنَّى أم لا فنُعَزَّى!


قال ابن رجب: في (لطائف المعارف 323): بعض السلف كانوا يدعون الله ستة أشهر أن يبلغهم شهر رمضان ثم يدعون الله ستة أشهر أن يتقبله منهم. وقد خرج عمر بن عبد العزيز رحمه الله في يوم عيد فطر فقال في خطبته: أيها الناس إنكم صمتم لله ثلاثين يوما وقمتم ثلاثين ليلة وخرجتم اليوم تطلبون من الله أن يتقبل منكم. هذا وهم قد طبَّقوا الإسلام كاملاً فأقاموا حدوده ووقفوا عند أحكامه فما تجاوزوها.


والعجيب أن تنتشر في الأمة مظاهر البذخ والفرح والترف بينما هي تنزف من الوريد إلى الوريد، فلا تقوم للتغيير ولا إنكار المنكرات المفروضة عليها من مهرجانات الفسق والإفساد التي تنظمها الأنظمة الجبرية، ومسلسلات العيد التي يبثها إعلام الحكام الذي لم يراعِ حرمة رمضان من قبل ليراعي حرمة العيد، في وقتٍ تُهدِّم فيه روسيا مساجد المسلمين فيها، وتمنع الصين المسلمين من الصيام وإظهار الشعائر الإسلامية حتى فرحة العيد تقتلها، وفي بلاد أخرى يمنع بيع الحجاب والنقاب، وتُسجن الحرائر في الشام وأوزبيكستان فلا تجد معتصماً يغضب لها، وتمر ذكرى محنة البوسنة والهرسك فلا تجد من يذكر إلا عابري سبيل يلجأون للأمم المتحدة لمعاقبة الجلادين وقد كانت أحدهم. ومن ثمَّ فجراح الأمة تبقى مفتوحة تسيل فلا تجد من يوقف النزف ويلم الجراح، بل ترى حكامنا يرقصون على جراحنا، يطربون على أنين معذبينا كالسكارى في مشهد يفضح التناقض التام بين حكام الأمس وحال الأمة في رمضان الأمس وبين حكام اليوم وحالنا في رمضانَ اليوم!


يأتي العيد ولا عيد ولا جديد، فالأمة في تعبٍ ونصبٍ أشدَّ مما سبق، معظم أبنائها غيَّرهم رمضانُ شهراً وأعادهم العيد للوراء دهراً! كأنَّ للطاعات موسماً محدداً اسمه رمضان، ولقد ذَمَّ السلفُ هذا الصنف من الناس، وهذا النوع من الأجناس، قيل لبشر الحافي: إنَّ قومًا يَجتهدون ويتعبدون في رمضان، فقال: "بئس القوم الذين لا يعرفون اللهَ إلاَّ في رمضان، إن الصالح يجتهد ويتعبد السَّنَةَ كلها". نسأل الله أن يغير الحال لأحسنه، ويهدي الأمة لأرشد أمرها للعمل لتحكيم شريعة الله وأحكامه، جدَّاً واجتهاداً كما لو كانت السنة كلُّها رمضان، ليكون العيد عيداً بحقِّ.


إنَّنا نريد للمسلمين الذين يبكون فراق رمضان أن يكونوا ربَّانيين لا رمضانيين، فإن رمضان ذاهب والله حيٌّ باقٍ، نريد أن تبقى أجواء رمضانَ وتبقى المشاعر الإسلامية هي المُسيِّر والحلال والحرام هو الميزان، والعقيدة الإسلامية هي القاعدة الأساسية والمرجع الوحيد للأعمال والأقوال. أن ندَع قول الزور والاحتكام لأنظمة الزور، أن ننبذ عنَّا العصبية الجاهلية والحدود الوطنية القومية، أن نبقى إخوة متحابين تجمعنا العقيدة الإسلامية ولا تفرقنا رايات قطرية وضعها سايكس وبيكو، أن نقرأ القرآن ولا نهجره، ونسعى ليكون القرآن موجوداً واقعاً حياً في حياتنا غير مهجور فنقرأ آيات الزكاة وعامل الخليفة يجوب الطرقات لا يجد من يأخذها، نقرأ آيات الجهاد ونسمع إذاعات التلفزة تبث أخبار فتح أوروبا وأمريكا معقل الرأسمالية وتدك قصور روسيا والصين معقل الشيوعية، أن نقرأ آيات الزواج والطلاق ونلمسها واقعاً حياً في أحكام المحاكم واختفاء العوانس وانخفاض معدلات الطلاق وازدهار المجتمع الإسلامي بالعلاقات الاجتماعية السليمة القائمة على الطهر، أن نقرأ عن تكريم الله للنساء فنرى نساء المسلمين مكَرمات مصونات، أن نقرأ أوامر الله بالأمر بالمعروف والنهي عن المنكر وتطالعنا الأخبار عن أبناء الأمة وهم يحاسبون الخليفة وينصحون للولاة وأن نرى علماءنا يجهرون بالحق دون خوفٍ على حياتهم!


لسنا نحلُم لكنَّنا نرنو بأعيننا لبشرى رسول الله صلى الله عليه وسلم حين قال «بشِّر هذه الأمة بالسَّنا والتمكين» ونرى وعد الله سبحانه ﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَىٰ لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا ۚ﴾.


ومن أراد هذه الحياة واشتاق لعيدٍ تفرح فيه الأمة، ورمضانَ يُعبد الله فيه بحقٍ دون فساد ولا منكرات فعليه أن يشمر عن ساعده بل ساعديه ويعمل مع العاملين لاستئناف الحياة الإسلامية بإقامة الخلافة الإسلامية على منهاج النبوة.


﴿إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ﴾ [الرعد: 11]


﴿فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ بِاللَّهِ وَاعْتَصَمُواْ بِهِ فَسَيُدْخِلُهُمْ فِي رَحْمَةٍ مِّنْهُ وَفَضْلٍ وَيَهْدِيهِمْ إِلَيْهِ صِرَاطًا مُّسْتَقِيمًا﴾ [النساء: 175]



كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
أختكم: بيان جمال

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو