هلمّ لنكون من المحسنين حقا
هلمّ لنكون من المحسنين حقا

 إنّ هدف المسلم المؤمن في الحياة الدنيا هو السعي لنيل رضوان الله وبلوغ أعلى درجاته، لذلك تجده واعيا على وجوب التزام أحكامه سبحانه بل تجده ساعيا لبلوغ الكمال فيها ليصل مرتبة الإحسان ألا وهي مرتبة إتقان العمل حتى يصبح على أكمل وأفضل وجه يرضي الله.  

0:00 0:00
Speed:
April 26, 2021

هلمّ لنكون من المحسنين حقا

هلمّ لنكون من المحسنين حقا

إنّ هدف المسلم المؤمن في الحياة الدنيا هو السعي لنيل رضوان الله وبلوغ أعلى درجاته، لذلك تجده واعيا على وجوب التزام أحكامه سبحانه بل تجده ساعيا لبلوغ الكمال فيها ليصل مرتبة الإحسان ألا وهي مرتبة إتقان العمل حتى يصبح على أكمل وأفضل وجه يرضي الله.

لقد جعل الإسلام الإحسان في المرتبة الثالثة من مراتب الدين بعد الإسلام والإيمان، وهو يوجب عبادة الله عزّ وجل كأننا نراه حتى لو لم نكن نراه لأنّه يرانا.

لكنّ المشكلة اليوم تكمن في حصر الكثيرين للإحسان في الجانب التعبّدي وحسب؛ وسعيهم لبلوغ الكمال فيه وحده؛ فتجدهم أقرب للرهبان منه لنبيّنا الأكرم عليه الصلاة والسلام ومن تبعه وسار على دربه إلى يوم الدين.

نعم إنّ الإحسان يقتضي أن يسعى المسلم ليكون صوّاما قوّاما باسطا كفيه يتلو آيات الله آناء الليل وأطراف النّهار معطّرا فيه بذكر الله ولكن ذلك كله هو جانب من الجوانب وحسب؛ والخلل كل الخلل في الاقتصار عليه.

إنّ الإحسان عموما يشمل فعل الواجبات وترك المحرمات وذلك واجب، وفعل المستحبات وترك المكروهات وذاك مندوب، وهذا لا يقتصر على العبادات فقط فهو يتعدّاها ليغطي كل مناحي الحياة.

كما أنّ الإحسان يشمل الأعمال والنيات وكذلك الأقوال ولذلك فهو يفيض ويشمل كل المجالات والتفاصيل.

إنّ من أكرمه الله وجعله من المحسنين يكون شخصا متميزّا: مجتهدا في عباداته؛ صاحب خُلق كريم؛ مجتهدا في تحصيل العلم الكافي لجعله يعبد الله على بيّنة؛ مثابرا في عمله؛ واعيا على موقعه فهو على ثغرة من ثغور الإسلام؛ برّا بوالديه وبجاره وبذي القربى؛ مجاهدا بالغالي والنفيس لإعلاء كلمة الله وغير ذلك ممّا يرضي الله.

ومن كان ذلك حاله كان لا بدّ له من أن يكون شخصا مسؤولا يستشعر بالعبء الكبير الذي على كتفيه فالله قد أنزل الإسلام لنعيش به ونسطر به حياتنا ولنحمله نورا ورحمة للعالمين.

إنّ المحسن لا يكتفي بسعيه لبلوغ الكمال فيما يتعلق بنفسه فقط بل هو يبذل وسعه ليعمّ الخير والنور والرحمة كل الأرجاء: أولاّ من منطلق إدراكه لأحكام ربّه وبضرورة تطبيقها فهو وهو يتلو آيات ربه متدبرا قد أيقن أنّ هذا القرآن ما أنزل إلا ليحكم.

ثانيا من منطلق المسؤولية فهو يعي أنّه راع ومسؤول أمام الله عن أمّته المكلومة؛ أمّته التي تكالب عليها الأعداء وشغلوها عن بلوغ المرتبة التي يكون الله عنها فيها راض؛ فهو يمدّ يديه لأمّته ليرفعها معه درجة درجة ليرتقي بفكرها وشعورها وعرفها ويجتهد في ذلك ما استطاع.

وثالثها أنّ بلوغ المسلم الإحسان في كثير من الجوانب غير ممكن اليوم؛ وهو مرتبط ارتباطا وثيقا بوجود الإسلام في معترك الحياة في ظل دولة تطبقه؛ ذلك أنّ كثيرا من أحكام الله معطّلة؛ فالشخص مهما سما في عباداته وأخلاقه سيبقى يرى حدود الله معطلّة وأرض الله المباركة مغتصبة وإخوانه هنا وهناك يسومونهم سوء العذاب وغير ذلك، ولن يتغير ذلك الواقع إلا بإقامة الخلافة فيتمّكن وقتها من بيعة إمام والجهاد ونصرة المستضعفين وغيرها الكثير من الأحكام التي فرضها الله علينا وسنحاسب عنها.

إذن فالإحسان بفهمه العميق يقتضي لزاما تغيير ما بالنفس من مساوئ والرقيّ بها وصقلها وتهذيبها لكنّه يقتضي لزاما أيضا السعي لتغيير أهله وصحبه ومحيطه الموسع عموما بل السعي لتغيير الواقع والعالم كله حتّى يكون الدين لله وتُعلى كلمة الله وتؤدى أمانة استخلاف بني آدم في الأرض.

لقد أخبَرنا الله عزّ وجلّ أنَّه يحبُّ المُحسنين، وأنَّه مع المُحسنين وأنه يَجزي المُحسن بالإحسان، وأنه يجزي المحسنين بالحُسنى وزيادة، وأنه لا يضيع أجر المُحسنين، ولا يضيع أجرَ من أحسن عملاً؛ فهل هذا الخير العميم لا يستحق التعب والتضحية وبذل الوسع والجهد والوقت والصحة والمال؛ ألا يستحق فعلا؟!!!

بلى والله يستحق!!

على المسلم أن يسعى ليكون محسنا في كل شيء في وسعه اليوم ويعمل جاهدا لتغيير هذا الواقع المرّ الذي نحيا فيها تعطيل الشرع، فحتى لو وافاه الأجل قبل عودة الخلافة إلى الوجود فمن المؤكد رحمة الله ستبلغه ويكتب من المحسنين فيما لم يكن في وسعه واستطاعته عمله بنيّته وقصده، قال الله تعالى: ﴿لَيْسَ عَلَى الضُّعَفَاءِ وَلا عَلَى الْمَرْضَى وَلا عَلَى الَّذِينَ لا يَجِدُونَ مَا يُنفِقُونَ حَرَجٌ إِذَا نَصَحُوا لِلَّهِ وَرَسُولِهِ مَا عَلَى الْمُحْسِنِينَ مِنْ سَبِيلٍ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ﴾ [التوبة: 91]، فهؤلاء الذين لم يستطيعوا القتال لعجزهم الجسمي والمالي مع سلامة نياتهم وحسن مقاصدهم، قد عذرهم الله لأنهم محسنون في نياتهم، فهم لم يتركوا الجهاد لعدم رغبتهم فيه، وإنما تركوه لعجزهم عنه، ولو تمكنوا منه لفعلوه، فهم يشاركون المجاهدين في الأجر لنياتهم الصالحة وحسن قصدهم، فقد روى الإمام أحمد وأبو داود، وأصله في الصحيحين أن رسول الله قال: «لَقَدْ تَرَكْتُمْ بِالْمَدِينَةِ أَقْوَاماً مَا سِرْتُمْ مَسِيراً وَلَا أَنْفَقْتُمْ مِنْ نَفَقَةٍ وَلَا قَطَعْتُمْ مِنْ وَادٍ إِلَّا وَهُمْ مَعَكُمْ». ونسأل الله أن يكرم كل عامل للتغيير وساع لعودة أحكام الشرع بأجر المحسنين المجاهدين مقيمي حدود الله وجميع أحكامه ناصري المستضعفين وقاصمي ظهور الجبابرة معلي راية الحق والدين.

فاللهمّ أعنّا على حسن طاعتك وعبادتك واجعلنا من أهل الإحسان، اللهمّ استعملنا ولا تستبدلنا واجعلنا من حملة لوائك، اللهمّ اجعلنا من الصالحين المصلحين وأكرمنا بالتغيير وكحّل أعيننا برؤية دولة الخلافة رأي العين عاجلا غير آجل. اللهمّ آمين اللهمّ آمين اللهمّ آمين

#رمضان_والإحسان

#Ramadan_And_Ihsan

#Ramazan_ve_İhsan

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

هاجر اليعقوبي

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو