حرب الأنظمة على المساجد نزاع مع الله في ملكه
July 09, 2015

حرب الأنظمة على المساجد نزاع مع الله في ملكه

حرب الأنظمة على المساجد نزاع مع الله في ملكه


تنتهك المساجد في شهر رمضان الفضيل ولم يترك أعداء الإسلام مؤمناً إلا وعملوا على إبعاده أو تنفيره من الصلاة في المساجد. نقلت وسائل الإعلام الكثير من الأخبار عن غلق المساجد في شتى بلاد المسلمين وعن وضع الحكومات "شروطاً" لارتيادها:


في الحجاز "حددت إدارة المساجد في مكة المكرمة التابعة لوزارة الأوقاف السعودية، ستة شروط رسمية للاعتكاف خلال العشر الأواخر من شهر رمضان المبارك، ومنعت الإدارة الاعتكاف في المساجد التي لا تقام فيها صلاة الجمعة، فيما سمحت بالاعتكاف في المساجد الكبيرة. وكانت الشروط كما يلي: تسجيل اسم المعتكف ومعلوماته الشخصية ومدة الاعتكاف، وأن يكون الاعتكاف في مكان خاص ومحدد من المسجد، بالإضافة إلى تسجيل أرقام هواتف ذوي المعتكف.."


وفي تونس "أعلنت خلية الاتصال المكلفة بتنفيذ الإجراءات الحكومية العاجلة بعد التفجيرات التي حدثت بسوسة أن الحكومة بدأت بتنفيذ قرار غلق 80 من المساجد التي "لا تخضع لسيطرتها""، وتم منع خطباء أفذاذ من إلقاء الخطبة ومن إمامة المصلين كما حدث مع رئيس المكتب الإعلامي لحزب التحرير في تونس الأستاذ رضا بلحاج.


وفي مصر "شهدت بيوت الله فتوراً ونقصاً ملحوظاً في أعداد المصلين في المساجد المشهورة كمسجد "الفتح" الذي كان يعج بآلاف المصلين للتراويح والتهجد لكنه أصبح اليوم ذكرى أليمة حيث أضرم شبيحة السيسي النار فيه وقتلوا عشرات المصلين حرقاً فقط لأنهم مسلمون ويطالبون بحكم الإسلام وبالإطاحة بحكم العسكر، ولا يزال "الملتحي" الذي يصلي في مساجد مصر المشهورة "متهماً" عند النظام بدون أن تثبت إدانته. ويطلب حارس المسجد بطاقة المصلي أو المعتكف ويجعله يملأ استمارة دخول إلى المسجد.."


ويأتي التبرير لهذه الأعمال الهمجية من الحكومات بأن المساجد تنشر "الفكر المتطرف" وأنها مراكز "تفريخ" الإرهابيين! ويقصد بالتطرف والإرهاب أبسط ما يحمله المسلم من الأفكار والمفاهيم الإسلامية، اللحية أو النقاب حتى.. ولذلك يتم جمع أكبر قدر من المعلومات الشخصية عن المصلين وفتح ملفات استخباراتية لرصد كل من يقترب من المسجد..


والسؤال هنا مم تخاف الأنظمة ولماذا تربط بين المصلين في المساجد وبين "الإرهاب" حسب زعمهم؟ أليس هم من سلطوا علماء السلاطين ليروجوا كذبة أن السياسة ليست من الإسلام وأن الإسلام دين عبادات فقط؟ أوليست المساجد دور عبادة؟ فلماذا تتدخل الحكومات اليوم فيما يجري في بيوت الله وتغلقها أو تتجسس على مرتاديها؟ ألا يكفي أن غالبية الأئمة والخطباء عناصر من الأمن يقرأون كالببغاوات خطباً مكتوبة وزعتها عليهم وزارة الأوقاف؟ خطباً تكبر وتهلل وتمدح الحكام وتنعق بحرمة الخروج على "ولي الأمر"؟ ألا يكفي أن الشرطة والأمن تقوم بحراسة المساجد ليلا ونهاراً حتى تبث الرعب في قلوب المؤمنين ولا تسول لهم أنفسهم "الخروج "على النظام؟ لا يكفيهم لأن هكذا هو الظالم؛ جبان: ﴿وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُوْلَـئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِينَ لهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ﴾ [سورة البقرة: 114].


لذلك لا يكفي ولن يكفي لأن هؤلاء الرويبضات يعلمون جيداً أن الإسلام سياسي وأن السياسة من الإسلام وأن المساجد جعلها الله تعالى نقاط تحول وتغيير، لها تأثير مباشر على المجتمع وعلى الدولة، هي مراكز رعاية شؤون المسلمين لبعضهم بعضاً وهي منطلق تباحثهم في أمورهم ومحاسبة حكامهم، خطبة الجمعة بالذات مؤتمر يبحث قضايا المسلمين ومشاكلهم اليومية، فيها يتم عقد الزواج وفيها يعلن عن أعمال التكافل وفيها يجتمعون لرفع الشكاوي على المحليات الحكومية، ومن هنا يستمد المسجد قوته. فعندما يجتمع أولياء الله الأتقياء الأنقياء في أحب الأماكن إلى الله ورسوله وإلى المؤمنين الصالحين وفيها تتجلى قوة الإيمان وتزيد ويصبح الأمر بالمعروف والنهي عن المنكر ومحاسبة الحكام على تقصيرهم في تطبيق الإسلام - بدون أي خوف من النظام - يصبح أول الأولويات ويبقى أن يتفق الناس على كيفية القيام بهذه الفروض ضمن لقاءاتهم في المسجد، لذلك يعتبر النظام هذا "تطرفاً" أو "إرهاباً" لأن منصبه في الحكم وكرسيه الذي التصق به رموزه لنهب الثروات والافتراء على العباد قد بات مهدداً بالسقوط.


قال سبحانه: ﴿وَأَنَّ الْمَسَاجِدَ لِلَّهِ فَلَا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَدًا﴾ [سورة الجن: 18]. فالملك لله وحده. يقول ﷺ: «يطوي الله السموات يوم القيامة ثم يأخذهن بيمينه، ثم يطوي الأرض يوم القيامة ثم يأخذهن بشماله، ثم يقول: أنا الملك، أين ملوك الدنيا؟» رواه البخاري ومسلم. وعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللهُ عَنْهُ: أَنَّ رَسُولَ اللهِ ﷺ قَالَ: «أَحَبُّ الْبِلاَدِ إِلَى اللهِ مَسَاجِدهَا، وَأَبْغَضُ الْبِلاَدِ إِلَى اللهِ أَسْوَاقهَا». أخرجه مسلم.


إن مكانة المسجد المهمة في الإسلام مرتبطة ارتباطا وثيقا بأساس العقيدة الإسلامية - شهادة لا إله إلا الله محمد رسول الله - مكانة مرتبطة بـ "إن الحكم إلا لله" وبإعلاء كلمة التوحيد نهضة البشرية على أساس الإسلام فقط.


وعندما أقام رسول الله ﷺ الدولة الإسلامية الأولى في المدينة المنورة وهاجر هو وأصحابه إليها فإن أول ما بدأ به كان بناء مسجده ﷺ مسجد قباء، وهو أول مسجد بُني في المدينة، وأول مسجد بني لعموم الناس. وكان النبي ﷺ إذا نزل منزلاً في سفر أو حرب وبقي فيه مدة اتخذ فيه مسجداً يصلي فيه بأصحابه رضي الله عنهم، كما فعل في خيبر. "وفاء الوفا بأخبار المصطفى للسمهودي 3/1028." واهتم الخلفاء الراشدون ببناء المساجد حتى كتب عمر بن الخطاب رضي الله عنه إلى ولاته "أن يبنوا مسجداً جامعاً في مقر الإمارة، ويأمروا القبائل والقرى ببناء مساجد جماعة في أماكنهم. عن عثمان بن عطاء قال لما فتح عمر بن الخطاب البلد كتب إلى أبي موسى الأشعري وهو على البصرة يأمره أن يتخذ للجماعة مسجداً فإذا كان يوم الجمعة انضموا إلى مسجد الجماعة فشهدوا الجمعة. كنز العمال 8/313-314." أي أن المسجد مرتبط ارتباطا وثيقا بالإمارة وبمراكز الحكم ومنه كانت تتم مخاطبة الملوك والأمراء ودعوتهم إلى الدخول في الإسلام ومنه يعلن الجهاد. أي كانت المساجد نقاط تحول وتغيير؛ فكان المسجد الأقصى مسرى رسول الله ﷺ ونراه مكتظاً في رمضان المبارك بالمصلين رغماً عن أنف يهود.. وكان المسجد الحرام في مكة المكرمة أول مسجد بني على الأرض لتوحيد الله وكان المسجد النبوي منطلقاً للدولة الإسلامية ونشر الإسلام في مشارق الأرض ومغاربها. وفي يومنا هذا انطلقت شرارة ثورة الشام المباركة من مسجد صغير بدرعا الأبية خرجت مطالبة بإعزاز الدين وبإسقاط أعتى طواغيت العصر ولا زالت الثورة مستمرة وتتخذ من المساجد منطلقاً لها حتى تنتصر بإقامة الخلافة الراشدة التي ستعلن للعالم أن الملك لله سبحانه وحده. إن المساجد بيوت الله تعالى في أرضه جعلها خالصة له وحده وفيها وبها يحفظ الله تعالى الإسلام والمسلمين ويرد كيد الطغاة المتجبرين.


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
غادة محمد حمدي - ولاية السودان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو