حوار اﻷديان وحوار الحضارات أكذوبة وعبث ترعاه العلمانية
حوار اﻷديان وحوار الحضارات أكذوبة وعبث ترعاه العلمانية

يتجدد الحديث ويكثر من حين ﻵخر عن أكذوبة "حوار اﻷديان"، وللوقوف على حقيقة هذا الموضوع فلا بد من معرفة الحقائق التالية: * الحوار من اﻷديان اﻷخرى مع اﻹسلام ليس جديدا، فقد بدأ مع ظهور اﻹسلام وانتشاره، وصدق الله حيث حذرنا منهم بقوله: ﴿وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ﴾ فباءت محاوﻻتهم بالفشل واستمر الإسلام في الانتشار.

0:00 0:00
Speed:
December 31, 2017

حوار اﻷديان وحوار الحضارات أكذوبة وعبث ترعاه العلمانية

 حوار اﻷديان وحوار الحضارات أكذوبة وعبث ترعاه العلمانية

يتجدد الحديث ويكثر من حين ﻵخر عن أكذوبة "حوار اﻷديان"، وللوقوف على حقيقة هذا الموضوع فلا بد من معرفة الحقائق التالية:

* الحوار من اﻷديان اﻷخرى مع اﻹسلام ليس جديدا، فقد بدأ مع ظهور اﻹسلام وانتشاره، وصدق الله حيث حذرنا منهم بقوله: ﴿وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ﴾ فباءت محاوﻻتهم بالفشل واستمر الإسلام في الانتشار.

* ثم قام أعداء الإسلام بدراسة شاملة للإسلام والمسلمين بعد فشل حملتهم الصليبية لمعرفة كيفية القضاء عليهم.

☆ فوجدوا أن تمسك المسلمين بدينهم هو أهم أسباب عزتهم وقوتهم.

☆ وأن تمسكهم بدينهم يجعلهم يداً واحدة يبذلون كل غال ونفيس لنشر دينهم.

☆ وأنه لا يمكن الانتصار على المسلمين بالحرب العسكرية.

* ثم تبنت الماسونية حديثا رفع شعار الوحدة بين الأديان الثلاثة، الإسلام واليهودية والنصرانية، شعارات رفعها للأسف معهم بعض رموز اﻹسلام، فظهرت دعوات التقارب بين الأديان بصورة أوسع من ذي قبل.

* واستمرت المؤتمرات والدعوات لترويج هذه اﻷكذوبة بعناوين مختلفة حتى أيامنا هذه، لتسويق أكاذيب حوار الأديان وحوار الحضارات، والإسلام المعتدل والوسطي والدعوة لتطوير الخطاب الإسلامي، وكل ذلك من أجل زعزعة مفاهيم الإسلام المستقرة في أذهان المسلمين.

* ولكن هل يمكن التقارب بين اﻷديان (السماوية)؟!

* وهل تحاورت اليهودية مع النصرانية ابتداء؟!

فلماذا لم يكن الحوار ضروريا بين اليهودية والنصرانية خصوصا وأن اليهود يرون أنهم شعب الله المختار؟! ﻻ بل لماذا ﻻ يتحاورون فيما بينهم وخلافهم واضح، فمن الذي قتل أو صلب المسيح بزعمهم؟!

* ولماذا اﻹصرار العجيب على أن يكون الحوار منهما مع الإسلام والمسلمين؟!

* ثم مع من نتحاور؟! مع من يقول أن عزيراً ابن الله؟! أم مع من يقول أن المسيح ابن الله؟!

* وعلى ماذا نتحاور وكيف؟! واليهود والنصارى ﻻ يؤمنون بأن محمدا e نبي الله ورسوله وﻻ بالقرآن الكريم؟!

* إن مجرد جلوسنا نحن المسلمين لنحاور هؤﻻء القوم وكأننا نعترف لهم بصحة أديانهم، وبهذا فنحن نكذب على أنفسنا، كيف ﻻ وكتابنا ينطق بالحق أنهم على باطل وأنهم حرفوا وزوّروا كتبهم، ﻻ بل إننا بهذا الحوار معهم نزيدهم ضلاﻻ على ضلالهم، فقد يتوهمون أنهم على دين الحق!

* أكذوبة حوار اﻷديان هذه ﻻ تختلف عن حوار الطرشان بشيء إﻻ بالزي الرسمي للمتحاورين، فهذا شيخ وعالم مسلم يقرأ في قرآنه ﴿إِنَّ الدِّينَ عِندَ اللّهِ الإِسْلاَمُ﴾ ويقرأ أيضا ﴿وَمَن يَبْتَغِ غَيْرَ الإِسْلاَمِ دِينًا فَلَن يُقْبَلَ مِنْهُ﴾، وهذان قسيس وحاخام ﻻ يؤمنان ﻻ برسول الإسلام وﻻ بكتابه، فتخيل معي شكل هذا الحوار الذي تديره في عصرنا الحديث دول الغرب العلمانية التي ﻻ تعترف بدور الديانات في الحياة أصلا، فتفصل الدين عن الحياة وعن السياسة، فما هذا العبث الصارخ؟! دول استعمارية نفعية مقيتة همها المصالح المادية ﻻ غير وﻻ مانع عندها من استعمال النصوص المقدسة لدى الناس من أجل الذهاب بعيدا في البحث عن مصالحهم ليس إﻻ فالغاية عندهم تبرر الوسيلة.

* واﻵن أﻻ تستشعر معي ضخامة هذه اﻷكذوبة وحجم العبث المراد لتشويه الحقائق؟! حوار اﻷديان بإدارة الدول التي تفصل الحياة والسياسة عن اﻷديان؟! فكيف تهتم هذه الأنظمة باﻷديان بعد أن أبعدتها عن واقع الحياة؟! ﻻ بد أن وراء هذه اﻷكذوبة شيئا ما.

☆ فأين هي اليهودية في كيان يهود العلماني؟!

☆ ﻻ بل أين هي النصرانية في كيان ألمانيا التي يقودها اﻵن حزب يسمي نفسه حزبا مسيحيا؟!

☆ بل أين هم النصارى واليهود الذين يقودهم دينهم في معترك الحياة؟! ﻻ يوجد على اﻹطلاق.

* وفي المقابل فإن الإسلام كان يقود أبا بكر وعمر ومن بعدهما من الخلفاء، وكان يقود دولة الخلافة العثمانية قبل أقل من مائة عام؟!

* هذه المقارنة يجب أن تقود كل ذي لب غيور على إسلامه إلى الاقتناع بأنهم يسوقون علينا أكذوبة كبيرة جدا اسمها حوار اﻷديان، المراد منها أن يصبح الإسلام كاليهودية والنصرانية روحاً بلا جسد يتحرك، وهذا لن يكون بإذن الله، فما بعث الله نبيه محمدًا e للناس كافة وتكفل بحفظ رسالته إﻻ ليظهره على كل ظاهر، ألم تسمع قول الله: ﴿هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَىٰ وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ﴾؟

* إذن فالحوار المطلوب هو حوار سياسي بين دول علمانية وبين رموز إسلامية ﻻ يستطيع أي منهم أن يزعم أنه يمثل المسلمين في ظل غياب دولتهم دولة الخلافة الراشدة.

* على أنه ﻻ بد من اﻹشارة إلى أن الإسلام والمسلمين ﻻ يحتاجون من أحد أن ينظِّر عليهم في التسامح وقبول اﻵخر والتعايش، فنحن أسياد الدنيا في ذلك، يشهد لنا بذلك عقلاء وعلماء الديانات الأخرى وأتباع تلك الديانات الذين عاشوا بين ظهرانينا، ألم تر أن معابدهم ما زالت قائمة منذ ألف سنة ويزيد؟

* وإن كان ﻻ بد من حوار فلا بد أن يكون حوارا حول العقيدة تماما كما بين لنا سبحانه ﴿قُلْ يَا أَهْلَ الْكِتَابِ تَعَالَوْا إِلَىٰ كَلِمَةٍ سَوَاءٍ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمْ أَلَّا نَعْبُدَ إِلَّا اللَّهَ وَلَا نُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَلَا يَتَّخِذَ بَعْضُنَا بَعْضًا أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ فَإِن تَوَلَّوْا فَقُولُوا اشْهَدُوا بِأَنَّا مُسْلِمُونَ﴾.

* فكانت هذه هي الدعوة الحصرية التي وجهها الإسلام ﻷهل الكتاب من أجل أن نلتقي على كلمة سواء قوامها أن نوحد الله في العبادة.

* وأخيرا يجب أن نعلم أن أتباع اليهودية والنصرانية ﻻ يبحثون عن الحق بحوارهم معنا، بل يبحثون عن أن نتنازل لهم عن الحق الذي نحن عليه لنتبع ملتهم، والله أخبرنا بما تخفيه صدورهم فقال: ﴿وَلَن تَرْضَىٰ عَنكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَىٰ حَتَّىٰ تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَىٰ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُم بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ﴾. فإذا كان هذا هدفهم فكيف يكون هذا حوارا؟! ألسنا أمام أكذوبة كبيرة اسمها حوار اﻷديان؟!

اللَّهُمَّ إنَّا نَسْتَعِينُك وَنُؤْمِنُ بِكَ وَنَتَوَكَّلُ عَلَيْك وَنُثْنِي عَلَيْك الْخَيْرَ، وَنَخْضَعُ لَكَ، وَنَخْلَعُ وَنَتْرُكُ مَنْ يَكْفُرُكَ، وآخر دعوانا أن الحمد لله رب العالمين.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الرؤوف بني عطا "أبو حذيفة"

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو