حوار الأديان: هل يلتقي الحق والباطل في منتصف الطريق؟
حوار الأديان: هل يلتقي الحق والباطل في منتصف الطريق؟

شارك وزير الدولة بوزارة الإرشاد والأوقاف، أحمد عبد الجليل النذير الكاروي في مؤتمر حوار الأديان الثالث عشر بالعاصمة القطرية الدوحة، والذي حظي بمشاركة كبيرة من مختلف الطوائف والأديان، وقدمت خلاله أوراق عمل عدة حول حوار الأديان. (الاثنين 26/2 صحيفة اخر لحظة).

0:00 0:00
Speed:
March 07, 2018

حوار الأديان: هل يلتقي الحق والباطل في منتصف الطريق؟

حوار الأديان: هل يلتقي الحق والباطل في منتصف الطريق؟

شارك وزير الدولة بوزارة الإرشاد والأوقاف، أحمد عبد الجليل النذير الكاروي في مؤتمر حوار الأديان الثالث عشر بالعاصمة القطرية الدوحة، والذي حظي بمشاركة كبيرة من مختلف الطوائف والأديان، وقدمت خلاله أوراق عمل عدة حول حوار الأديان. (الاثنين 2/26 صحيفة آخر لحظة).

وقد نظم مركز الدوحة الدولي لحوار الأديان هذا المؤتمر، يومي 20 و21 شباط/فبراير المنصرم، تحت عنوان الأديان وحقوق الإنسان، ولن نخوض هنا في موضوع المؤتمر لكن نريد أن نبحث في أسس وقواعد هذا الحوار، وهل فعلا يمكن إجراء حوار للوصول إلى الحقيقة لأتباع الديانات التي لا قواسم مشتركة بينها؛ الإسلام والنصرانية واليهودية؟ أم إنه حوار للالتقاء في منتصف الطريق؟ وعندما يكون الحق لأحدهم هل يترك الباقون تعاليم دينهم التي لامست عقولهم وقلوبهم ليركنوا لآراء تناقض ما يدينون به؟ أم ما هي حقيقة هذا الحوار الذي يحاول المتحاورون فيه الجمع بين المتناقضات؟

في بداية القرن الـ20 الميلادي استغل أصحاب النظرة البراغماتية الرأسمالية، فكرة النسبية العلمية لبناء مذهبهم، متخذين النفعية مقياسا للحقيقة، وأصبحت حقيقة الشيء تكمن في نافع ومفيد.

وظهرت مقولات مثل: "الحق المطلق لا يملكه أحد"، أو "لا أحد يدعي امتلاك الحقيقة"، أو "الحق نسبي"... وغيرها من العبارات المشابهة التي اتخذها هؤلاء حلا سريعًا يلجأون إليه عندما يريدون التملص والتخلص من التزام الحق؛ حيث تكون الأمور فوضى لا ضابط لها، ولا حقيقة ثابتة يعرفها الناس ويتحاكمون إليها! بل أنت تعتقد أن هذا الأمر (حقيقة)، وغيرك يعتقد خلافه (حقيقة)، وكلاكما على صواب، ولا يُنكر أحد على أحد... فتُمرر جميع أنواع الكفر أو الشبهات أو الشهوات على أنها هي الحقيقة المنشودة!

واستناداً إلى هذه الآراء الباطلة تتجة فكرة حوار الأديان باعتبار أن الحقيقة في كل الأديان نسبية، وأنه لا يجوز للمسلمين أن يحتكروا الحقيقة، ويجب إخضاع كل حقائقهم التي يزعمونها للديمقراطية، فإن وافقت عليها الأغلبية كانت أقرب للحقيقة، وإن رفضتها الديمقراطية كانت باطلة، فالجهاد مثلاً حقيقة إسلامية يجب إخضاعها للديمقراطية الغربية، فإن وافق الغرب عليها كانت حقيقة وإن رفضها الغرب كانت إرهابا يجب محاربته... وهذا ما يتم تنفيذه بالفعل، وهكذا يكون تعدد الزوجات عنفاً ضد المرأة... وقس على ذلك كل شيء في الإسلام يتعارض مع الغرب وحضارته المادية.

في المقابل يجب أن يتبنى المسلمون التعايش السلمي، والانفتاح، ونبذ التعصب، والعولمة... هذه المفاهيم التي تتناقض مع الإسلام جملة وتفصيلاً باسم التجديد!!

وهكذا خرجوا بحوارهم هذا بالأفكار الرأسمالية ولكن سوقوها على أنها لا تخالف الإسلام، ومنها فكرة الوسطية، وحرية الاعتقاد، والتعددية، والديمقراطية، وبالتالي انتهت فكرة الحق والباطل، كما ينبغي أن ينظر لأفكار الإسلام مثل الجهاد والحدود وتعدد الزوجات، وغيرها على أنها متشددة وتشكل عنفاً، ما يعني الدعوة لتركها لمواكبة الأفكار العصرية المطروحة.

وكأنما صمم هذا الحوار خصيصا لتبديل دين الإسلام، فوصفُ الغربيين دين الإسلام بأنه دين (الإرهاب)، هو دعوة صريحة لترك الأفكار والأحكام الإسلامية، وفي المقابل لم نسمع يوما بهذه الأوصاف أطلقت على اليهودية أو النصرانية، ما يؤكد أن هذا الحوار له هدف وحيد؛ هو تمييع الإسلام وتفريغه عن محتواه، ليواكب عقيدة فصل الدين عن الحياة الذي تبنته اليهودية والنصرانية، لأنها لا علاقة لها بمعترك الحياة، فهي أديان الكهنوت والأديرة والكنائس، وهذا يتناقض مع دين الإسلام الذي هو عقيدة ومنهج حياة، كان مسجد النبي e مكانا للعبادة ومكانا للحكم والسياسة والاقتصاد، وتسيّر منه الغزوات والسرايا...

وهذا التفاوض والحوار المزعوم يعني حقيقة تنازلات يمليها الغرب على دين الإسلام، كدين له طرائق عيش خاصة تنفي أي طريقة عيش أخرى، بل وتبطل أي طريقة عيش أخرى، وتثبت أنه لا إله إلا الله وأن محمداً رسول الله، هذه الحقيقة العظيمة، والتي بني عليها دين الإسلام، والتي لا يمكن أبدا إخضاعها لمعايير الغرب النسبية، وهذا وحده كفيل بإبطال فكرة حوار الأديان، لأنه لا يمكن أن يجتمع الحق والباطل في منطقة بينهما قابلة للتحاور، ففي أي شيء يلتقي من يوحد الألوهية والربوبية كمسلم، وبين من يشرك المسيح وعزيراً من يهود ونصارى، كيف يمكن أن يصل هؤلاء إلى حل يتراضون عليه؟

إن من أهم سمات المرحلة المكية، في الدعوة إلى الإسلام، هي الثبات على المبدأ، والصلابة في الحق، وعدم التنازل، ورفض أي شكل من أشكال المفاوضات وأنصاف الحلول، مهما كان شكلها، لذلك ظل رسول الله e صامداً أمام الإغراءات والعروض ولم ينثن أو يتراجع أمام التحديات وأساليب التهديد والترهيب التي مارسها إزاءه المشركون؛ فلم يساوم قط في دينه، وهو في أحرج المواقف العصيبة في مكة، وهو محاصر بدعوته، وأصحابه القلائل يُتَخَطّفُون ويُؤْذَوْنَ في الله أشد الإيذاء، وهم صابرون محتسبون. وقد اتخذت مساومة المشركين له في دعوته صوراً شتى؛ من المساومة على الدعوة كلها بأساليب التهديد والترغيب كما جاء في كتب الحديث والسيرة، إلى المساومة على جانب منها للالتقاء معه في منتصف الطريق، كما قال تعالى: ﴿وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ﴾.

إن فكرة الحوار بين الأديان هي فكرة خبيثة ودخيلة ولا أصل لها في الإسلام لأنها تدعو إلى إيجاد قواسم مشتركة بين الحق والباطل، يتنازل فيها المسلمون خاصة، عن دينهم الحق، ليتعايشوا مع الباطل، وبالأحرى إن حوار الأديان هو إيجاد دين جديد ملفق يعتنقه المسلمون بدلاً عن الإسلام، ونتيجة لذلك قامت أمريكا وعملاؤها بطبع كتاب خليط من القرآن والإنجيل والتوراة، ويوزع منه في الكويت على طلاب المدارس الخاصة...

ويجب أن يعلم هؤلاء المتهافتون على حوار الأديان أنه لا التقاء في منتصف الطريق مع أعداء الدين من الكفار المشركين، إنما هي الدعوة إلى التوحيد الخالص بطريقة الإسلام الشرعية وهي دولة تطبق الإسلام وشريعته، في كل نواحي الحياة علينا بوصفنا مسلمين، ثم حمله للعالم بالدعوة والجهاد، وهنا تكون البراءة الكاملة، والمفاصلة التامة، والحسم الصريح: ﴿لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ﴾.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

غاده عبد الجبار – أم أواب

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو