June 11, 2015

إرادة شعب تويتر والفيس بوك!!

عالم من التغريدات والنقاشات وتداول صاخب للأخبار.. لقد أصبح الفيس بوك ملاذ الباحثين عن التواصل البعيد عن القيود والالتزامات، كما أصبح تويتر بيت المفكرين ومصنعاً للحدث يصل الهاشتاق (الوسم) لنشرات الأخبار وتشرع برامج متلفزة وأبواب في الصحف المهمة لمواكبة أخباره وأحوال رواده. إنه عالم الإعلام البديل حيث يغرد الناس في كل شاردة وواردة ويتسابق النشطاء لصنع الرأي وتحريك الشارع. أصبح الإعلام البديل أكثر من وسيلة تواصل حتى إن البعض يصدق أن هذه التغريدات والبوستات كفيلة بأن تسقط الوزراء وترفع من شأن من لا شأن له وتغيّر حسابات السياسيين. وبين فترة وفترة يذكر الرواد أمجاده ويقولون "يحيا شعب تويتر" ويا لها من ثورة بدأت بصفحة "إفنت" على الفيس بوك. من جهة يتنافس الجميع على استقطاب المؤيدين ومن جهة أخرى فالويل كل الويل لمن غضبت عليه الشعوب المتمركزة حول لوحات المفاتيح والهواتف الذكية وتحدّى إرادتها وعزيمتها التي لا تقهر! يدخل أحدهم تويتر والفيس بوك كإنسان عادي ويخرج منهما بعد حل مشاكل العالم ووضع أسس لإعادة صياغة المجتمعات ثم يعود لحياته العادية وروتينه اليومي ثم يعيد الكرة في اليوم التالي.


إنه منبر من لا منبر له وملاذ الذين سئموا خبث ورتابة وتضليل الإعلام التابع، أصبح الإعلام البديل وسيلة إعلامية لا يستهان بها وقوة سياسية يحسب لها الحسبان. نعم الإعلام البديل وسيلة مهمة ومنبر رأي أثبت فعاليته ولكن الأمر يأخذ منحى آخر عندما يظن البعض أن هذه القوة الإعلامية كافية لتحريك الشارع وتغيير الواقع فيفصلون بين وسائل التواصل والتبليغ وبين السياسة التي جُعلت في الأصل لرعاية الشؤون وتغيير واقع العباد ،ويحمّلون بذلك الوسائل أكثر مما تحتمل، وكيف نحمل الوسائل عبء التغيير ونعول عليها ونحن لا نحمل القطارات مسؤولية سياسة المواصلات ولا نعول على الدبابات في السياسات الحربية؟!


لقد علا صوت الهمسات التي تحذر الناس من السياسة أو تسييس قضاياهم وتصّر على أهمية المحافظة على استقلالية شعب تويتر والفيس بوك وتدق أجراس الخطر من اقتراب أهل السياسة. يستشهدون بخيانات السياسيين للنشطاء تارة ويحرفون الكلم تارة أخرى فيصّورون أهل السياسة على أنهم إذا دخلوا في أمر أفسدوه وتسلطوا عليه وحرفوا مساره.. يذمون السياسة والسياسيين بشكل شمولي دون تمييز بين أشياع النظام ومن يعمل لتغيير ذلك النظام، دون تفريق بين المكيافيليين الذين يتسلقون فوق الثورات ويلتفون عليها وبين العاملين لتحقيق التغيير الجذري. يذمون في السياسة والسياسيين بينما يتلبسون بأعمال سياسية ويعملون لأهداف سياسية!


باتت شعارات لا لتسييس القضية أعلى من شعارات القضية نفسها مما يطرح تساؤلات على جدية البحث ووضوح الرؤية. تتكرر الأحداث والشعارات وكأننا نعيش إعادة مواقف عشناها بالأمس وكأن الناس لا يتعظون من أخطاء غيرهم بل من أخطائهم أنفسهم في الماضي القريب. أترانا نسينا أنه لم يبق من ثورة 25 يناير سوى الاسم بعد أن التف عليها أعوان النظام السابق وتمكنت قوى الثورة المضادة من إعادة تشكيل نفسها بسرعة فائقة؟ انتقل الشارع المصري من ثورة حية تجوب شوارع وميادين مصر في مشهد وصل للذروة يوم 28 يناير حين خرج 20 مليون شخص ليعلنوا أن الأمر عاد للأمة وهي التي تملك سلطانها وستولي الأمر لمن تختاره. وسرعان ما تحول هذا المشهد المهيب إلى مزايدات ومذابح ومحاكمات عبثية ومسرحيات هزلية.. الخلل لم يكن في خروج الناس بل في عدم اتفاقهم على خطوط عريضة وأسس واضحة، خرجوا سويا كتفا بكتف ثم ما لبثت أن تفرقت بهم السبل وتحول الثوار لأعداء والرفاق لفرقاء وتبددت الثورة من بين أيديهم على عيون الأشهاد.


افتقرت إرادة التغيير لرؤية حصيفة لما بعد التغيير وخلا المشهد من رأي عام قائم على وعي ودراية يجمع الناس ويوحد صفهم فعلت وتيرة الخصومات والنقاشات الحادة في صفحات الإعلام البديل. تجمعت الجموع دون قيادة فتشتتت بها السبل وافتقرت طلائعها للوعي ووحدة الهدف فسهل تحريف المسار ووجدت الجموع نفسها في خنادق متقابلة توجه سهامها لرفقاء الأمس وتصب عليهم جام غضبها. وتحولت نبرات التشكيك العالية ودعوات الإصرار على الاستقلالية والبعد عن السياسة لسياسة ممنهجة تتهكم على الواقع وتستقطب المتفرجين في صمت ثم ما لبث وتحول هذا الصمت لطابور طويل من هواة الاستقرار في القاع يهتفون عاش الملك ولا للتغيير.. انقلبت الآية فتحول التشكيك في كل السياسيين إلى ترسيخ لحكم الطغاة.


أيعقل أن يخّون أهل الثكنة الواحدة طلائع المحاربين أو أن يدفع بهم الشك والتشكيك للاستغناء عن الاستطلاع وكشف حال الخصم.. أيعقل أن يكون الناس فوضى لا سراة لهم أو أن يسيروا أفراداً لا هداة لهم خوفاً من الفساد العام المستشري أو خشية ركوب البعض فوق أكتاف النشطاء؟! أتجمعهم قضية آنية بينما تفرقهم كل القضايا الأخرى وتتجاذبهم التيارات من أجل تمجيد استقلال حملات تحظى بتأييد أطياف الشعب وتتفادى طَرْقَ أي أمر آخر كي لا يختلف الناس وينفضوا من حولها. إنهم يقفون في صف واحد ولكن إذا اقتربت الصورة تجدهم في خطوط متوازية لا تلتقي، تجمعهم حملة واحدة ويفرقهم التباين في الأسس والمرجعيات الفكرية. أيعقل أن يُحرف الناس عن السير في الطريق الصحيح وتُعطَّلَ آليات التغيير المنهجي المبدئي من أجل الحفاظ على وحدة شكلية مؤقتة لم يحدد مسارها؟! إن هذا التعنت في رفض تسييس القضايا هو رفض للتغيير المنهجي والمراجعة الكلية للواقع والتشكيك في العاملين للتغيير دون النظر في منهجية بحثهم لا يحمي حملات النشطاء ولا يضمن استقلالهم بل هو الذي سيمكن الطغاة من الإفساد في الأرض والتمادي في غيهم وسلب حقوق الناس. إنهم يحذرون ليلاً نهاراً من فساد كل السياسيين، وهم بذلك (بقصد أو بدون قصد) يشقون الصف ويحبطون الناس وييئسونهم ويعينون المستبد على إحكام سيطرته والإمعان في غيه.


ليست السياسة فاسدة في ذاتها، ولا يعقل أن يتم وصف كل السياسيين بأنهم فاسدون، ولا يصح أن نخلط بين النظرة المكيافيلية للسياسة التي يستغل فيها الفاسدون مناصبهم والنظرة الصحيحة التي تنظر للسياسة على أنها رعاية شؤون البشر ولا غنى للناس عنها في تسيير أمور حياتهم. هذه النظرة للسياسة ترى أن الدعوة للانفصال عن السياسة ليست إلا انفصالاً عن الواقع وتعامياً عن دور السياسة في التعليم والصحة والإعلام وكافة مرافق الحياة؛ بداية من مالية الدولة ووصولا لجمع النفايات وترصيف الطرق. لم يهمش الإسلام السياسة بل أعلى شأنها وأشار إليها بأنها عمل الأنبياء ومسؤولية وأمانة يحاسب عليها الله عز وجل، يقول الرسول ﷺ: «كانت بنو إسرائيل تسوسهم الأنبياء كلما هلك نبي خلفه نبي وإنه لا نبي بعدي وسيكون خلفاء فيكثرون» قالوا فما تأمرنا قال: «فوا ببيعة الأول فالأول أعطوهم حقهم فإن الله سائلهم عما استرعاهم».


ختاما نقول: إن التغيير الحقيقي لا يستغني عن طلائعه المخلصة الواعية على الفكرة التي تجمع الشعوب وتلملم شعث الأمة على رؤية وبصيرة وتوحد فرقتها، إن الأمة الساعية للتغيير الجذري والجادة في هذا السعي لا تستغني عن الحزب السياسي المبدئي الذي هو بحق الرائد الذي لا يكذب أهله ولا تسمح لأحد بتهميش دور السياسيين المخلصين وتسلق الثورات بدعوى حمايتها. هذا الرائد الذي لا يكذب أهله لا يمتهن السياسة من أجل السياسة ولا يسعى للحكم من أجل الحكم بل يعمل لإقامة شرع الله فالحكم ليس غاية في حد ذاته بل وسيلة لما هو أكبر وأعظم وهو تحقيق العبودية لله عبر تطبيق شرعه.


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
هدى محمد - أم يحيى

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو