كلمة تونس في مؤتمر "المرأة والشريعة: للتمييز بين الحق والباطل" من الذي يحدد حقوق المرأة في العالم الإسلامي: الشريعة أم القانون الدولي؟
March 30, 2015

كلمة تونس في مؤتمر "المرأة والشريعة: للتمييز بين الحق والباطل" من الذي يحدد حقوق المرأة في العالم الإسلامي: الشريعة أم القانون الدولي؟

بسم الله والصلاة والسلام على رسول الله وعلى آله وصحبه ومن والاه:


أيتها الحاضرات الكريمات في البلاد التي نعقد فيها مؤتمرنا "المرأة والشريعة بين الحق والباطل" نحييكن أينما كنتن؛ كما نحيي جميع متابعينا في كل مكان، فالسلام الله عليكم ورحمة الله وبركاته... أما بعد:


لم يدخر أعداء الإسلام جهدا في التلبيس على الناس ليصرفوهم عن شرع ربهم، كذبوا وافتروا وشوهوا، وكان نصيب المسلمة وفيرا، أسهم مسمومة كثيرة أمطروا بها الأحكام الشرعية المتعلقة بالمرأة لإدراكهم العميق لدورها المهم في الأسرة والمجتمع، فكان لزاما كشف هذه الأكاذيب وفضح تلك الافتراءات.


نعم.. إن آذار هذا العام مختلف عن غيره أيتها النساء؛ إذ بان فيه بالكاشف فشل التجربة النسوية في إنصاف المرأة؛ قرن كامل من الزمن ولم تنجح النسويات في رد أمور المرأة إلى نصابها أو إعطاء المرأة حقوقها كما يدعون.. وهذا أمر متوقع؛ فكيف لها أن تنصف المرأة وهي التي نشأت وثيقة الصلة بالاستعمار وملتحفة بعباءته!! فقد اقترنت دعوة مصطفى كمال لهدم الخلافة بدعاوى تحرير المرأة، وكلنا نعلم العلاقة الوثيقة بين مصطفى كمال وبريطانيا الخبيثة؛ كما اقترنت بها أيضا دعاوى المستعمرين في مصر وتونس وغيرها، ففي مصر على سبيل المثال كان اللورد كرومر المندوب السامي البريطاني الراعي الرسمي للحركة النسوية: هو حامل لواء التحرير والتمكين للنساء بينما كان غرضه الحقيقي هو أن تظهر حضارته بأنها هي الحضارة المتفوقة فيترسخ بذلك الاستعمار الفكري الذي يعتبر أخطر من الاستعمار العسكري!!


ثم بعد ذلك تنوعت الأساليب وتعددت الوسائل لتصدير المفاهيم والقوانين الغربية لاستعمار البلاد والعباد؛ فكانت المعاهدات والاتفاقيات الدولية؛ وكانت المؤتمرات والأيّام العالمية، وكان أيضا الهجوم الشرس على أفكار الإسلام وأحكامه وخصوصا النظام الاجتماعي وكل ما يتعلق بالمسلمة؛ فصُوِّرت بضاعة الغرب وكأنها النور وما يخالفها الظلمات؛ صورت أنها التقدم والحداثة وما يخالفها الرجعية والتخلف! بل إنّ الأمر وصل إلى أن تبرر الدول المستعمرة احتلالها لأراضي المسلمين وسفكها لدمائهم الزكية بأنه سعي لتحرير المرأة المسلمة! وأبرز مثال على ذلك تبرير "جورج بوش الابن" حربه على أفغانستان بتحرير المرأة الأفغانية من سجنها في بيوت رجال طالبان!!!


أخواتي: ما كان الغرب لينجح في تسويق بضاعته في بلاد المسلمين لولا اعتماده على أدوات محلية: إذ تكفلت الجمعيات النسوية الحكومية منها وغير الحكومية بتنفيذ مآربه وتبنت جميع ما روج له من اتفاقيات ومعاهدات دولية كبروتوكولات حقوق الإنسان وكاتفاقية سيداو المتعلقة بالقضاء على جميع أشكال التمييز ضد المرأة وغيرها.. ويلمس نجاح الغرب في بعض مساعيه من خلال تمكنه من أخذ مصادقة كثير من البلدان على تلك الاتفاقيات والتزامهم بها؛ هنا في تونس على سبيل المثال تمت المصادقة على سيداو منذ سنة 1985م مع التحفظ على بعض البنود التي تخالف الشريعة وفي 2011م رفعت الحكومة جميع التحفظات كما تم المصادقة مؤخرا على بروتوكول حقوق المرأة في أفريقيا الملحق بالميثاق الأفريقي لحقوق الإنسان والشعوب!! وتم أيضا تغيير بعض بنود الدستور المصري مؤخرا بما يخالف أحكام الشريعة الإسلامية مدعين أنه لصالح وحرية المرأة! هذه المرأة المضطهدة بسبب الأنظمة التي تدعي أنها إسلامية والعادات والتقاليد والقيم غير الإسلامية في بلادنا شرقا وغربا.. هذه الأنظمة التي سهلت عمل الغرب وحربه ضد الإسلام وأحكامه بل وساندته ودعمته في ذلك..


إن المدقق في تلك الاتفاقيات والمعاهدات الدولية يدرك مدى مخالفتها لأحكام ربنا وأنها تتضمن المفاهيم الغربية عن المرأة وتؤسس لنمط مجتمعي معين يخالف مخالفة جوهرية أحكام الإسلام؛ وهم يسوقون تلك الاتفاقيات بمكر وخداع لتظهر في صورة الضامنة لحقوق المرأة ومكاسبها؛ والعاملة على تحديث القوانين لصالحها، حتى انخدعت بذلك وظهر ما بات يعرف بـ"النسوية الإسلامية" التي تحاول قراءة نصوص الشريعة قراءة "متطورة" حسب زعمها لإصلاح المنظومة القانونية الإسلامية لتتلاءم مع مكتسبات الحداثة أي مع بضاعة الغرب الفاسدة!!


ولكن ولله الحمد أيتها الفاضلات؛ رغم عظم الجهود المبذولة من الغرب وأعوانه فقد بات اليوم واضحا أكثر من أي وقت مضى فشل النسوية ومؤتمراتها ومنظماتها واتفاقياتها في تحقيق ما تدعيه من أهداف. وإننا نسألهم هنا ونسألكن: هل وفوا ما وعدوا به حقا؟! هل حرروا المرأة وأعادوا لها حقوقها المسلوبة؟! هل قضوا أو على الأقل خففوا من مشاكل الفقر والجهل والمرض والعنف ضد المرأة؟! هل حققوا المساواة المزعومة أم كانت سرابا يحسبه الظمآن ماء؟! هل أثمرت قرارات وتوصيات مؤتمراتهم واتفاقياتهم زهراً أم علقماً مُرّاً كاوياً؟! هل أنتجت أسرا سعيدة هانئة أم أسرا متفككة تعيسة؟! هل ارتاحت المرأة بصراعها مع الرجل بحجة المساواة والتمكين أم ازدادت إرهاقا ومعاناة وإحباطا؟! هل أنصفتها القوانين البشرية الوضعية أم زادت من ظلمها؟! هل كانت ادعاءاتهم حول تحديث وإصلاح النظام الاجتماعي بحيث ناقضوا مفاهيم الإسلام طوق نجاة أم حبل موت؟!


الجواب أخواتي واضح فيما نراه من وضع المرأة الذي يزداد سوءاً وظلما ومعاناة، حتى لقد ظهرت حركة نساء ضد النسوية ممن تذوقن علقم ثمار "المساواة"، فلفظنها لفظ النواة وحملن شعارات من مثل أنا لا أحتاج للنسوية لأني لا أرى في الرجل عدواً.. أنا لا أحتاج للنسوية لأنها تهدم الأسرة وتحارب التقاليد الأسرية.. إلى غير ذلك من الشعارات الصارخة برفض تسلط النسوية على قضية المرأة واحتكارها لها... فهل بعد كل هذا الفشل فشل!!


وهنا يفرض تساؤل نفسه هل من مشروع آخر قادر على إنصاف المرأة في كل العالم تحتضنه النساء!؟ هل هناك مشروع يعطي للمرأة والرجل والطفل والمجتمع بكل أفراده حقوقهم بدون تمييز أحد على غيره حيث يعرف كلٌّ ما له وما عليه ضمن أحكام واضحة ثابتة منصفة؟! هل هناك أحكام تراعي إنسانية الإنسان وتعطيه حقوقه وتلزمه بواجبات حسب هذا الدور بحيث تسير عجلة الحياة بسهولة ويسر وهناء؟!


أجل أخواتي.. إن مشروع الإسلام العظيم هو المشروع الذي يظهر يوما بعد يوم أنه الرؤية السياسية الوحيدة القادرة على قلب الواقع وتغييره تغييرا جذريا فتنصف البشرية جمعاء برحمة الله وتنصف المرأة طبعا تباعا.. فهو من رب البشر وخالقهم والعالم بهم ﴿أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ﴾.


أيتها المسلمات العزيزات الشامخات بإسلامهن في كل بقاع الأرض؛ لقد دار الزمان دورته وباتت بضاعة الغرب من فضل الله مكشوفة مفضوحة وبتّن بوعيكنّ وفطنتكنّ ترين الأمور بعين بصيرة ثاقبة؛ فآن الأوان إذن لتكنّ على الجبهات الأولى في محاربة الكفر وأعوانه: آن لكنّ أن تكنّ السد المنيع الذي يحول دون تنفيذ مخططاتهم الشريرة ومآربهم الخبيثة بلفظ كل اتفاقياتهم ومعاهداتهم؛ بلفظ مفاهيمهم الخاطئة ووجهة نظرهم المغلوطة عن الحياة؛ بلفظ القضايا التافهة التي أرادوا أن تكون همّ المرأة..


إن إسلامنا هو الحق المبين.. هو رسالة رب العالمين.. حقّ لنا أن نطاول السماء به رفعة؛ حقّ لنا أن نلفظ كل ما يخالفه لفظ النواة؛ حقّ لنا أن نكشف ونفضح ما يسمونه إصلاحا وتطويرا لأحكام الشرع ونتصدى له! ونعلنها مدوية في كل الأرض: بإسلامنا لن نفرط؛ لن نتنازل؛ لن نحيد.. كفاكم تشويها وتحريفا لديننا لم تعد تنطلي علينا حيلكم وأكاذيبكم بل لقد بتنا على يقين أن في إسلامنا المنفذ والمنقذ للبشرية جمعاء ﴿وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ ۚ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقًا﴾ [الإسراء: 81].


والسلام عليكم ورحمة الله وبركاته

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو