كلمة تونس في مؤتمر: "الشباب المسلم... روّاد التغيير الحقيقي" يقظة شباب مسلم رائد للتغيير
May 07, 2016

كلمة تونس في مؤتمر: "الشباب المسلم... روّاد التغيير الحقيقي" يقظة شباب مسلم رائد للتغيير

كلمة تونس في مؤتمر: "الشباب المسلم... روّاد التغيير الحقيقي"

يقظة شباب مسلم رائد للتغيير

الحمد لله رب العالمين، والصلاة والسلام على النبي المصطفى الكريم وعلى آله وصحبه ومن تبعه بإحسان إلى يوم الدين، رب اغفر ذنوبنا وفرج كروبنا وآمن روعاتنا واجعلنا من عبادك المخلَصين المخلِصين، الذين لا يَظلمون ولا يُظلمون، رب اشرح لي صدري ويسر لي أمري واحلل عقدة من لساني يفقهوا قولي.

أخواتي الكريمات، أحييكن بتحية الإسلام، فالسلام عليكن ورحمة الله وبركاته، بورك جمعكن وبورك لقاؤكن، وأتوجه بالشكر لكل من لبى الدعوة ولكل من ساهم في إنجاح هذا اللقاء...

الشباب هو عنوان الطاقة والإبداع، وعنوان العطاء والاندفاع، ولكنه يعاني اليوم من وضع مأساوي أليم، وسوء رعاية وتهميش، وعدم امتثال لتطلعاته بوصفه شبابا مسلما يأمل في استرداد سيادته وأرضه المغتصبة واسترجاع ثرواته المنهوبة.

فقد عمل المستعمر منذ ما يقارب القرن على تغريب الشباب المسلم وتشكيكه في قناعاته وهويته، وأسقط دولة الخلافة، واختار نخبة رباها على المفاهيم الغربية، ثم سخرها لضرب الإسلام، والدعوة للتحرر من كل المفاهيم التي نشأت وتربت عليها الأمة، والتسليم بأن التطور والتقدم لن يكون إلا بضرب كل موروث فكري إسلامي ثم اللحاق بركب الحضارة الغربية بكل مقوماتها، فأربك الشباب بأفكاره المسمومة التي تطلق الغرائز وتجعل المقياس هو المصلحة وتلغي العقيدة الإسلامية كأصل في التفكير؛ مما سبب اضطرابا في شخصية الشباب المسلم بدغدغة مشاعره بعناوين رنانة كالحرية وغيرها، وأنتج سلوكيات غير منسجمة. ثم تتنصل الأنظمة القائمة من كل مسؤولية بدعوى أن هذه السلوكات طبيعية نتيجة تغيرات فسيولوجية عبروا عنها بسن المراهقة، وتحمل فشلهم الفكري على التركيبة العمرية لا على أفكارهم التي أنتجت التعاسة والخيبة.

وليس بالغريب ممن راهن على ضرب الأمة الإسلامية حتى يوجد لنفسه موقعا بين الأمم، ليس غريبا أن يستميت في سبيل تحقيق هدفه، وهذا قول أحدهم يعكس نواياهم (كأس وغانية تفعلان في تحطيم الأمة المحمدية أكثر ما يفعله ألف مدفع)، فأغرقوها في حب المادة والشهوات.

ولما اطمأن الغرب إلى حكومات سلطها على رقاب المسلمين تحمل أجنداته، يسر لها المجال لتهميش الشباب ضمن منظومة تعليمية فاسدة واقتصادية مهترئة وسياسية عميلة فاشلة، فوجد الشباب نفسه في معاناة لا يعلم سبيل الخلاص منها.

فمن الشباب فئة مبدعة، يسر لها المستعمر الهجرة إلى معاقله ووظفها في مختبراته، ونسوق إحصائيات على سبيل المثال لا الحصر؛ فبحسب جامعة الدول العربية فإن 50% من الأطباء و23% من المهندسين من مجموع الكفاءة العربية يتوجهون إلى أوروبا، ونسبة 54% من العرب الذين يدرسون في الخارج لا يعودون إلى بلدهم، وعن كتابة الدولة للهجرة عام 2012، فإن 57 ألف طالب من تونس هاجروا إلى الخارج بنسبة عودة لا تتجاوز 10%، كما أن عدد الإطارات المهاجرة من تونس تبلغ 83529، وورد عن دراسة صادرة لإدارة السياسات السكانية والهجرة في الجامعة العربية أن العرب يخسرون 1.57 مليار دولار سنويا بسبب هجرة الأدمغة.

ومن الشباب من ألفى نفسه بين مستنقع البطالة والانحراف والهجرة فرارا من واقع مأساوي إلى آخر أكثر منه سوءًا، ذلك أن الغرب يعتمد سياسة الإيواء والطرد لليد العاملة حسب حاجته.

وعلى المستوى المغاربي يمثل الشباب قرابة نصف السكان، لا يزال غالبيتهم خارج سوق الشغل، وغالبيتهم دون زواج بل يعتمدون على آبائهم في تدبير حاجياتهم الحياتية، والغريب أن في كل قطر وزارة باسمه (وزارة الشباب)، وما لا يستغرب أنها ما أفادت بشيء وذلك لصوريتها وعدم جدواها.

أما المؤسسات التعليمية فهي فضاء يبصم الشباب بقيمه ومعطياته، ويعمل على ضمان إعادة إنتاج نفس الرموز في الاتجاه الذي يخدم مصالح النافذين في المجتمع وبالتحديد المستعمر وأذنابه، فكان المحتوى التعليمي المحدد في البرامج والمقررات لا يتردد في إعادة ذاته، وإن كانت هناك دعاوى للإصلاح فهي تتمحور أساسا في تغييرات شكلية للتوقيت والفضاء المدرسي والآليات المعتمدة.

ففي تونس مثلا ادعوا أنهم سيصلحون التعليم وأنفقوا الجهد والمال لبعث نوادٍ تنشيطية وتثقيفية على حد زعمهم، لكن أي تثقيف شملهم؟! ألعاب سميت بالسحرية ورقص على إيقاع صاخب مخل بأبسط عناوين الحياء والاستقامة التي كان الأولى مراعاتها وإرساؤها في ثقافة النشء، وكيف لهم أن يولوا لبرامج التعليم تغييرا ولم يؤذن لهم، بل هم ينتظرون تعديلا ممن وظفهم.

وفي مثل هذا الوضع الكارثي للشباب تجندت الجمعيات والمنظمات داعية أن يكون الشباب عنصرا فاعلا في عملية الإصلاح كما يسمونها، بتأييد إعلامي ممنهج خشية أن يحدث التغيير الجذري الصحيح على يد المخلصين من أبناء الأمة.

وتضاف إليها جمعيات أجنبية تعمل تحت عنوان "قادة الغد" تستقطب الشباب فتلقنهم الثقافة الغربية بأساليب مغرية، وتنتقي منهم من يحمل الصفات القيادية لتورطهم في وضعيات مشبوهة ثم تساومهم حتى يكونوا صدى لصوتهم وبيادق بيدهم.

ومن خلال هذا الواقع كثرت الدراسات التي ما انفكت تعدد أسباب التهميش للشباب وانحلاله القيمي، ولكنها جانبت الصواب عندما أرجعته إلى التفكك الأسري أو لقصوره المعرفي أو لانغلاقه أو لظروفه المادية، فكل ما ذكر ليست بالأسباب وإنما هي معاناة، سببها الأصلي سلطان الغرب عليه بأدوات محلية تتمثل في حكومات عميلة متعاقبة تأتمر بأمره وتنفذ مخططاته.

ولكن هذا الشباب وإن حاولوا تغريبه فهو شباب مسلم؛ وجهة نظره منبثقة من عقيدته، فمن خلال إحصائيات لمنتدى مغاربي، فإن من مجموع أفراد العينة الشبابية 79 بالمائة يرون وجوب تطبيق الشريعة كنظام حياة، والمؤيدون للباس المرأة الشرعي 95 بالمائة.

والثورة الشبابية في تونس هي خير دليل على صحوته، ثورة صدمت المستعمر وأذنابه وبعثرت أوراقه وأربكت مخططاته، لتمتد إلى العالم الإسلامي لولا وجود عملاء ساعدوا الغرب للالتفاف عليها وتحريف مسارها.

فكيف للشباب أن يكون رائدا للتغيير كما كان على عهد رسول الله ﷺ؟ إن التاريخ الإسلامي حافل بمواقف تخلد مناصرة الشباب لقضاياه المصيرية ومساهمته في بناء الدولة، فكما أسند ﷺ للشباب مهمة قيادة الجيش وأعظم بها من مسؤولية، وإمامة الصلاة وكتابة الوحي وولاية القضاء، حري بهم أن يكونوا اليوم كما كانوا بالأمس، قال ﷺ: «أوصيكم بالشباب خيراً، فإنهم أرق أفئدة.. لقد بعثني الله بالحنيفية السمحة.. فحالفني الشباب وخالفني الشيوخ» رواه البخاري. وقال ﷺ: «سبعة يظلهم الله في ظله يوم لا ظل إلا ظله إمام عادل، وشاب نشأ في عبادة الله...». إذن لا بد أن يكون الشباب رجال دولة لا مراهقين باعتبار أن سنهم هو سن الرشد، يرفق فيه التغير الحيوي بالتغير الفكري، وباعتباره بداية المسؤولية والتكليف حيث تمتزج الطاقة الإسلامية بالطاقة الشبابية لتنتج قادة عظماء وروادا للتغيير.

وحتى ينشأ الشباب في عبادة الله لا بد من رفع سلطان المستعمر عن المسلمين، وهذا لن يكون إلا بإسقاط النظام المسلط عليهم، لا بتغيير وجوه بأخرى ولا بنود دستورية بغيرها وضعية مثلها، وإنما بإقامة دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة؛ نظامها منبثق من عقيدة الأمة.

قال تعالى: ﴿نَحْنُ نَقُصُّ عَلَيْكَ نَبَأَهُم بِالْحَقِّ إِنَّهمْ فِتْيَةٌ آمَنُوا بِرَبِّهِمْ وَزِدْنَاهُمْ هدًى﴾ صدق الله العظيم

فلا تركن أيها الشباب لمن ظلمك واتهمك بالعجز والقصور والاضطراب، فكما كان على عهد السابقين رجال بنوا مجد الأمة وحضارتها وصانوا الدين والأرض والعرض، كن أنت أيضا عزيزا بدينك، عزيزة بك أمتك، مستنيرا بعقيدتك، مستجيبا لدعوتك، عاملا على استئناف الحياة الإسلامية، تصلح حال العباد وترضي رب العباد.

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو