لا يفصل المسلم عمله عن الإيمان وإلّا كان فريسة سهلة لوساوس النّفس والشّيطان
June 05, 2018

لا يفصل المسلم عمله عن الإيمان وإلّا كان فريسة سهلة لوساوس النّفس والشّيطان

لا يفصل المسلم عمله عن الإيمان

وإلّا كان فريسة سهلة لوساوس النّفس والشّيطان

حين اتّخذ المسلم الإسلام عقيدة له فإنّه قد سلّم بذلك بوحدانيّة خالقه وبطاعته له في كلّ أمر مهما قلّ شأنه أو عظم. فهو بهذا التّسليم قد جعل من الحكم الشرعيّ بوصلته التي تقوده في بيداء هذا العالم ليصل إلى برّ الأمان ويفوز برضا الرّحمن. ففي كلّ عمل وفي كلّ لحظة من حياته يتمسّك المسلم بحكم الله لأنّه يعلم أنّ خالقه أعلم وأقدر على تسيير حياته التّسيير الذي فيه صلاحه وفلاحه. فَلِمَ لا يكون عبداً لربّه يرجوه ويدعوه ويتوسّل إليه ويخشاه لا يغفل عن ذلك طرفة عين؟ لماذا يترك نفسه رهينة للهوى وفريسة للشّيطان ووساوسه ويبتعد عن طريق ربّه؟

﴿قُلْ إِنَّ صَلاَتِي ونُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِين﴾ هذا درب الصّالحين المتّقين لا يحيد المرء عن تحكيم ما أنزله الله له في حياته لحظة... فيسير وقد جعل الحكم الشّرعيّ نبراسا يضيء له العتمة حتّى يرى النّور فيخرج سالما ويرضي خالقه.

إنّ عقيدة المسلم إن قويت وصحّت جعلت منه قوّة لا تُقهر... فيتغلّب على الشّدائد والصّعوبات لا يكترث لما سيبذله من أجلها: نفس، مال، بنين... الكلّ يهون من أجلها. لقد مُشِّط بعضهم بأمشاط من حديد ولم يرجعوا عن دينهم وقُتل أصحاب الأخدود ولم يفتن المؤمنين العذابُ والموتُ عن دينهم... هذا هو الموقع الذي على المسلم أن يتّخذه فلا يدري أيّ فتنة تصيبه - ونسأل الله الثّبات على دينه وطاعته -. فعلى المسلم أن يكون يقظا في كلّ حين لا يغفل عن أحكام ربّه يسير وهو يتلمّس طريق الهدى حتّى لا يقع في الضّلال والمعصية... عليه أن يطيع ربّه في كلّ أعماله وأحواله.

يقول سبحانه وتعالى: ﴿فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ * وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرّاً يَرَهُ﴾. فعلى المسلم أن يحرص على أداء فروضه والابتعاد عن كلّ ما يغضب ربّه مهما كانت ظروفه ومهما اعترضته من صعاب وعراقيل لا يأبه لشيء فلا غاية له سوى مرضاة ربّه وفوزه بالجنّة والعتق من النّار. وكما نصحنا رسولنا وقدوتنا فعلينا أن نضع نصب أعيننا «مَوْتٌ فِي طَاعَةِ اللهِ خَيْرٌ مِنْ حَيَاةٍ فِي مَعْصِيَتِهِ» فليحصّن المسلم نفسه بالطّاعات والمسارعة لنيل الخيرات وترك المحرّمات. لقد كان الصّحابة يترفّعون عن بعض ما أباح الله لهم خشية الوقوع في الشّبهات... كانوا يجعلون ذلك ستارا يحجب عنهم المحرّمات حتى يقيهم الوقوع فيها... يعلمون أنّ الحياة مليئة بالفتن والمخاطر فكانوا يخشون أن ينزلقوا فيها... هؤلاء اتّقوا ربّهم فوعدهم الله مغفرة وأجرا كبيرا. فلم لا نتّبع خطاهم لنفوز بالثّواب العظيم؟؟

يقول عزّ من قائل في حديث قدسيّ: «إِنَّ اللَّهَ قَالَ مَنْ عَادَى لِي وَلِيًّا فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ، وَمَا تَقَرَّبَ إِلَيَّ عَبْدِي بِشَيْءٍ أَحَبَّ إِلَيَّ مِمَّا افْتَرَضْتُ عَلَيْهِ، وَمَا يَزَالُ عَبْدِي يَتَقَرَّبُ إِلَيَّ بِالنَّوَافِلِ حَتَّى أُحِبَّهُ، فَإِذَا أَحْبَبْتُهُ كُنْتُ سَمْعَهُ الَّذِي يَسْمَعُ بِهِ، وَبَصَرَهُ الَّذِي يُبْصِرُ بِهِ، وَيَدَهُ الَّتِي يَبْطِشُ بِهَا، وَرِجْلَهُ الَّتِي يَمْشِي بِهَا، وَإِنْ سَأَلَنِي لَأُعْطِيَنَّهُ، وَلَئِنْ اسْتَعَاذَنِي لَأُعِيذَنَّهُ، وَمَا تَرَدَّدْتُ عَنْ شَيْءٍ أَنَا فَاعِلُهُ تَرَدُّدِي عَنْ نَفْسِ الْمُؤْمِنِ، يَكْرَهُ الْمَوْتَ وَأَنَا أَكْرَهُ مَسَاءَتَهُ».

فأيّ حظّ وأيّ فوز للمسلم حين يقوّي إيمانه ويتوكّل على الله ويثق به فإنّه بذلك يصير وليّا من أوليائه ولن يغلبه لا شياطين الإنس ولا الجنّ ولن تثنيه عقبات ولا صعوبات يسير ثابتا لا يتزعزع زادُه الطّاعات تغذّيه وتقوّيه.

اعتنى الإسلام بالإنسان في كلّ جانب من حياته وفي كلّ لحظة من لحظاتها فجعل له منهاجا يسير عليه ليحيا مطيعا لربّه لا يصرفه عن ذلك شيء يقوم اللّيل ويدعو في كلّ حين: في المرض وفي الصحّة... عند دخول المنزل وعند الخروج منه وحتّى حين الدّخول إلى الخلاء... يصوم ويستغفر ويكبّر... هو في رحاب ربّه في كلّ آن ومكان. ﴿الَّذِينَ يَذْكُرُونَ اللّهَ قِيَاماً وَقُعُوداً وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَكَ فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ﴾.

إذا اعتنق الإنسان الإسلام فإنّه يقرّ بأنّه دين لا تنفصل عقيدته عن نظامه فيتيقّن أنّه عليه أن يعلم الأحكام ويعمل بها فلا يفصل بينهما وإلّا صار ما يحيا به ليس الدّين الذي اعتنقه ولهلك باتّباع غير نظام ربّه وأحكامه. وهذا ما تعانيه أمّة الإسلام اليوم بعد أن قضى العدوّ على دولتها وعلى نظام حياتها وأصدر لها نظامه المنبثق عن عقيدته الرّأسماليّة العفنة والذي أذاقها وأذاق الإنسانيّة كافّة الويلات. كما وأنّ المسلم اليوم في ظلّ هذا النّظام البشريّ النّاقص الفاسد قد فصل بين علمه بأحكام دينه وبين العمل بها وصار يحيا منبتّا عن جذوره معلّقاً لا إلى هذا ولا إلى ذاك يعيش غربة في واقع لا يمكن أن يحيا فيه وقد ألغى القائمون عليه قوانين الخالق وسنّوا هم قوانينهم.

يحيا المسلم اليوم ولا يجد من يعينه على نفسه وعلى وساوس الشّيطان ويذكّره بالأحكام ويردعه ليتّبع طريق الحقّ والسّلام... أمّا إن تمكّن من تحصين نفسه والتزم بالجماعة للعمل لتغيير هذا الواقع فإنّه إن لم يكن يؤمّن نفسه بالطّاعات الأخرى والتزام ما يتعلّمه فيعمل به ويحذر قول ربّه: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لِمَ تَقُولُونَ مَا لَا تَفْعَلُونَ * كَبُرَ مَقْتاً عِندَ اللَّهِ أَن تَقُولُوا مَا لَا تَفْعَلُونَ﴾ فإنّه لن يتغلّب على هواه في ظلّ واقع مليء بالمغريات والصّعوبات.

لقد حلّت بالأمّة الإسلاميّة وبالإنسانيّة عامّة طامّة كبرى وكارثة عظمى يوم هدُمت الخلافة وحلّ مكانها نظام الكفر: النّظام الرّأسماليّ الذي فصل الدّين عن الحياة ونشر حبّ المادّة في نفوس النّاس فصاروا لا يرقبون ربّهم في أعمالهم وحصر الدّين في صلاة أو حجّ حتّى أصبح الالتزام بأحكام الله مناسباتيّا كما يبرز ذلك في شهر رمضان الذي ما إن تهلّ ليلته السّابعة والعشرون حتّى ينقلب النّاس على أعقابهم ويعودوا يلهثون وراء ملذّات الحياة!!

هذا ما فعله المبدأ الرّأسمالي ولكنّ الإسلام غير ذلك هو دين الله الذي يجعل الإنسان مع ربّه في كلّ حين وفي كلّ ظرف لا يغيب عن ذهنه يسأله التوّفيق والرّضا ويدعوه أن يثبّته على طاعته. هذا ما يجب أن تكون عليه حياة المسلم: كلّها لله يدعو ربّه ويدعو النّاس ليوحّدوا الله لا يخشى في الله لومة لائم يقضي حياته في طاعة ربّه فيكون كيّسا كما نصحه بذلك رسوله e: «الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعَ نَفْسَهُ هَوَاهَا ثُمَّ تَمَنَّى عَلَى اللهِ» ويكون كذلك - وبإذن الله - من المتّقين ﴿لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَٰكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْمَلَائِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَىٰ حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَىٰ وَالْيَتَامَىٰ وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّائِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلَاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُوا وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَٰئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَٰئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ﴾.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينة الصّامت

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو