لمن سفه نفسه وأنكر سنته ﷺ... ما كان حديثا يفترى!!!
لمن سفه نفسه وأنكر سنته ﷺ... ما كان حديثا يفترى!!!

لكل مأفون أسمى نفسه "قرآنياً" لا يفتأ يأتي بالطامات والبوائق، متدثرا برسم القرآن ليخفي سوأة كفره وإلحاده في إنكاره سنة من بعث بالقرآن بشيرا ونذيرا وهاديا وسراجا منيرا: ﴿وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوْحَى﴾.

0:00 0:00
Speed:
July 28, 2020

لمن سفه نفسه وأنكر سنته ﷺ... ما كان حديثا يفترى!!!

لمن سفه نفسه وأنكر سنته ﷺ... ما كان حديثا يفترى!!!

لكل مأفون أسمى نفسه "قرآنياً" لا يفتأ يأتي بالطامات والبوائق، متدثرا برسم القرآن ليخفي سوأة كفره وإلحاده في إنكاره سنة من بعث بالقرآن بشيرا ونذيرا وهاديا وسراجا منيرا: ﴿وَمَا يَنْطِقُ عَنِ الْهَوَى إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوْحَى﴾.

ولو أتانا كافرا لخاطبنا فيه عقله ولامسنا فيه فطرته، ولكنه تزندق فتزأبق فسفه وطاش يمنة كفر ويسرة نفاق، وما بات له من قرار، فلا عقلا أبقى ولا فطرة أسلم.

نخاطب فيك من أغوتهم سفسطتك فظنوها فكرا، وثرثرتك فعدوها حجاجا، وما كان إلا لأن آلة علمهم صدئة وقلة فقههم آفة. ولو خبر هؤلاء أن صاحبهم "القرآني" ومن هم على شاكلته ما فيهم عالم بالقرآن وعلومه نختصرها لكم ثلاثا: تفسيرا وبيانا وأحكاما، وقد عدها الزركشي في كتابه "البرهان" سبعة وأربعين علما، وأوصلها الحافظ السيوطي في كتابه "الإتقان في علوم القرآن" إلى ثمانين علما، بل كلهم عيال على مستشرقي الغرب الأعاجم الكفرة، وكلهم مقلد سوء، وكلهم سارق ناقل احترف القص واللصق، يا ليت شعري لو خبر هؤلاء لكفونا شر غوايتهم ومؤونة الرد عليهم.

لهؤلاء: من العالم النحرير في علم الأدب والبيان والبلاغة أبي عثمان عمرو بن بحر الجاحظ من كتابه العمدة في علم الأدب "البيان والتبيين" واصفا كلام رسول الله ﷺ: "هو الذي قل عدد حروفه، وكثر عدد معانيه، وجل عن الصنعة، ونزه عن التكلف، وكان كما قال الله تبارك وتعالى: قل يا محمد!: "وما أنا من المتكلفين".

لهؤلاء: نقولها لكم قولا واحدا، دعوكم من القرآنيين ومن لف لفهم، فما قرأوا قرآنا ولا تذوقوا لسانا ولا بلاغة ولا بيانا بشريا حتى يفقهوا بيان وبلاغة الوحي. لا يكاد الواحد منهم يفصح ويبين، حتى إن الواحد منهم مثلا لا حصرا جمع شر العجمة في حر الخطأ الفاحش حتى بات شر حرور فأدغم شحرورا.

فلا يعدو أن يكون الواحد منهم لصا من لصوص كتب الاستشراق وسوء عجمتها وانتحالها وتزييفها الفاضح، لجهل وجهالة مستشرقيها بسيف لسان العربية البتار فصيحها وبليغها وبيانها، فليس في الأعجمي يكون فصيح ولا بليغ ولا أهل بيان، وكل خبثهم ما كان ليخرج إلا نكدا.

فما "القرآني" إلا جاهل تزندق فاجتمعت فيه وعليه مصيبتان؛ مصيبة الجهل ومصيبة الزندقة، فحالهم مع طود السنة النبوية العظيم، كحال من سفه نفسه وغلبه حمقه، وأتى بعود من القش يبغي به اقتلاع جبل من أصوله! يرحم الله الرافعي وله في ضرب الأمثلة بيان، وحال الواحد منهم في عناد زندقته بمثله الذي ضرب: "رجلا يرى ظل رأسه على الحائط فيضربه برأسه الذي على عنقه!". أبعد هذا الفلق فلق؟!

ولست أدري كيف يأتي لمن لا تكون الفصاحة والبلاغة والبيان والقرآن وعلومه، والحديث ورجاله ودرايته، والفقه وأصوله، من طبيعته أن يخوض في أمر هذا الدين! ولكنها سنة سيئة سنها الغرب الكافر في مستشرقيه حقدا على الإسلام ومكرا فيه، وإن كانت في حقيقتها نسفا وشنقا للعلم أن يتكلم في العلم من لا يتقنه ولا يفقهه، حتى بتنا نرى الأمر العجاب؛ دراسة الإسلام في جامعات باريس ولندن على يد أعجمي كافر به، فلا تعجب حينها من الشيخ "القرآني" أبي لكع الفرنسي وأخيه أبي دجل اللندني وستتحفك الأيام بالمحدث الحداثي أبي الوضاعين الأمريكي!

هؤلاء الذين انتحلوا الإسلام وهم يدينون بغيره، ما نرى لهم إلا كلاما سوقيا عاميا، عقموا أن يأتوا بفصاحة أو بلاغة أو بيان، وإن تفيقهوا قلدوا المستشرقين تقليد سوء في عمى أفكارهم وزيف ثقافتهم وحقد تحاملهم على الإسلام وأهله، حظهم من الغباء وافر، فحين تذاكى غبيّهم قال للناس ليس المراد في ﴿فَصَلِّ لِرَبِّكَ وَانْحَرْ﴾ صلاتكم في هيئة تكبيرها وتلاوتها وركوعها وسجودهما، ولا هي من «صَلُّوا كَمَا رَأَيْتُمُونِي أُصَلِّي»، بل صلّ تعني الذكر مطلق الذكر، ذكر النصارى واليهود والبوذيين والهندوس... هي الصلاة الإنسانية!! ففي أشباه هؤلاء قال الجاحظ في بعض رسائله: "فكل سخنة عين رأيناها في أحداثنا وأغبيائنا فمن قبلهم كان أولها".

لعمري ما ابتلينا بهكذا سقط المتاع، إلا بعدما ضاع إسلامنا وبلغ سفيهنا سدة الحكم واعتلى دسته، فصار ديننا ودنيانا على قدر سفاهته وحمقه، وجهله وغبائه، فما يعقل إلا زيغا ولا يرى إلا نقصا وضعفا، وما في بطانته إلا من كان له في الغباء ندا. فعلى السياسة والفكر والفقه والثقافة والعلوم... سلام، حتى يعزم أهل الحق ويبرموا من أمرهم رشدا؛ بيعة خليفة راشد له في المصطفى الهادي ﷺ أسوة، حينها أبشر سترى بحور العلوم تقدف أمواجها للناس من درر الهدى عجبا...

فاللهم أبرم لهذه الأمة أمر رشد يعز فيه أهل طاعتك ويذل فيه أهل معصيتك ويؤمر فيه بالمعروف وينهى فيه عن المنكر، أنت ولي ذلك والقادر عليه.

﴿وَاللهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ﴾

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

مناجي محمد

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو