با حدیث شریف
آزار رسول الله صلى الله علیه وسلم
به همه شما عزیزان شنونده در هر کجا که هستید در قسمت جدید برنامه تان "مع الحدیث الشریف" خوش آمد می گوییم و با بهترین درود آغاز می کنیم، پس سلام علیکم و رحمة الله و برکاته
عَنْ أَنَسٍ قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ: "لَقَدْ أُخِفْتُ فِي اللَّهِ وَمَا يُخَافُ أَحَدٌ وَلَقَدْ أُوذِيتُ فِي اللَّهِ وَمَا يُؤْذَى أَحَدٌ وَلَقَدْ أَتَتْ عَلَيَّ ثَلَاثُونَ مِنْ بَيْنِ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ وَمَا لِي وَلِبِلَالٍ طَعَامٌ يَأْكُلُهُ ذُو كَبِدٍ إِلَّا شَيْءٌ يُوَارِيهِ إِبْطُ بِلَالٍ". قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ
در تحفة الأحوذی در شرح جامع الترمذی با اندکی تصرف آمده است:
"قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (لَقَدْ أُخِفْت): از اخافة است یعنی تهدید شدم و به عذاب و کشتن وعده داده شدم
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (وَمَا يُخَافُ) یعنی مانند آنچه که من تهدید شدم
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (وَلَقَدْ أُوذِيت) از ایذاء، یعنی به فعل بعد از تخویف به قول
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (فِي اللَّهِ) یعنی در اظهار دین او و بلند کردن کلمه او
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (أَحَدٌ) یعنی از مردم در آن زمان
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (وَلَقَدْ أَتَتْ) یعنی گذشت
قَوْلُهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ (ثَلَاثُونَ مِنْ بَيْنِ يَوْمٍ وَلَيْلَةٍ) طیبی گفته است: تأکید برای شمول است یعنی سی روز و شب پی در پی که چیزی از زمان از آن کم نمی شود
و معنی این است: که بلال رفیق من در آن وقت بود و برای ما از طعام نبود مگر چیز کمی به اندازه آنچه بلال زیر بغلش می گرفت. و سخن در جمع بین روایات مختلف در تنگی معیشت پیامبر صلی الله علیه وسلم و اصحابش و وسعت آن در باب معیشت پیامبر صلی الله علیه وسلم و اهلش گذشت."
شنوندگان گرامی:
هنگامی که ام المؤمنین خدیجه دختر خویلد رضی الله عنها به حال رسول الله صلی الله علیه وسلم رأفت آورد، در حالی که می دید او رسالت جدید را برای قومش حمل می کند و خسته می شود و تلاش می کند و آنچه را که در حمل آن می بیند؛ به او گفت: ای پسر عمو استراحت کن. پس پیامبر صلی الله علیه وسلم به او پاسخ داد: ای خدیجه، بعد از امروز هیچ آسایشی نیست.
پس امر در نظر رسول الله صلی الله علیه وسلم بزرگتر از آن است که در آن حسابی برای آسایش شود، و سنگینی هم دعوت مانند سنگینی حمل آن، دو چیز متضاد با آسایش هستند، اگر حامل دعوت مسئولیت های خود را در دعوت درک کند، و عظمت کاری را که در صدد انجام آن است، احساس کند.
اکنون وقت آن رسیده است که مسلمانان زن و مرد شب و روز را برای تحقق هدف بزرگ، برپایی خلافت راشده دوم موعود نزدیک به خواست خداوند متعال، به هم وصل کنند، اینک دشمنان شما، دشمنان اسلام، انواع خواری و عذاب را به امت می چشانند، از زنان مسلمان مورد تجاوز قرار گرفته در زندان های ازبکستان و غیره گرفته تا حاملان پیکرهای نوزادان در غزه.
اینک دشمنان شما شب و روز را برای از بین بردن دین ما به هم وصل می کنند؛ جاسوسی می کنند و دستگیر می کنند و ذبح می کنند و گمراه می کنند و حاکمان روبیضه را بر ما تحمیل می کنند تا به زور به نام ما سخن بگویند، و بر اراده ما تسلط یابند، و خواسته های ما را تحریف کنند، و شریفان ما را تعقیب کنند، و برای خفه کردن صدای خلافت قبل از تولد آن تلاش می کنند. آیا ما به جدیت از آنان سزاوارتر نیستیم؟ آیا ما به بالا زدن آستین ها از آنان سزاوارتر نیستیم؟ آیا وقت آن نرسیده است که به خود و خانواده خود بگوییم همانطور که پیامبر صلی الله علیه وآله وسلم بعد از نزول وحی بر او مستقیماً گفت و سنگینی امانت را درک می کرد: "ای خدیجه، بعد از امروز هیچ آسایشی نیست"، بله ما به بذل از آنان سزاوارتر هستیم. آنان در اردوگاه باطل هستند و ما در اردوگاه حق. آنان اهل کفر و فسق و نفاق هستند. و ما اهل تقوا و عزت و شرف هستیم. آنان بندگان دنیا هستند، و ما سوارکاران خلافت آینده به خواست خدا. آنان به خرید و فروش ذمه ها و جان ها می پردازند، به خرید و فروش خون ها و شرف می پردازند، اما ما به تجارتی می پردازیم که هرگز کساد نمی شود. با کسی تجارت می کنیم که ملکوت آسمان ها و زمین به دست اوست، پس شاید به عزت دنیا و آخرت از پروردگار کریمی رستگار شویم.
شنوندگان گرامی و تا زمانی که شما را با حدیث نبوی دیگری ملاقات کنیم، شما را در پناه خدا می گذاریم و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته.
