با حدیث شریف
گناه سخن گفتن درباره خدا بدون علم
الزُّهْرِيِّ عَنْ عَمْرِو بْنِ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ روایت کرده است: سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَوْماً يَتَدَارَءُونَ فَقَالَ: "إِنَّمَا هَلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ بِهَذَا ضَرَبُوا كِتَابَ اللَّهِ بَعْضَهُ بِبَعْضٍ وَإِنَّمَا نَزَلَ كِتَابُ اللَّهِ يُصَدِّقُ بَعْضُهُ بَعْضاً فَلَا تُكَذِّبُوا بَعْضَهُ بِبَعْضٍ فَمَا عَلِمْتُمْ مِنْهُ فَقُولُوا وَمَا جَهِلْتُمْ فَكِلُوهُ إِلَى عَالِمِهِ" رواه أحمد في مسنده
ایوب از ابن ملیکه روایت کرده است که گفت: از ابوبکر صدیق رضی الله عنه درباره آیه ای سوال شد، پس گفت: کدام زمین مرا نگه می دارد و کدام آسمان بر من سایه می افکند؟ و به کجا بروم؟ و چه کنم اگر درباره کتاب خدا چیزی بگویم که خدا اراده نکرده باشد.
از ابن مسعود و ابن عباس صحیح است: هر کس در هر چیزی که از او می پرسند به مردم فتوا دهد، دیوانه است.
شافعی رحمه الله گفت: شنیدم مالک می گفت: شنیدم ابن عجلان می گفت: هرگاه عالم "نمی دانم" را از یاد ببرد، به نقاط ضعفش ضربه وارد می شود، و ابن عجلان آن را از ابن عباس نقل کرد.
ابو حصین اسدی گفت: یکی از آنها در مسئله ای فتوا می دهد، در حالی که اگر بر عمر وارد می شد، اهل بدر را برای آن جمع می کرد.
از ابن مسعود روایت شده است: هر کس علمی دارد، آن را بگوید، و هر کس علمی ندارد، بگوید: "خدا داناتر است"، زیرا خداوند به پیامبرش فرمود: {بگو من از شما در برابر آن پاداشی نمی طلبم و من از متکلفان نیستم}
اگر این سخن سلف امت نیکوکار از صحابه و تابعین است و آنان بهترین قرون به طور مطلق از نظر علم و عمل و تقوا هستند، پس امروز علمای این زمان که بر دین خدا تجری می کنند و به مردم به غیر آنچه خدا اراده کرده است فتوا می دهند، چه می گویند، چه شده است که آنان برای به دست آوردن متاع دنیا، خود را به آتش می اندازند، حاکمان خود را راضی می کنند و پروردگارشان را به خشم می آورند، مردم را از علم گمراه می کنند، آنان علمای سلاطین هستند که رسول کریم ما علیه السلام درباره آنان فرمود: "هرگاه دیدید علما بر دربار سلاطین هستند، بر دینتان از آنان بترسید".
