با حدیث شریف
از ادب تدریس
به همه شما شنوندگان گرامی در هر کجا که هستید، در حلقه جدیدی از برنامه خود با حدیث شریف خوش آمد می گوییم و با بهترین درود آغاز می کنیم، پس سلام و رحمت خدا بر شما باد.
از شقیق روایت شده است: نزد درِ عبدالله نشسته بودیم و منتظرش بودیم که یزید بن معاویه نخعی از کنار ما گذشت، به او گفتیم: او را از جایگاه ما آگاه کن، پس بر او وارد شد و طول نکشید که عبدالله بر ما بیرون آمد و گفت: من از جایگاه شما باخبر میشوم، پس چه چیزی مانع میشود که به سوی شما بیرون آیم مگر ترس از این که شما را خسته کنم، رسول خدا صلی الله علیه وسلم ما را در روزها موعظه میکرد از ترس دلزدگی ما". متفق علیه
((در شرح نووی با اندکی تصرف آمده است:
قول او (السآمة) با مدّ: ملالت.
و قول او: (أملّکم)، یعنی: شما را در ملالت اندازم و آن دلزدگی است.
و معنای (یتخولنا): از ما تفقد می کرد، این مشهورترین تفسیر آن است، قاضی گفت: و گفته شده: ما را اصلاح می کند، و گفته شده: ما را با آن غافلگیر می کند، و ابوعبید گفت: ما را راهنمایی می کند و گفته شده: ما را حبس می کند همانطور که انسان خوَل خود را حبس می کند، و آن یتخولنا با خاء معجمه نزد همه آنها است جز ابوعمرو که گفت: آن با هاء مهمله است یعنی حالات و اوقات نشاط آنها را طلب می کند.
و در این حدیث: میانه روی در موعظه است، تا مبادا دل ها از آن ملول شوند و مقصود آن فوت شود.))
و ابن حجر در فتح خود با اندکی تصرف ذکر کرده است ((خطابی گفت: مراد این است که او اوقات را در تعلیم و موعظه آنها رعایت می کرد و آن را هر روز انجام نمی داد از ترس ملالت، و التخول تفقد است، و گفته شده که برخی آن را با حاء مهمله روایت کرده اند و تفسیر کرده اند به اینکه مراد این است که احوال آنها را که در آن نشاط برای موعظه به دست می آید، تفقد می کند و در آن به آنها موعظه می کند و بر آنها زیاد نمی کند تا مبادا ملول شوند،
قول او (کراهیة السآمة علینا) یعنی اینکه ملالت از ما واقع شود، و اینکه سآمة معنای مشقت را در بر دارد.
و در آن مهربانی پیامبر صلی الله علیه وسلم با اصحابش و حسن رسیدن به تعلیم و تفهیم آنها است تا با نشاط از او بگیرند نه با دلزدگی و نه ملالت، و در آن اقتدا می شود به او در آن، زیرا تعلیم به تدریج سبک تر است و به ثبات نزدیک تر از گرفتن آن با سختی و غلبه. و در آن منقبتی برای ابن مسعود است به خاطر پیروی از پیامبر صلی الله علیه وسلم در قول و عمل و محافظت او بر آن.}
شنوندگان گرامی: از ادب تدریس این است که مدرّس با درس دادن به مردم تفقد کند تا مبادا آنها را دلزده کند، پس بر او لازم است که در سخنرانی مختصر و جامع و رسا باشد، زیرا زیاده گویی ملالت ایجاد می کند، علاوه بر اینکه مظنه لغزش و خلل و خطا است، از ابن عباس رضی الله عنهما روایت شده است که گفت: «برای مردم هر جمعه یک بار حدیث بگو، اگر زیادتر گفتی دو بار، اگر زیادتر گفتی سه بار، و مردم را از این قرآن خسته نکن، و نزد قومی که مشغول سخن گفتن هستند مرو و سخن آنها را قطع نکن که آنها را دلزده کنی، بلکه سکوت کن و هرگاه به تو دستور دادند برای آنها حدیث بگو در حالی که مشتاق آن هستند، و از سجع در دعا بپرهیز، زیرا من از رسول خدا r و اصحابش عهد گرفته ام که آن را انجام نمی دادند» بخاری آن را روایت کرده است.
شنوندگان گرامی و تا دیداری دیگر با حدیث نبوی دیگر شما را در پناه خدا می سپاریم و السلام علیکم و رحمة الله و برکاته.