ما بين هدم المساجد والمساكن حرب على الإسلام وأهله
ما بين هدم المساجد والمساكن حرب على الإسلام وأهله

بعد قرارات رئيس مصر السيسي بهدم المباني المخالفة والتي لم توفق أوضاعها بالتصالح مع الدولة، أو المبنية على أرض من أملاك الدولة، بدأت حملة شرسة بتوجيهاته ومتابعته لهدم المباني التي لم تشمل المنازل فقط بل طالت المساجد أيضا والتي سبق العمل في هدمها القرار المعلن بشهور وربما سنوات بحجة أنها في حرم الطريق أو النيل أو الترع بينما ينص قانون الهدم الذي وضعوه هم على استثناء المشروعات الحكومية أو المشروعات ذات النفع العام،

0:00 0:00
Speed:
September 16, 2020

ما بين هدم المساجد والمساكن حرب على الإسلام وأهله

ما بين هدم المساجد والمساكن حرب على الإسلام وأهله

بعد قرارات رئيس مصر السيسي بهدم المباني المخالفة والتي لم توفق أوضاعها بالتصالح مع الدولة، أو المبنية على أرض من أملاك الدولة، بدأت حملة شرسة بتوجيهاته ومتابعته لهدم المباني التي لم تشمل المنازل فقط بل طالت المساجد أيضا والتي سبق العمل في هدمها القرار المعلن بشهور وربما سنوات بحجة أنها في حرم الطريق أو النيل أو الترع بينما ينص قانون الهدم الذي وضعوه هم على استثناء المشروعات الحكومية أو المشروعات ذات النفع العام، وكأن تلك المساجد التي هدمت ليست نفعا عاما ولا تشرف عليها وزارة الأوقاف التي سارعت بإعلان جواز بل وجوب هدم البيوت والمساجد المخالفة واعتبار الصلاة في تلك المساجد التي زعموا مخالفتها باطلة! ولا ندري كيف أصبحت مخالفة ولم يذكروا دليلا على بطلان الصلاة فيها؟!

ثم خرجوا علينا يوم الجمعة 2020/9/11، بخطبة موحدة عن تقرير واعتبار المصالح العامة وكونه من حق الحاكم وهو الذي يقرر ما هي المصالح العامة التي تغلب على المصالح الخاصة لأفراد الرعية، وكأن رعاية هؤلاء الأفراد وتسكينهم ليس مسؤولية الدولة ولا من واجباتها، وكأن واجبات الدولة فقط هي جباية أموال الناس والتنكيل بهم وهدم البيوت فوق رؤوسهم!!

الدولة التي تسارع بهدم ما بناه الناس بكدهم وعرقهم وبما يقتطعونه من قوت عيالهم لسنوات، لم تبحث كيف تعالج مشاكلهم أصلا، وإنما عناها وبشكل واضح ما أقره رأس النظام عندما أشار إلى ما بنته الدولة منذ سنوات ولم يرغب الناس في شرائه، بينما لم يبحث في سبب عزوفهم عن الشراء ولا ما أشيع عن تلك المباني ولا الأرض المبنية عليها، ثم كيف يكون لدى الناس مدخرات وأموال للبناء دون أن تأخذ الدولة تلك الأموال أو النصيب الأوفر منها، وكأن مهمتها أن يعيش أهل مصر على الكفاف في انتظار ما يلقى لهم من فتات الموائد!

هذا النظام الذي فرط في حقوق مصر التاريخية في مياه النيل، يتباكى على الرقعة الزراعية التي تآكلت بفعل البناء عليها بينما هي في طريقها للبوار بعد سماحه ببناء إثيوبيا لسد النهضة، هذا النظام الذي يتباكى على حقوق الدولة ويهدد الناس بجيشها هو نفسه من أهدى حقول الغاز في شرق المتوسط لليونان وقبرص وكيان يهود!!

إن ما هدمه هذا النظام من مساجد لم يهدمه غيره من أعداء الأمة، بل لا يجرؤ الغرب نفسه على القيام به بنفسه، والقول بأن الحاكم هو الذي يقدر ويقرر المصلحة أو المصالح العامة أو أن هذه المساجد لم تبن بإذنه هو قول فيه نظر، فالمصلحة لا يقدرها الحاكم مهما بلغ من الصلاح وإنما يقدرها الشرع، ونحن ندور مع الشرع حيث دار، وللحاكم الخليفة المبايع من الأمة ليحكمها بالإسلام أن يتبنى من أحكام الشرع ما يجمع الأمة ويوحدها، ويصبح ما يتبناه حكما شرعيا في حق الرعية ظاهرا وباطنا، ولكن هذا لا يقع على حكام زماننا ومنهم رئيس مصر، فكلهم مغتصبو سلطة لا يحكمون بالإسلام، وهم مجرد عملاء وكلاء للغرب في حكم الأمة فلا طاعة لهم ولا ولاية ولا يجوز لهم التبني في مصالح الناس أصلا، لأنهم لا يؤتمنون على رعاية شؤونهم، وهدمهم للمساجد بعد إغلاقها هو حرب على الأمة ودينها.

من يريد علاج هذه المشكلة حقا لا يهدم بيتا قبل أن يوجِد لصاحبه بديلا مناسبا يرضيه دون أي أعباء، في حال كان هدم المبنى لازماً فعلا، بل يقدم للناس حلولا عملية كأنْ يمنحهم أرضا للبناء ومساحات مؤهلة للاستصلاح والزراعة ويوفر لهم كل الخدمات من طرق ومدارس ومستشفيات وبنى تحتية تمكنهم من العيش فيها ويدعمهم حتى يتمكنوا من زراعتها ويساعدهم في تسويق محاصيلها وما ينتج عنها، حينها لن يحتاج الناس للبناء على الأرض الزراعية بل سيتوسعون أفقيا لتمتد الرقعة الزراعية والسكنية بشكل واسع، ولكن حتى هذا لا تمكّن الدولة العميلة الناس منه بل تمنعهم من ثروتهم وتمنحها للغرب المستعمر بلا ثمن.

أيها المخلصون في جيش الكنانة: لن نتكلم عن القصور التي بناها رأس النظام ومن يملك زمام أرضها ولا عن الأموال التي أنفقت في بنائها وتجهيزها لتليق بمقام الخونة وأسيادهم، فهذا النظام لم يغتصب أرضا ليبني فوقها بيتا يؤويه ويستره بل اغتصب دولة كاملة بكل ما فيها وجعلها مرتعا لسادته في البيت الأبيض، وأنتم من مكّنه من ذلك وقهر أهل مصر وأجبرهم على الخضوع والخنوع له حتى الآن وهو بأيديكم يهدم بيوتهم، فبأي وجه تلقون ربكم وأنتم تعينون الذئب على الضحية؟!!

أيها المخلصون في جيش الكنانة: إن خلاص مصر وأهلها بأيديكم وذلك باقتلاع هذا النظام المخالف لشرع ربكم من الجذور بكل أدواته ورموزه وكل نبت خبيث ترعرع في ظله، وتقديم البديل الحضاري الذي تملكه الأمة والقادر على النهوض بها بإقامة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة والتي لا ينقصها وينقص العاملين لها غير نصرة صادقة وانحياز منكم لأمتكم لتقام دولة عزكم التي ترعانا جميعا خير رعاية فتعطي الحقوق وترضي رب العالمين... اللهم عجل بها واجعل مصر حاضرتها واجعلنا من جنودها وشهودها.

﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَجِيبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُم لِمَا يُحْيِيكُمْ﴾

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

سعيد فضل

عضو المكتب الإعلامي لحزب التحرير في ولاية مصر

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو