ما يسمى باليوم العالمي للمرأة في حقيقته يوم كارثي
ما يسمى باليوم العالمي للمرأة في حقيقته يوم كارثي

في شهر آذار/مارس من كل عام تحتفل النساء بما يسمى اليوم العالمي للمرأة، فتجتمع النساء للاحتفال بمساواتهن مع الرجال حتى تكاد لا تميز أنساءٌ هن أم رجال! هذه الشعارات البغيضة التي يرفعها الغرب زوراً وبهتاناً لثني المسلمين عن أحكام دينهم، وما يرفعونه من شعارات الحرية والمساواة، لا تليق بالإنسان كإنسان، فهي شعارات يحملها شرذمة من الشواذ، فئة قليلة صم بكم،

0:00 0:00
Speed:
March 24, 2020

ما يسمى باليوم العالمي للمرأة في حقيقته يوم كارثي

ما يسمى باليوم العالمي للمرأة في حقيقته يوم كارثي

في شهر آذار/مارس من كل عام تحتفل النساء بما يسمى اليوم العالمي للمرأة، فتجتمع النساء للاحتفال بمساواتهن مع الرجال حتى تكاد لا تميز أنساءٌ هن أم رجال! هذه الشعارات البغيضة التي يرفعها الغرب زوراً وبهتاناً لثني المسلمين عن أحكام دينهم، وما يرفعونه من شعارات الحرية والمساواة، لا تليق بالإنسان كإنسان، فهي شعارات يحملها شرذمة من الشواذ، فئة قليلة صم بكم، ينادون بما يسمى حقوق المرأة ومساواتها بالرجل. هذه الفكرة بفلسفتها المزعومة هي من نبع الغرب المستعمر وشرعته، وقد عرفوا هذه الحركة بأنها حركة نسوية تدعي الاعتراف للمرأة بحقوق وفرص مساوية للرجل، ويجب أن لا تكون مقيدة، وذلك في مختلف مستويات الحياة، أي هي النظرية التي تنادي بمساواة الجنسين سياسيا واقتصادياً ومجتمعياً، وتسعى كحركة سياسية إلى دعم المرأة، وإزالة التمييز الجنسي الذي تعاني منه حسب زعمهم، فما هذه الحركة النسوية إلا تنظيم سياسي أطلق من أمريكا، مقر الشر، واتخذت مركزاً لها، وقد ظهرت في القرن التاسع عشر الميلادي، حيث كانت المرأة في تلك البلاد، وفي أوروبا المنغمسة في ظلام الجهل، كانت المرأة محرومة من التصرف بمالها، ولا توفر لها فرص التعليم، والعمل، فتمحورت مطالبها حول الحقوق الفردية، في أن تعامل على أساس المساواة مع الرجل في إنسانيتها، وفي عام 1960م أخذت هذه الحركة رخصة، وأصبحت المرأة تحمل أيديولوجية تكون المساواة هي التي تحفظ حقوقها دون أن تدري أحقيقة هذه المساواة أم خيال؟!

تبث هذه النسوية المعاصرة مفهومين أساسيين، هما مفهوم الجندرة إلى الفروق بين الجنسين، والإنكار التام لوجود جنسين مختلفين، حسب زعمهم، وإلغاء مسمى ذكر وأنثى اللذين هما من صنع الله عز وجل، وعبر مفهوم الضحية تبنت هذه الحركة آلية الانتفاء العام للرجال، وعمقت الكراهية تجاه الرجل، وتأكيد نظريتها التي تقول إن المرأة ضحية لوجود الرجل، فنادوا بمساواة النساء بالرجال! عندها خرجت المرأة إلى الشارع، فاستخدمها الغرب بعد أن أخرجها إلى العمل، وأطلقوا العنان للمرأة أن تتصرف في نفسها كما تشاء!

هذه هي حقيقة شعارات المرأة في الغرب، ومما لا شك فيه أن الغرب سوق هذه النفايات التي لا تشبهنا، نحن أبناء هذه الأمة، فتلك النفايات تنادي بإلغاء قانون الأحوال الشخصية في كثير من بلاد المسلمين، وإلغاء ولاية الأب، ومن النفايات كذلك، خروج النسوة وتجمعهن أمام وزارة العدل في السودان، يردن أن يوجدن هذه الأمراض بين الناس في بلادنا السودان، بل في الحقيقة يمكن أن نقول إنه اليوم الكارثي للنساء، حيث المراد هو سحب المرأة إلى ساحة العهر والرذيلة، لكن هيهات فإنهن مسلمات، وفيهن الخير، قال المصطفى ﷺ «لَا تَزَالُ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِي عَلَى الْحَقِّ لَا يُبَالُونَ مَنْ خَالَفَهُمْ أَوْ خَذَلَهُمْ حَتَّى يَأْتِيَ أَمْرُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ».

بعدما كان العالم يعيش في ظلام دامس، جاء الإسلام كي يعالج المشاكل لمطلق إنسان؛ الرجل والمرأة، وجعل لكل واحد منهما واجبات وحقوقاً. أما اللاتي ينادين بمساواة الرجل والمرأة في كل جوانب الحياة من خلال قوانين وضعية وليس من قوانين ربانية، فإن الله سبحانه وتعالى قد كرم الإنسان وليس الرجل دون المرأة ولا المرأة دون الرجل. ومن هنا نجد أن الإسلام لم يفرق بين الرجل والمرأة ولم يفرق في التكاليف المتعلقة بالعبادات، بل صان المرأة، ووصى الزوج أن يقوم بدوره مسؤولاً عنها، أما أحكام مثلا  من الصلاة والصوم والحج والزكاة، وغيرها من بيع وإجارة ووكالة فكلها واحدة للنساء وللرجال على السواء. فلا مجال لأحد أن يساوي بين الذكر والأنثى بهواه أو بهوى غيره من الناس، ويترك كلام الله، لأن الذي أوجد هذه المفاهيم والأفكار والنفايات الغربية هو إنسان ناقص ضال ومضل.

والإسلام يأمر أن لباس المرأة مخالف للباس الرجل كما أمر أن يكون لباس الرجل مخالفاً للباس المرأة، هذه بينة للذي لديه العقل أن يلتزم بشرع الله الذي هو أطهر وأنقى من كل حكم وضعي، وقد لعن الرسول ﷺ الرجل يلبس لباس المرأة، والمرأة تلبس لباس الرجل. إذن كيف يأتي أناس فاقدو الهوية الإسلامية ارتووا وترعرعوا تحت كنف الكافر، بأفكار غربية ومفاهيم مسمومة يريدون أن يساووا بين الرجل والمرأة، فلا ينبغي أن نأخذ من الحضارة الغربية التي أصبحت تحتضر، وهي في طريقها إلى السقوط، فليس في هذه الحضارة ما يصلح حال المجتمع، وأفكارها لا تقنع العقل، ولا توافق الفطرة الإنسانية، ولا يطمئن لها القلب. فهذه الحضارة الغربية تعيد الناس إلى عالم البهيمية، والجاهلية التي عاشتها بعض المجتمعات ويعيشونها اليوم، فهم يعتبرون أن السعادة هي نوال أكبر قدر من المتعة الجسدية!!

فبعد أن أكرمنا الله بالإسلام لنكون شهداء على الناس، لا يحق للأمة أن تتبع سبيل الكافرين فيما يتعلق بالمرأة ولا غيرها، فالإسلام كرم المرأة وأباح لها الزراعة والصناعة والتجارة، وأن تملك كل أنواع الملك، وأن تكون شريكة، وأجيرة، وتقوم بسائر المعاملات، وعدم تخصيص المرأة بالمنع عما أباحه الله لها. إلا أنه لا يجوز للمرأة أن تتولى شؤون الحكم فلا تكون رئيس دولة ولا معاوناً له ولا والياً ولا عاملاً، ولا أي عمل يعتبر من الحكم، لما روي عن أبي بكرة: لما بلغ الرسول ﷺ أن أهل فارس ملكوا عليهم بنت كسرى قال رسول الله ﷺ: «لَنْ يُفْلِحَ قَوْمٌ وَلَّوْا أَمْرَهُمْ امْرَأَةً». لكن الإسلام أباح للمرأة أن تتعين في وظائف الدولة لأنها ليست من الحكم، وإنما تدخل من باب الإجارة، فالموظف أجير خاص، وتتولى القضاء، لأن القاضي ليس حاكماً، وإنما هو يفصل الخصومات بين الناس. غير أن الإسلام حين أباح للمرأة أن تباشر البيع والشراء في السوق، منعها من أن تخرج متبرجة.

فعن أية مساواة أيتها المرأة تتكلمين؟ ونحن بين يدي الذكرى التاسعة والتسعين لهدم الخلافة، التي تمنع النساء والناس أجمعين عن مخالفة خالقهم؟ أم هو تحدٍ لكلام خالق البشر أجمعين؟ أتريدين اتباع أولئك الذين وضعوا الفكرة التي تناقض فطرة الإنسان؟ فاعلمي أن المرأة على امتداد التاريخ ليست بحاجة إلى إنشاء جماعة، أو حزب، أو القيام بدعوات للمطالبة بحقوقها، أو حقوق أيه فئة من فئات المجتمع، لأن الإسلام يكفل للجميع حقوقهم. لكن مع غياب دولة الإسلام والمسلمين دولة الخلافة التي ترعى شؤون الرجال والنساء، المسلمين وغير المسلمين مع تغيير الأوضاع في العصور المتأخرة، ظهرت دعوات نسوية على غرار دعوات النسوية، للمطالبة بحقوق المرأة المهضومة، أيتها المرأة لا تجدين الحقوق التي تبحثين عنها في القوانين الوضعية، والأنظمة الديمقراطية التي تظلم النساء والرجال والأطفال، لأنها أنظمة قائمة على أساس باطل، لذا الأصل أن تنادي بالنظام الذي يعطي الحقوق التي سلبتها الأنظمة التي من صنع البشر، وأن تطالبي بالقوانين التي تعطي كل الحقوق التي فرضها الإسلام على الإنسان بغض النظر عن كونه رجلا أو امرأة. ثم لماذا تدافعين عن نفسك كأنك متهمة؟ فالمرأة هي أم وبنت وزوجة وأخت، لا تنفصل عن الرجل في الإسلام، فشياطين الغرب وأدواتهم فسّاق الناس والحكام في بلادنا، هم الذين أوجدوا القوانين التي تظلم المرأة.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

آدم دهب – الخرطوم

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو