معاناة أبنائنا تحت النظام الرأسمالي وسبيل النجاة
October 13, 2018

معاناة أبنائنا تحت النظام الرأسمالي وسبيل النجاة

معاناة أبنائنا تحت النظام الرأسمالي وسبيل النجاة

إنه من البديهي أن أي بنيان ليعلو ويصمد أمام المخاطر التي يمكن أن تعصف به يجب أن يؤسس على أساس ثابت ومتين، وحتى نوجد جيلا ناجحا مسؤولا واعيا في عائلته ومجتمعه ودولته كان لا بد من أن ننشئه على أساس ثابت يؤمن به عن وعي وقناعة ويطمئن له فتصقل بحسبه شخصيته. وباعتبار أننا أمة إسلامية نؤمن بالإسلام دينا ومنهج حياة كان لا بد أن نغرس هذه العقيدة في أبنائنا منذ نعومة أظفارهم، ولكن عن وعي منهم بأن الإسلام هو الدين الحق فتوجد لديهم قناعة راسخة لا ترتاب كما قال الله تعالى: ﴿إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ يَرْتَابُوا﴾ كإيمان الصحابة رضوان الله عنهم الذين رغم الصعاب التي لاقوها في سبيل دينهم لم يضعفوا ولم يحيدوا قيد أنملة عن نهج الإسلام لأن إيمانهم كان عن طريق العقل وليس عبر التقليد الأعمى الذي لا تحمد عقباه كما هو حاصل اليوم... فأبناؤنا ممزقون تائهون لأنهم من دون هوية أي من دون عقيدة آمنوا بها بعد تفكر وتدبر تكون هي أساس كل صغيرة وكبيرة في حياتهم، عقيدة كما تنظم علاقتهم بخالقهم عبر العبادات تنظمها بغيرهم من الناس في المعاملات (السياسة، الاقتصاد...)، وبأنفسهم في المأكولات والمشروبات والملبوسات.

وجب أن نربي أبناءنا على أن يضبطوا سلوكهم ويعيشوا بمفاهيم وأحكام الإسلام لأنهم ما وجدوا في هذه الحياة إلا ليعبدوا الله؛ ﴿وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ﴾، فيأتمروا بأوامره حتى ينالوا رضاه فيدخلهم الجنة برحمته، وتلك هي غاية الغايات، وبذلك يكونون شخصيات إسلامية مدركة حقيقة وجودهم في هذه الحياة مبصرين طريقهم نحو الغاية ألا وهي رضوان الله تعالى، فيعيشون من أجل ذلك ويموتون من أجله ويدبرون حياتهم بحسبه ويعملون جاهدين حتى تعلو راية الإسلام، فيتعلمون على أساس الإسلام ومن أجله؛ لذلك كان للمدرسة في الإسلام دور مهم في تثبيت وتنمية ما تلقاه الطفل من والديه من أفكار ومفاهيم إسلامية لتجعل منه شخصية إسلامية، إلى جانب تنمية المعارف والعلوم لديه ليعمل على رقي بلاده وازدهارها لتبقى في صدارة الأمم فلا تعلو راية فوق راية الإسلام، وللإسلام طريقة مميزة في الدرس ألا وهي الإلقاء والتلقي الفكري، أي أن لكل فكرة يتلقاها المتعلم يقابلها واقع يجسد صورة واضحة عنها حتى ترسخ في الذهن، وبذلك لا يكون حشوا للأذهان كما يحصل لأبنائنا اليوم حتى إنهم يملّون من ساعات الدرس لأنهم لا يجدون تفاعلا معها لعدم تأثرهم بها، كما أنه بمجرد انقضاء الامتحان تتبخر كل المعلومات لديهم فلا يستفاد منها!

وللدولة أيضا دور مهم وأساسي في تكوين جيل ناهض ومسؤول يعتمد عليه؛ فهي بداية تطبق نظام الإسلام الذي سيوجد حياة إسلامية منضبطة بأحكام الإسلام التي آمن بها وارتضاها عامة الناس فاطمأنوا بها وتعارفوا عليها حتى أصبحت عرفا عاما لديهم ينظم علاقاتهم ببعضهم بعضاً، وهنالك يتكون المجتمع الإسلامي الذي يسعى جاهدا إلى أن لا يتجاوز فرد من أفراده تشريعات الإسلام فينشأ الطفل أو الشاب في أحضانه مصانا من كل ما يخالف الإسلام ومحاطا بحصنه، فلا تجد إلا كل ما ينهاهم عن فعل المحرمات ويحثهم على التمسك بحبل الله المتين... على عكس ما نعاني منه اليوم؛ فنظرا لأنه يطبق علينا نظام يخالف الإسلام فقد أنتج ذلك مجتمعا غير إسلامي، فحتى وإن كنت قد ربيت أبناءك على أحكام الإسلام إلا أنهم عندما يخرجون للمجتمع ومنذ الوهلة الأولى تجدهم قد تأثروا به فيعيش الطفل والشاب في اضطراب بين ما تلقاه من والديه وبين ما هو موجود في مجتمعه، فيكون ذا شخصية مشوشة لا تدري ما هو الصواب وما هو الخطأ! خلافا للمجتمع في الإسلام فإنه يأطرك على الحق أطراً فيجعل منك شخصية قوية ثابتة على الحق تدرك غايتها فتشق طريقها نحو الهدف بكل عزم وثبات لترسم مستقبلاً كله مجد وعزة يعز فيه الإسلام والمسلمون.

كما أن الدولة تقدم ضمانات لرعيتها؛ فهي توفر للأطفال والشباب المزاولين تعليمهم كل أسباب النجاح فتوفر لهم المدارس والجامعات المجهزة بأرقى الوسائل والأدوات والتكنولوجيا الحديثة لتسهيل عملية التعلم حتى يفجر المتعلم كل طاقته فينتفع بها وينفع بها دينه ومجتمعه ودولته كما كان يحصل في السابق... فمثلا في عهد المأمون الخليفة العباسي العالم كان يحث العلماء على طلب العلم وكانوا رجال علم متميزين، وقد أنشأ لهم بيت الحكمة وأقام به مرصدا ومكتبة ضخمة لتكون أكاديمية البحث العلمي ببغداد تحت رعايته الشخصية. كما كان للعلماء شأن عظيم يحترمهم العامة ويقدرهم الحكام، وقد ازدهر العلم ما بين القرن السابع الميلادي ونهاية القرن السادس عشر الميلادي؛ فكانت دمشق وحلب وبغداد والكوفة والقيروان وقرطبة والقاهرة ومراكش وفاس هي المراكز العلمية في العالم، وكانت جامعاتها مزدهرة وصناعاتها متقنة ومتقدمة والعلم في تطور مستمر والعمران في ازدياد، فكانت البلاد العربية محجاً لطالبي العلم وأعجوبة حضارية غير مسبوقة، وكانت هذه الفترة هي فترة تأسيس العلم في العالم؛ حيث كانت قبل ذلك معارف لا ترتقي لمرتبة العلوم، ولم يبق مجال في العلم مما نعرفه اليوم إلا وكان المسلمون قد أسسوه كعلم الكيمياء وعلم الجبر وعلم المثلثات وغيرها... وهذا عائد إلى الأهمية الكبرى التي أولتها الدولة الإسلامية آنذاك للعلم والعلماء.

إضافة إلى أن الدولة في الإسلام تضمن للشباب العمل لأنه واجب عليها؛ لأنها مسؤولة عنهم؛ فالإمام راع وهو مسؤول عن رعيته كما كان سيدنا محمد e يفعل وهو إمام ورئيس دولة؛ فقد أعطى رجلا درهمين، وقال له: «كُلْ بِأَحَدِهِمَا، وَاشْتَرِ بِالآخَرِ فَأْساً، وَاعْمَلْ بِهِ»، وكذلك رجل آخر "طلب من رسول الله e أن ينظر في أمره لأنه خال من وسائل الكسب، ولا شيء عنده يستعين به على القوت، فدعا رسول الله بقدّوم (فأس)، ودعا بيد من خشب قد سوّاها بنفسه ووضعها فيها ودفعها للرجل، وأمره أن يذهب إلى مكان عينه له، وكلفه بأن يعمل هناك، وطلب إليه أن يعود بعد أيام ليخبره بحاله فجاء الرجل يشكر رسول الله صنيعه، وذكر له ما صار إليه من يسر الحال"، وهذا خير دليل على أن على الدولة أن توفر العمل لمن لم يجد عملا، وليس أن تتركهم للبطالة فلا يجد الشاب ما يعيل به نفسه خاصة بعد سنين طويلة من العلم ليؤسس لمستقبله فيدخل في دوامة من اليأس تصل بكثير منهم إلى الانتحار أو إلى الهجرة عبر البحار نحو مستقبل مجهول، أو يغرقون في الإدمان لينسوا حالهم المرير!! بينما في الإسلام فإن الدولة تحث على العمل فيضمن الشاب المتعلم وغير المتعلم فرصة العمل فينعم في حاضره ومستقبله فلا يحمل هم الحياة في ضرورياتها ولا حتى في كمالياتها طالما يعيش في ظل دولة ترعى شؤونه بعدل الإسلام والتي من ضمن ما تسهر عليه أن تقسم الثروات بين رعيتها بالعدل وهذا أمر مهم في تحقيق الكفاية والرعاية والرفاه، فتزول بذلك الصعاب وراء توفير لقمة العيش كما هو اليوم، فيكون همّ المسلم هو إرضاء الله تعالى وربط الصلة به في كل نواحي حياته كما يقول الله تعالى: ﴿وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا وَأَحْسِن كَمَا أَحْسَنَ اللَّهُ إِلَيْكَ﴾ وهذه هي قاعدة العيش لدى المسلم والتي يجب أن نربي عليها أبناءنا فلا يكون همهم الدنيا بل الآخرة...

ونحن نربي أبناءنا وجب علينا أن نجعل قدوتهم في هذه الحياة نبيَّنا الكريم e وصحابته الأطهار الذين رباهم الإسلام على عين بصيرة فجعل منهم شخصيات فذة بعد ظلمة الجاهلية، وجعل من رعاة الغنم قادة للأمم فملأوا الدنيا عدلا؛ فها هو عمر الفاروق الذي كان ذاهبا عازما على قتل النبي صلوات ربي وسلامه عليه ينقلب إلى حالٍ مخالفة تماما عندما استقر الإيمان في قلبه فأصبح يفتدي الرسول والإسلام بروحه، ثم عند خلافته سمي بالفاروق لأنه كان سياسيا محنكا طبق الإسلام على أكمل صورة حتى فرق بين الحق والباطل.

إن الإسلام الذي صنع رجالا كالصحابة رضوان ربي عليهم لكفيل أن يجعل من أبنائنا أبطالا وقادة للعالم بأسره إذا ما تمسكنا بالإسلام وحده، فها هم اليوم أطفال سوريا يخطون أعظم البطولات والصمود فقد علمونا معنى الصبر والثبات، فهم بحق أعظم الرجال وغداً بحول الله سيكون مستقبلهم خيرا... فمن الذي كان سيصدق بأن بلالاً العبد الحبشي يصبح واليا وكذلك العديد من الصحابة الذين عذبوا وحوصروا مع النبي قد أصبحوا أمراء على أمصار عدة في ما بعد؟!

إن علينا أن نلتزم من جهتنا كآباء وأمهات بأحكام الإسلام في تربيتنا لأبنائنا وأن نعمل جاهدين على تنشئتهم على شرع الله سبحانه حتى يكونوا صالحين فيعزّونا ويعزوا في الدارين؛ الدنيا والآخرة.

وحتى ننقذ أبناءنا من الضياع ومن المستقبل المجهول وجب علينا اقتلاع سبب البلاء من جذوره وهو هذا النظام الرأسمالي الجشع الذي لم ينتج إلا ضنك العيش، وتطبيق نظام الإسلام عوضا عنه وإقامة دولة الخلافة الموعودة عن قريب بإذن الله ليصلح حال أبنائنا وحال الأمة جمعاء.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة سهام عروس

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو