معاناة المرأة المغاربية في ظل حكم الرأسمالية
معاناة المرأة المغاربية في ظل حكم الرأسمالية

المرأة هي المدرسة وحاضنة الأجيال، فهي التي ستوجد في الأمة من يحمل مشعل القيادة، فيخرجها من ضنك العيش وينهض بها ويعيد لها مجدها وعزها. لذلك ما انفك الغرب الكافر من توجيه سهام الغدر نحو المرأة المسلمة عامة وفي المغرب الكبير خاصة لسلخها من عقديتها بدعوى تحريرها.

0:00 0:00
Speed:
April 19, 2019

معاناة المرأة المغاربية في ظل حكم الرأسمالية

معاناة المرأة المغاربية في ظل حكم الرأسمالية

المرأة هي المدرسة وحاضنة الأجيال، فهي التي ستوجد في الأمة من يحمل مشعل القيادة، فيخرجها من ضنك العيش وينهض بها ويعيد لها مجدها وعزها.

لذلك ما انفك الغرب الكافر من توجيه سهام الغدر نحو المرأة المسلمة عامة وفي المغرب الكبير خاصة لسلخها من عقديتها بدعوى تحريرها.

فالمرأة المسلمة مثال في القوة والصمود والثبات على الحق، فهي السيدة خديجة رضي الله عنها حامية بيضة الإسلام، وسمية أول شهيدة في الإسلام، والخنساء التي أرسلت فلذة كبدها للجهاد في سبيل الله فبشرت باستشهادهم... تاريخ مضيء بأمجاد وبطولات. كذلك كان للمرأة المغاربية العديد من البطولات خاصة خلال فترة الاستعمار العسكري التي تعتبر من أصعب المراحل التي عاشتها، مرحلة وضعتها بين مطرقة الغزو الثقافي الذي جعلها وما زال من أولويات مخططاته وبين سندان الغزو العسكري. فكانت توقد النار فوق قمم الجبال منذرة من زحف جيش العدو وتقوم بدحرجة الأحجار الضخمة في طريق جنود العدو وإرغامهم على التراجع، وكانت ناقلة للسلاح والمعلومات وصانعة للقنابل ومسعفة للجرحى وموفرة المؤونة مساهمة بمالها وحيالها وفعالة ونشيطة في الميدان، واستطاعت ابتكار أساليب ووسائل جديدة في مقاومة المستعمر، ورغم كل هذا لم تشتك ولم يصبها الوهن بل ظلت واقفة في المواجهة غير مبالية بالأخطار والأهوال التي تحيط بها.

فسليمة المقوس التي أطلق عليها أجانب "جان دارك العرب" شاركت المجاهدين في ليبيا في حربهم ضد المستعمر الإيطالي، وقد قدمت من جنوب ليبيا ومن مسافات بعيدة وكان سلاحها عصا طويلة تنتقل بها بين المجاهدين تصب فيهم الشجاعة.

فقد نقل الكولونيل "كباص" فيما رواه في المحاضرة التي ألقاها بنادي المراقبين بنطلون المغربية سنة ١٩٣٥م تحت عنوان نوادر حربنا التهديئية بخصوص المرأة في المغرب: "ويل للرجل الذي كان يتقاعس عن الذهاب إلى الجهاد حيث كانت المرأة له بالمرصاد، فسواء تعلق الأمر بزوجها أو بغير زوجها فكانت تلبسه لباس النساء وتنكل به وتسبه وتنتف لحيته وتحرمه الطعام والشراب لمدة يومين أو ثلاث".

كما كان للشعر دور مهم في الكفاح ضد المستعمر ونقل المعاناة داخل المعتقلات وبيان جور وظلم المغتصب.

من بين الشاعرات اللاتي برزن في هذه الفترة وتركن بصمتهن نذكر أم الخير عبد الدايم من الشاعرات الليبيات وقد اعتقلت على يد المستعمر الإيطالي بسبب دعمها المجاهدين بالمؤن والعتاد.

ومن قصائدها في المعتقل "حكمك جاير يا (باريلا)"، تقول فيها:

فنى المال ورق العيلة

وتحارب في ناس رعية

ماسكنا في بو مختار

إلي كاد أركان الحربية

فإلى جانب الاعتقال تعرضت النساء لشتى أساليب التعذيب والإهانات وجربت عليها أنواع من التجارب البيولوجية والحيوانية، قاست وتحملت وصبرت على الشدائد والمحن.

رغم خروج المستعمر من بلاد المغرب وانتهاء حقبة الاستعمار العسكري المباشر إلا أن معاناة الأمة عامة والمرأة المغاربية لم تنتهِ في ظل تحكم الغرب الكافر في هاته الدول وفي ظل تطبيق نظام فاسد جعلنا في تبعية دائمة. فأضحت المرأة المغاربية تعاني الأمرين وذلك نتيجة الظروف المعيشية والاقتصادية الصعبة التي تتخبط فيها. فعندما فرض النظام الرأسمالي خروج المرأة للعمل تحت مسميات واهية ومخادعة من تحرر الذات وغيرها... كبّدها مذاقا مضاعفة؛ فمن ناحية أكدت وزيرة المرأة بأنه حسب دراسة فإن المرأة تعمل ثماني مرات قدر الرجل وما لذلك من تأثير على الأسرة وتربية الأبناء.

فحسب بعض الإحصائيات فإن المرأة الريفية تعاني من التهميش وظلم كبير، فنجد ٦٤,٥٪ من الريفيات يشتغلن بالفلاحة دون عقود عمل وفي ظل ظروف قاسية. كذلك فالمرأة تكون معرضة لكل أنواع العنف والتعذيب، وأكبر دليل على ذلك الإحصائيات التي نشرها مركز البحوث والدراسات والتوثيق والإعلام حول المرأة المتعلقة بنسب العنف ضد المرأة في الفضاء العام في تونس والتي وصلت إلى مستويات قياسية وغير مسبوقة؛ فإن ٤٠٪ من النساء تعرضن للعنف الجسدي، و٧٥٪ منهن يتعرضن للعنف الجنسي سواء بالفعل أو القول أو الإيحاءات، و٧٨٪ كذلك منهن يتعرضن للعنف النفسي كالسب والشتم وأن الفتيات المتعلمات أكثر عرضة للعنف.

في المغرب نجد أكثر من ١٠ آلاف امرأة تعرضن للعنف سنة ٢٠١٧، وفي الجزائر هناك ٥٦٪ من النساء تعرضن للعنف وهناك ٧ آلاف حالة عنف سجلت سنة ٢٠١٨، كما أنها تكون معرضة لانتهاك عرضها والحط من قيمتها وهذا ما تؤكده ظاهرة الإنجاب خارج مؤسسة الزواج في تونس حيث وصلت حالات الولادات غير الشرعية إلى ما بين ١٢٠٠ و١٥٠٠ حالة سنوية أما في الجزائر فقد بلغت ٤٥ ألف حالة سنويا وفي المغرب ٥٠ ألف ولادة بما يقارب ١٠٠ طفل يولد يوميا خارج إطار الزواج، أي في الحرام.

كما أن نسبة البطالة في صفوف الإناث في تونس هي ضعفها لدى الذكور حسب إحصائيات المعهد الوطني للإحصاء، وحسب تقرير الهيئة الوطنية لمكافحة الاتجار بالأشخاص لسنة ٢٠١٨ هناك ٢٣٩ ضحية من النساء والفتيات (١٨٧ راشدة و٥٢ ضحية طفلة) من بين ٧٨٠ ضحية لجرائم الاتجار بالبشر.

واليوم يرفعون شعارا جديدا هو التمكين الاقتصادي للمرأة، وهو مصطلح استعمل بأسلوب خبيث ومكر كبير فكلمة "تمكين" مذكورة في العديد من الآيات القرآنية وتعني عند عامة المسلمين إعطاء المرأة جميع حقوقها التي منحتها إياها الشريعة الإسلامية.

فيدعون زورا وبهتانا أن هدفهم من مسألة التمكين الاقتصادي هو تقليل الفجوة بين المرأة والرجل وزيادة فرص العمل للنساء وإزالة جميع الحواجز التي تقف أمام تقدم المرأة، ولكن غايتهم الحقيقية وراء التمكين الاقتصادي هو استغلالها، فالأمومة لديهم "وظيفة اجتماعية" يمكن لكل من هب ودب أن يقوم بها، وقوامة الرجل للأسرة هو إذلال للمرأة لذلك على المرأة أن تقضي على كل تلك القيود وتخرج للعمل! فتأنيث سوق الشغل استغلالٌ للمرأة ماديا ونفسيا وجنسيا، وهذا ما يخدم مصالح الرأسمالية الجشعة التي هدفها الوحيد هو تكديس الأموال، وتبقى قضايا المرأة مجرد شعارات براقة ترفع في المؤتمرات والمناسبات.

إن معاناة المرأة هي نتيجة طبيعية لنظام فاشل لا يرى في المرأة سوى أنها جسد وعرض للبيع والشراء ويقومون باستغلالها أبشع استغلال... هذا واقع المرأة المغاربية الذي بين زيف المفاهيم العلمانية التي يرددونها وكذب حامليها، ولم يعد خافيا على أحد أن العدل في الإسلام وما دونه فهو الظلام والضلال. ﴿فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلَا يَضِلُّ وَلَا يَشْقَى وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً وَنَحْشُرُهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ أَعْمَى﴾.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينب بن رحومة

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو