November 11, 2015

معانٍ للهجرة

بسم الله الرحمن الرحيم

معانٍ للهجرة

الحمد لله رب العالمين والصلاة والسلام على المبعوث رحمة للعالمين سيدنا محمد الصادق الوعد الأمين، اللهم لا علم لنا إلا ما علمتنا إنك أنت العليم الحكيم، واجعلنا ممن يستمعون القول فيتبعون أحسنه وأدخلنا برحمتك في عبادك الصالحين.

أيتها الأخوات الكريمات، ونحن في مناسبة الهجرة أردت بهذه الكلمات البسيطة أن أتناول موضوع الهجرة من زاوية تختلف عما كنا قد بحثناه وأظننا استوفيناه بحثاً ودرساً من حيث هدف الهجرة الوحيد وهو بناء الدولة؛ دولة الإسلام العظيمة التي تطبق الإسلام أحكاماً شرعية وترعى شئون من يحملون التابعية فيها وتحمل الإسلام دعوة خير ومحبة وهناء إلى العالمين عن طريق الدعوة والجهاد.

الزواية التي سأسلط عليها الضوء تتجلى في هذا الحديث الشريف عن أمير المؤمنين عمر بن الخطاب قال: سمعت رسول الله e يقول «إنما الأعمال بالنيات وإنما لكل امرئ ما نوى؛ فمن كانت هجرته إلى الله ورسوله فهجرته إلى الله ورسوله، ومن كانت هجرته لدنيا يصيبها أو امرأة ينكحها فهجرته إلى ما هاجر إليه» (رواه البخاري)

إن الهجرة وما يعنيه هذا الحديث عمل لا يتوقف ولن يتوقف، وهو الانتقال من حال إلى حال حسب ما تكون وجهة نظرك عليه في حياتك؛ فإذا كنت مسلماً تملك عقيدة متينة فإن حياتك وسلوكك ومفاهيمك وقناعاتك تكون قد هاجرت من الظلمات إلى النور ومن عبادة العباد إلى عبادة رب العباد.

وأريد أن ألفت النظر إلى هجرة أهلنا وإخوتنا في الشام إلى أوروبا وما سمعناه على قنوات الإعلام الممنهج وشاهدناه من مآسي أطفال ونساء غرقوا في مياه البحار واختنقوا في شاحنات النقل، وبالرغم من إعلان ميركل ودول أوروبا عن استقبال لاجئين من سوريا إلا أن أوساطاً تحذر من المد الإسلامي والخوف أن يسود المسلمون في العديد من دول أوروبا ديموغرافياً والخوف أن يصبح صوتهم السياسي صوتاً مرجحاً في الحياة السياسية الأمر الذي يؤثر على مجريات الحياة العلمانية، فهذه الهجرة التي ليست من دار كفر إلى دار إسلام إنما من دار كفر إلى دار كفر فراراً بأنفسهم وأولادهم من الموت والدمار والفاقة.

وقد حاولوا أن يشبهوها بهجرة المسلمين إلى الحبشة فراراً بدينهم من أذى قريش، ولكن هاتيك الهجرة كانت إلى رجل يعز عنده دين الله وينصر أصحابه، وقف معهم وأيدهم وهيأ لهم أسباب ذلك، وليس كما هاجر أهل الشام إلى دول الكفر دول أوروبا التي لا يدرون ماذا ينتظرهم هم وأولادهم في بلاد لا يقدرون فيها أن يتمسكوا بدينهم!

وأمام زخم المهاجرين الكبير من دول الحروب وأمام تدفقهم رغم ما يلاقون من صعوبات عمدت أوروبا أن تسير في خطين متوازيين أمام هذا الخطر:

أولاً- الحد من قبول طلبات المهاجرين المسلمين إليها وتفضيل النصارى على المسلمين، ومحاولة الكنيسة تنصير بعض اللاجئين إلى أوروبا.

ثانياً- هو المحاولة الجادة ضمن سياسة ممنهجة لدمج المسلمين في ثقافة أوروبا، وهذا دائماً على اللوائح الانتخابية الدعائية الانتخابية لسياسيي أوروبا للحيلولة دون أسلمتها.

وهناك أمور وحقائق أربع غاية في الأهمية يجب أن يدركها المسلمون المهاجرون:

  1. أن سبب شقاء اللاجئين والمهاجرين هو تلك الأنظمة القائمة في العالم الإسلامي، فهم الذين أشقوا شعوبهم وأجاعوهم وظلموهم وحاربوهم في دينهم، وهؤلاء الحكام والأنظمة أسست على يد كبريات دول أوروبا بريطانيا وفرنسا التي يلجؤون إليها الآن.

  2. أن الدول الأوروبية هي دول رأسمالية نفعية قد شاخت وتفتقر إلى عامل الشباب والقوة العاملة وهناك الكثير من الوظائف التي لا تقبل شعوب أوروبا أن تعمل بها ويقبلها اللاجئون.

  3. أن أوروبا ستحاول جاهدة دمجهم في ثقافتها وخلعهم عن دينهم، فيجب أن يحذروها ويخافوا منها على أنفسهم وأبنائهم وننصحهم أن يسألوا عن حياة المسلم في أوروبا قال تعالى ﴿ولن ترضى عنك اليهود ولا النصارى حتى تتبع ملتهم﴾.

  4. أن المسلم أينما حل أو ارتحل هو جزء من أمة عظيمة، همُّه همُّ المسلمين وفرحه فرحهم، وهو حامل لدعوة رسول الله e وواجبه حمل الدعوة وتبليغها للناس كافة.

وللهجرة درس بليغ ولها معانٍ تضمنها الحديث السابق وهي: أنه إن كان لديك سلوك لا يرضي الله فينبغي أن تتوب عنه.. وإن كانت لك علاقة مشبوهة فيجب أن تقطعها. وبما أن المسلم كائن متحرك وليس ساكناً والإسلام حركة فيجب عليك أن تتحرك وفي معنى واسع ذكره رسول الله e فقال «المهاجر من هجر ما نهى الله عنه» عن معقل بن يسار أن رسول الله e قال: «العبادة في الهرج كهجرة إلي...». أي في زمن الفتن؛ زمن النساء الكاسيات العاريات، في زمن عمّ فيه الفسق والفجور، زمن الفضائيات، زمن الإنترنت، في زمن أصبح المعروف منكراً والمنكر معروفاً ولا يأمرون فيه بالمعروف ولا ينهون عن المنكر، إن تكلم المؤمن قتلوه وإن سكت استباحوه، في زمن التناقضات.. زمن يسوّد الأمر لغير أهله، فالعبادة في هذه الظروف الصعبة تساوي الهجرة في زمن رسول الله e، والعبادة هي الانصياع الكامل لكل أوامر الله والابتعاد عن نواهيه، وإن كنت في مكان وحيل بينك وبين أن تعبد الله فإن كان بإمكانك أن تصلح هذا المكان فابق فيه، أما إذا مُنعت أن تُعبد الله ولا تستطيع أن تفعل شيئاً فعليك أن تغادر وتتركه بدليل قوله تعالى: ﴿انَّ الَّذِينَ تَوَفَّاهُمُ الْمَلَائِكَةُ ظَالِمِي أَنفُسِهِمْ قَالُوا فِيمَ كُنتُمْ قَالُوا كُنَّا مُسْتَضْعَفِينَ فِي الْأَرْضِ قَالُوا أَلَمْ تَكُنْ أَرْضُ اللَّهِ وَاسِعَةً فَتُهَاجِرُوا فِيهَا فَأُولَٰئِكَ مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ وَسَاءَتْ مَصِيرًا﴾ [النساء: 97] معنى مستضعفين أي لا نفعل شيئا وفق اختيارنا ولا نستطيع أن نعبد الله؛ بأن نؤدي شعائره، ولا نستطيع أن نصلي أو أن نحجب نساءنا.. أن تضعف أمام شهواتك... ففي هذا الواقع المرير يجب أن تهاجر من هذه الأرض إلى بلاد تؤدي فيه العبادات بحرية.

هذا هو مفهوم الهجرة الواسع؛ أن تهجر المعاصي إلى التوبة لمجرد أن تنتقل من موقع إلى موقع وطبعا نقصد المعنى الفكري السلوكي، وأنت مهما عظمت هذا الشرع العظيم وأثنيت عليه ومهما اعتززت بهذا الدين القويم، فإن لم تطبقه فلا قيمة لك عند الله أبداً، ولكن المعنى الشرعي للهجرة هو مغادرة دار الكفر إلى دار الإسلام يبقى هو المعنى الذي قام به رسول الله e من مكة إلى المدينة لينشئ دولة إسلامية قوية كانت نواة لدولة لا تغيب عنها الشمس ولها جيش لا يقهر امتدت فتوحاتها لثلاث قارات.

فما أحوجنا في ذكرى الهجرة أن نفهم دلالتها وعبرها وأن نأخذ منها ما ينير سبيلنا... لقد أصبح غار ثور مدرسة تعلم الصبر وترشد إلى السعادة بدواء.. لا تحزن.. وتنبىء عن عز الدنيا ورفعة الدين بعقيدة... إن الله معنا.. هو حافظنا وناصرنا.. بجنود لم تروها.. وستبقى كلمة الله هي العليا. ما أحوجنا أن نقتدي برسولنا الكريم e ونوحد صفوفنا ونضاعف جهودنا لمواجهة التحديات متعاونين في وجه من يريد الشر والفتنة بأمتنا وديننا.

أعاد الله علينا ذكرى الهجرة ونحن قد بدأنا تاريخ دولتنا بإعلان البيان الأول...

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

نسيبة إبراهيم – ولاية الأردن

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو