April 16, 2015

مناهضة كراهية المرأة أم نشر لفلسفة الكراهية

انتهت منى الطحاوي لتوها من كتابها الأول: "الحجاب وأغشية البكارة: لماذا يحتاج الشرق الأوسط لثورة جنسية" والذي سيظهر في المكتبات البريطانية في أيار/مايو المقبل. وهو امتداد لمقالها "لماذا يكرهوننا" والذي أثار جدلًا عام 2012 لتناوله كراهية النساء في العالم العربي.


منى الطحاوي هي صحفية وناشطة في مجال حقوق المرأة، مصرية مقيمة بنيويورك وقد حصلت على الجنسية الأمريكية عام 2011.. تكتب مقالات رأي في صحف من بينها نيويورك تايمز وواشنطن بوست.. وتحب منى الطحاوي أن تقدم نفسها أنها "مسلمة مصرية ليبيرالية علمانية".


لقد أصبح الانتقاد الصارخ للإسلام وإثارة حفيظة المسلمين بشكل استفزازي هو الباب الواسع الذي يُولَج منه لعوالم الشهرة.. فصارت مهاجمة الإسلام بشكل متطرّف تجارةً لبعض المثقفين حتى يسطع نجمهم ويبرزوا إعلاميًا وسياسيًا وتحتفي بهم المحطات التلفزية وتشتغل عليهم الآلة الإعلامية.. لأنهم أحدثوا ما يُسمّى بعملية الصدمة للفت انتباه من حولهم وتسليط الضوء عليهم باسم حرية التعبير والحريات الفردية وحق التمرّد ضد الدين..


وتأتي النسوية في هذا الباب مُدّعية أن لديها شرعيةً مضاعفةً، الأولى ضدّ ما تسميه بالمجتمع الرجالي والثانية ضد الدين وأحكامه، فحتى تكتمل صورة المرأة الحرة بالمعنى المطلق للكلمة يجب عليها أن تهاجم الإسلام وتنتقده لأنها تعتبره هو من خلق سلطة الرجل عليها.. فحتى تتحرّر من الرجل، عليها أن تتحرّر من الدين ابتداءً.


ولهذا يُبرز الفكر النسوي المرأة كمجني عليها مقهورةً مهضومة الحقوق مكروهةً.. هذه الكراهية التي تناهضها "الطحاوي" في كتاباتها تربطها بالرجل الشرقي العربي لتنتقل من بعد ذلك إلى الرجل المسلم وهذا يُبدي خطابًا ضمنيًّا بأن الإسلام هو المُذنب في رأيها وهو وراء مشاكل المرأة ومعاناتها.. فالحجاب والنقاب وتعدد الزوجات وقوامة الرجل وكل هذه القوانين الاجتماعية التي سنّها الشرع تعتبرها "الطحاوي" كُرهًا للمرأة وإلجامًا لغرائزها وكبتًا لميولاتها..


نسويات يُروّجن لأجندة اليمين المتطرّف تحت عنوان قضية المرأة والدفاع عن حقوقها ونبذ كل فكر يَحُدّ من حرياتها حتى لو كان هذا الفكر منبثقًا من الوحي.. هذه هي الليبرالية الدوغمائية التي لا تقبل أي فكر يضادّها باسم حماية الحريات وهذا هو الفكر العلماني المتعسّف الذي لا يقبل النقاش والمناقضة بل يعتبر ما يتبنّاه حقيقةً كونيّةً ثابتة..


وسؤال أطرحه في هذا المقام: من تجرّأ من العلمانيين والليبراليين وقدّم فكره للنقاش والنقض؟؟ مَن منهم طرح عقيدته للناس واضحةً ووَضعها موضع الأخذ والردّ والبحث العقلي الحسّي؟؟ هم لا يعرفون إلا سياسة الهجوم والقدح ولا يُعرّفون أنفسهم إلاّ بمخالفة غيرهم حتى لا يقعوا فريسةً لفكرهم المرتجف الضعيف ومن ثم يدّعون أنهم أهل العقلانية والتنوير..


جمود فكري تعاني منه النسوية لتكرّر في كل مرة نفس الادعاءات مع نفس الأساليب.. دوران في حلقة مفرغة ورجوع إلى الصفر يجعل التنافس بين النسويات يحوم حول الأكثر جرأة وتطاولًا على الإسلام حتى تخطف الأضواء وتحدث الضجّة من حولها وتصنع لنفسها اسمًا.. فالطحاوي ومن قبلها الصومالية المرتدة "أيان حرسي" أو "نوال السعداوي" أو نسويات تونس ولبنان وغيرهن يجدن في انتقاد الإسلام والمسلمين عرضًا مغريًا للشهرة.. فهل لهذه النسوة بدائل فكريّة مقنعة وبراهين عقلية ثابتة أم أنها مجرد هرطقات مستهلكة ورخيصة؟؟


هاته النسويات يكرهن الرجل ويرفضن هيمنته عليهن وفي المقابل يقضين العمر وهنّ يتحدّثن عنه ويشجبن ويستنكرن ثم يدّعين العقلانية والفهم.. ربما لو تركت النسوية كرهها للرجل لتعلمت كيف تَرضى بكونها لم تُخلق رجلًا ولبدأت حياتها بعيًدا عن عقدة الذكورة والأنوثة وأن الرجل والمجتمع والدين يكرهونها ويستضعفونها.. هذه الكراهية التي أعمت البصر والبصيرة وجعلت النسوية لا تفكر إلا في حماية أنوثتها ولا تحارب إلّا من يهدد هذه الأنوثة برأيها.. فنأت بالمرأة بوصفها إنسانًا سويًّا فيه قابلية الخير والشر يقول تعالى "وهديناه النجدين" أي جعلنا له سبيل الكفر والإيمان والطاعة والمعصية.. لكن النسوية جعلت من هذه الأنثى ملاكًا مُضطهدًا.. وتناست نماذج الزوجة الجشعة المتسلطة والأم التي تنكرت لفطرتها وقست على أولادها من أجل شهواتها. بغض الطرف عن دور النساء في شبكات الاتجار بالبشر وشبكات التسول المنتشرة في عواصم الشرق والغرب. عصابات تشارك فيها المرأة تخطف الأطفال وتجند الرضع والصغار وتسرح الصبية في الشوارع من أجل استعطاف المارة. يستغلون الأطفال بشتى الأساليب يتركونهم دون رعاية في ثياب رثة ليلًا نهارًا. سردت النسوية النظرة المثالية للمرأة ومحت من ذاكرتها نماذج النساء المجرمات وكأن الجريمة فعل ذكوري صرف والمرأة كيان لا يقوى على الكراهية والنظرة العدائية. ومن ذلك ارتكاب القابلة والسفاحة البريطانية أمليا داير التي كانت تقتل الأطفال الرضع الذي أتوا بطريقة غير شرعية بناء على تنسيق مع الأم. تم القبض عليها وتم إعدامها في 1896 بعد أن تخطى عدد ضحاياها 400 طفل.


ثم إن منطق الكراهية الذي تناهضه النسوية هو انعكاس لظلّها وفكرها الذي تحمله.. فهي تهاجم الرجل وتمقته وتهاجم المرأة المسلمة وتستنكر عليها غطاء الرأس أو غطاء الوجه أو التزاماتها الشرعية وتعتبرها متخلفة ورجعية بل وتدعم هذه الكراهية وتؤيدها.. حتى إن الطحاوي كتبت في إحدى مقالاتها بعد أن نزعت الخمار الذي لبسته لتسعة أعوام "أنا مسلمة ونصيرة للحركة النسائية وأكره الحجاب الذي يغطّي الجسم بكامله. فهو يمحو النساء من المجتمع، ولا علاقة له بالإسلام، بل هو متجذّر في الكره للنساء الذي يقع في قلب الإيديولوجيا المتطرّفة التي تنادي به.


على الرغم من أنني غالبًا ما أجد الرئيس الفرنسي نيكولا ساركوزي بغيضًا، إلا أنه كان محقًا عندما قال "ليس الحجاب الكامل رمزًا دينيًا، بل هو رمز خضوع المرأة وإذعانها. أود أن أقول بكل وقار أنه لن يكون مرحّبًا به في أرضنا". أضيف أنه يجب ألا يكون مرحبًا به في أي مكان. نعم أنا أؤيد حظر الحجاب الكامل".
ألا يُعتبر ما قالته نشرًا لفلسفة الكراهية التي تدّعي مناهضتها؟؟ ألا يُعتَبر هجومها على الحجاب والمرأة المسلمة الملتزمة في كتابها الذي تُروّج له إقصاءً وكراهيةً؟


هي تروّج لكراهية الرجل الشرقي للمرأة وتتناسى أنها أقسى على بنات جنسها من الرجل.. فأن تبرز امرأة شرقية تعلن انتماءها للإسلام وتزدري امرأةً مسلمةً مثلها وتنتقد أحكامًا شرعيةً هو نشر لمنطق الكراهية الذي تدعيه. فلماذا هذا التناقض الفكري والنفسي؟؟ وهل يُسمّى هذا مناهضة لكراهية المرأة أم نشرًا لفلسفة الكراهية ضدها؟؟


إن النسوية في بلاد المسلمين تتوجه إلى المجتمع الغربي لتفجّر عقدها مع الإسلام وتزدري المرأة المسلمة في الصحف ومحطات الإعلام الغربي وهذه أجندة سياسية بامتياز إذ يكون المقصود فيها المستهلك الغربي.. وما يعكس نسب العنف المتزايدة على المرأة المسلمة في المجتمعات الغربية من مضايقات وتهديدات حتى وصل الأمر للقتل في مرات كثيرة وهذا ما يعني ترويج الكراهية ضد الإسلام وأهله سواء أكانت النسوية أدوات لذلك أم واعيات لهذه الأجندة الحاقدة..


ثم إذا كان القصد من هذه الدعوات النسوية تحديثًا للإسلام وتطويرًا للخطاب الديني فلماذا يتهافت الغرب على هذه الدعوات ويحتفي بها ويكون السبّاق لها قبل أهلها، فهل أصبح الفرد الغربي أنسب الناس لتحديث الدين الإسلامي مع العلم بداهةً أن الإسلام ليس في حاجة لتحديث من قبل الشرق أو الغرب..؟؟


إن الغرب لم يتوانَ يومًا في محاربة الإسلام والصدّ عنه مصداقًا لقوله تعالى: ﴿وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُوا﴾. يقول سيد قطب رحمه الله في تفسيره في ظلال القرآن: وهذا التقرير الصادق من العليم الخبير يكشف عن الإصرار الخبيث على الشر، وعلى فتنة المسلمين عن دينهم، بوصفها الهدف الثابت المستقر لأعدائهم. وهو الهدف الذي لا يتغير لأعداء الجماعة المسلمة في كل أرض وفي كل جيل.. إن وجود الإسلام في الأرض هو بذاته غيظ ورعب لأعداء هذا الدين، ولأعداء الجماعة المسلمة في كل حين إن الإسلام بذاته يؤذيهم ويغيظهم ويخيفهم. فهو من القوة ومن المتانة بحيث يخشاه كل مبطل، ويرهبه كل باغ، ويكرهه كل مفسد. إنه حرب بذاته وبما فيه من حق أبلج، ومن منهج قويم، ومن نظام سليم.. إنه بهذا كله حرب على الباطل والبغي والفساد. ومن ثم لا يطيقه المبطلون البغاة المفسدون. ومن ثم يرصدون لأهله ليفتنوهم عنه، ويردوهم كفارًا في صورة من صور الكفر الكثيرة. ذلك أنهم لا يأمنون على باطلهم وبغيهم وفسادهم، وفي الأرض جماعة مسلمة تؤمن بهذا الدين، وتتبع هذا المنهج، وتعيش بهذا النظام. وتتنوع وسائل قتال هؤلاء الأعداء للمسلمين وأدواته، ولكن الهدف يظل ثابتًا.. أن يردوا المسلمين الصادقين عن دينهم إن استطاعوا. وكلما انكسر في يدهم سلاح انتضوا سلاحًا غيره، وكلما كلت في أيديهم أداة شحذوا أداةً غيرها..


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
نسرين بوظافري

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو