مسافة قصيرة والرحلة طويلة!!
August 22, 2015

مسافة قصيرة والرحلة طويلة!!

منذ فجر التاريخ والإنسان يسعى للتعرف على ما خلق الباري واكتشافه، وتدبر إبداعه سبحانه وتصويره، فسبحان الذي جعل الأرض مهادًا والجبال أوتادًا، وغطى الأرض بسماء من غير عمد. وكل هذا يحتاج إلى الترحال والانتقال من مكان إلى آخر، وإلى عقل سليم، وقلب خاشع، وإحساس قوي.


في هذه الحياة يجد الإنسان كيف أن الله قد سخّر هذه الأرض له، ولكن الإنسان بفعل يديه فرض أمورًا تنغص عليه حياته. وهنا نتكلم عن الحدود بين الدول التي وضعها الإنسان، وفرض على من يريد العبور "جوازًا"، وليس هذا من باب التنظيم، وإنما من باب التنغيص وحماية لما وراء الحدود. ففصلت الحدود بين الشرق والغرب، وبين المسلم والكافر، وحتى بين المسلم والمسلم، وكأنهما يختلفان. فما يميز ابن الأردن عن ابن الحجاز، وما يميز ابن العراق عن ابن الكويت هو حد خُطّ على الورق. وليس هذا فقط، بل زادوا على ذلك بأن اشترطوا لعبور الحدود شروطًا لها أول وليس لها آخر. ما يجعل في القلب حرقة لا تُطفئها سوى الدماء الزكية للشهداء المُنتظرين من جنودنا المخلصين.


ودعوني يا ضباط أمتي وجيوشها وقادتها أعرض عليكم ما يقوم به كيان يهود المتغطرس كل يوم على عين وبصيرة من حكامكم في أرض الإسراء والمعراج، فحكام الأردن منذ أن قام كيان يهود في فلسطين، وهم لا يسمحون بالانتقال من غرب النهر إلى شرقه - في مسافة لا تزيد عن نصف كيلو متر! - إلا بإجراءات معقدة، ذلاًّ يذيقونه للمسافرين كل يوم. وتجد أنّ السلطة الفلسطينية ترسل أعدادًا معينة في أوقات معينة إلى نقطة معينة أُطلق عليها نقطة التفتيش الأولى، المسافر فيها جالسٌ يستغل ويهان في مكان قذر، وبعد انتظار طويل يرسلونه إلى أسيادهم، إلى مكان آخر يبعد بضعة مئات من الأمتار، فيستقبله جنود مسلحون، ويجعلونه ينتظر في مركبة تحت الشمس، لدرجة لا يعود يتمنى شيئًا سوى الانتهاء من هذا الموقف، بعدها يرى أحد إخوة القردة والخنازير يشير بيده للمركبة أن تقدمي، فتتقدم المركبة بخُطا خجولة حتى لا تزعج صاحب القول الأول والأخير - الذي بين كيانين يحمونه وينفذون أوامره، هما سلطة مسخ تسمى السلطة الفلسطينية وكيان أطلق على نفسه "هاشمي" - فتتقدم المركبة والناس قد أرهقوا من الحرارة وتصلبت أقدامهم، ليستقبلهم شخص يوحي لهم بأنه الخوف بنظارته السوداء وبندقيته الحديثة ولباسه الخاص، ليؤكد للمسافرين أنه صاحب الأرض وصاحب الكلمة في ذلك الموقع. بعد هذا يدخل المسافر في زحام مقيت بين الرجال والنساء، ليهان على مرأى من الجميع، ثم يذهب إلى مكان بارد يكاد ينسيه عناء الذل الذي وقع فيه، لكن ما هي إلا لحظات حتى تناديه إحدى الموظفات بصوت فيه استفزاز كأنها تأمره، فهو إن لم يجب ألقوا به في الخارج، فيظهر لها أوراقه وتنظر إليه من أعلى إلى أسفل كأنه أدنى منهم درجة وتحت أمرهم. لكننا نعلم أن هذه الموظفة جزء من احتلال احتل أرضًا ليست له، وأن لهذه الأرض أصحاباً يغطون الشمس من كثرتهم. وما أن يتجاوز المسافرُ الموظفةَ حتى تستقبله أخرى، كأنهم يريدون أن يهينوه لآخر نَفَس. والسؤال الذي يتبادر في الذهن: أليس في كيان يهود رجال حتى يخرجوا ويعاملوا المسافرين؟ نعم، ليس فيهم رجال. وما أن يخرج المسافر حتى يجد أمتعته ملقاة على الطريق، ويجد موظفين في وجوههم البؤس والإرهاق من شدة الحر، ليحملوا له ما يريد ويضعونه في المركبات. ثم تسير المركبة بضعة أمتار حتى الضفة الشرقية، فيجد المسافر نقطة تفتيش تابعة للأردن، يستقبله فيها جنود من الجيش الأردني حاملين أسلحة من غير ذخيرة - وهم لا يعلمون أتعمل أم لا، فلا مجال لفحصها وتجربتها -، يقفون كأنهم خائفين من أن يرد أحدهم اعتبار ما اقترفه يهود بأهل فلسطين، ثم يستقبله ضابط من الشرطة الأردنية على كتفيه نجوم، ينطق بما لا يعيه، وبما حُفّظ. ثم يدخل المسافر إلى غرفة انتظار، فيها أعداد كبيرة من الناس ينتظرون، والموظفون يدخنون وينفخون في وجوه القادمين، كأنهم يريدون القول لا أهلًا ولا سهلًا بكم، فأنتم من أرض لا يعنينا ما يحل بها، ثم يتقدم المسافر إلى الموظفين الجالسين على الكراسي، فيسألونه باستهزاء إلى أين أنت ذاهب؟ وكأنهم يقولون لا تبقى في أرض قد رواها أجدادك من الشهداء بالدماء الزكية، فهي لم تعد كما كانت، فقد احتلت وجُعل عليها حكام يأمرون الناس بالمنكر وينهون عن المعروف.


إنّ هذا المشهد يتكرر كل يوم، في مسافة لا تزيد عن اثنين كيلو متر! لو قطعتها سيرًا لن تستغرق أكثر من نصف ساعة. كل هذا والجيوش في ثكناتها ترى أهل البلاد يهانون على أيادي الاحتلال، ولا يحركون ساكنًا، فلماذا سميت جيوشًا؟! وما هي وظيفتها؟! والحكام، ألا يعلمون بما يجري للمسلمين في فلسطين على أيادي يهود من بطش وإذلال؟! أم إنه التآمر على هذا الشعب، بأن يظل يهود يقتلون منه من يشاءون ويحرقون منه الشيخ والصبي وشجرة الزيتون. نعم إن حكامنا متآمرون علينا مع يهود لإبقاء الاستعمار فوقنا، وفي كل ركن من حياتنا، فبقاؤهم على العروش مرتبط ببقاء يهود والكافر المستعمر.


لكن هناك أمة لن ترضى بالهوان، ولن تسكت عما يحدث لها من غير أن تحرك ساكنًا، أمةٌ قائدها ومرشدها في التغيير محمد ﷺ، وهذه الأمة ليست كباقي الأمم، فقد خرج من رحمها أبطال أمثال عمر الفاروق، وصلاح الدين، وهي لم تعقر بعدها، فهي شابة بما فيها من فكر وحملة للفكر، أمثال شباب حزب التحرير، وهي ستقلب الأمور وتغير الحال بعون الله وتوفيقه.


إن هؤلاء الجنود الحارسين للحدود هم الذين سيزيلونها لتصبح ثغورًا، وهم الذين سيخلعون يهود من جذورهم، ويكتبون التاريخ من جديد، وينصرون المستضعفين، ويحمون الضعيف، ويرفعون كلمة الحق فوق الرؤوس، وينشرون العدل، إن هم نصروا حزب التحرير في إقامة دولة الخلافة على منهاج النبوة، وإن هذا الأمر بإذن الله لقريب، فإن الأمة قد ذاقت من صنوف العذاب الكثير، وآن لها أن تعود حرة أبية، على أيادٍ متوضئة زكية مخلصة.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
د. ماهر صالح - أمريكا

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو