مؤتمر المناخ ينتهي بقليل من الاتفاق
مؤتمر المناخ ينتهي بقليل من الاتفاق

استمرت قمة المناخ العالمية COP26 لمدة أسبوعين في غلاسكو في المملكة المتحدة. وقد جمعت ما يقرب من 200 دولة من أجل الموافقة على أهداف تحد من وصول الكوكب إلى نقطة التحول. وجمعت القمة ما يقرب من 200 رئيس يطلب منهم تحقيق أهداف لخفض الانبعاثات بحلول عام 2030. لقد كان هناك إلحاح متزايد حول حالة العالم من التلوث إلى النفايات،

0:00 0:00
Speed:
November 23, 2021

مؤتمر المناخ ينتهي بقليل من الاتفاق

مؤتمر المناخ ينتهي بقليل من الاتفاق

(مترجم)

استمرت قمة المناخ العالمية COP26 لمدة أسبوعين في غلاسكو في المملكة المتحدة. وقد جمعت ما يقرب من 200 دولة من أجل الموافقة على أهداف تحد من وصول الكوكب إلى نقطة التحول. وجمعت القمة ما يقرب من 200 رئيس يطلب منهم تحقيق أهداف لخفض الانبعاثات بحلول عام 2030. لقد كان هناك إلحاح متزايد حول حالة العالم من التلوث إلى النفايات، ومن الجفاف إلى تسمم مياه العالم، هناك شيء يجب علينا القيام به ونحن على وشك تدمير الكوكب. ولكن بعد أسابيع من المناقشات وافق المشاركون على العودة في غضون سنوات ومناقشة كل شيء من جديد، مرحلة التخلص التدريجي من الفحم. حيث يجري تقديم مجرد ذكر الحد من الحفريات على أنه إنجاز.

منذ إنشائها في عام 1998، قامت الهيئة الحكومية الدولية المعنية بتغير المناخ (IPCC) بإيجاد حل لمشكلة المناخ. وعقدت مؤتمراتها المختلفة وحضرتها كل من البلدان المتقدمة والنامية على حد سواء. إن موقف الهيئة الحكومية الدولية المعنية بتغير المناخ والعديد من العلماء هو أن متوسط ​​درجة حرارة الأرض يرفع مساهمة غازات الاحتباس الحراري المنبعثة من التجمعات البشرية عن طريق احتراق الوقود الأحفوري هي المشكلة.

ويركز حل هذه المشاكل البيئية على التقليل التدريجي للانبعاثات عن طريق الابتعاد عن الوقود الأحفوري إلى المصادر الخضراء. وشهدت قمة مجموعة العشرين قبل اجتماع COP26 عدداً من الدول تقترح كيفية التخطيط لتقليل استخدام الطاقة الأحفورية والانتقال إلى مصادر الطاقة المتجددة الخضراء. وهناك العديد من التحديات لتحقيق ذلك تتجاوز معظم الدول التي لا تلتزم بواجباتها بخفض الانبعاثات. كما تم بناء الصناعات بأكملها على الطاقة الأحفورية من السيارات والبتروكيماويات والزراعة والبلاستيك والإسمنت والصلب والإلكترونيات وغيرها. إن المعجزة الاقتصادية التي حققتها الصين مبنية على استخدامها لاحتياطياتها الهائلة من الفحم، وحتى اليوم لا يزال الفحم يوفر 60٪ من احتياجاتها من الكهرباء. ويرى اليسار أن التخلي عن الوقود الأحفوري هو الحل للمشاكل البيئية التي يواجهها العالم. كما يجادل دعاة حماية البيئة المتطرفون بحظر الوقود الأحفوري ويشعرون بالقلق إزاء الطاقة النووية ويجادلون بأنه يجب على الناس التوقف عن تناول اللحوم.

بينما المعارضة لهذا الرأي، وعادة اليمين السياسي، ترى أن الاحتباس الحراري في مكان ما بين التخمينية للغاية و"الخدعة الكبرى"، على حد تعبير عنوان كتاب حول هذا الموضوع للسيناتور جيمس إينهوفي، وهو جمهوري، مع تأثير كبير على المسائل المناخية. وهم يعتقدون أن دعاة حماية البيئة يستخدمون شبح التغير المناخي الكارثي لمتابعة أجندة خاصة بهم، تلك التي تضع الطبيعة فوق احتياجات الناس، وتفرض التحول من الوقود الأحفوري إلى مصادر الطاقة البديلة، وتميل نحو "التدخل الحكومي الكبير". وهم يجادلون بأن العلم لا يظهر بشكل قاطع أن تغير المناخ يستدعي السياسات المتبعة حالياً. يعتقد البعض في اليمين أيضاً أن تغيير البيئة مرة أخرى ليس مجدياً اقتصادياً. كما يؤكدون أن محاولات معالجة تغير المناخ، مثل وضع حدود قصوى لانبعاثات غازات الاحتباس الحراري، يمكن أن تسبب ضرراً اقتصادياً أكبر من مصلحتها البيئية. بينما يرى الآخرون أن الحل الوحيد هو التكنولوجيا الجديدة التي يمكن أن تحل محل مصادر الطاقة التي نستخدمها اليوم. إنهم يحتاجون فقط حوالي 50-100 سنة لابتكار مثل هذه التكنولوجيا. ومعارضة التحول إلى المصادر الخضراء تتنبأ بالحفاظ على الاقتصاد العالمي على ما هو عليه وليس إجراء التغييرات الجذرية كالمؤيد اليساري.

حتى لو لم يتغير المناخ فهناك مشكلة كبيرة، وكلها من صنع الإنسان. ينبعث التلوث في الهواء، وتتدفق النفايات كل عام في أنهار ومحيطات العالم. النفايات من الاستهلاك، وباء السمنة، وإزالة الغابات لإفساح المجال للإعمار، هذه كلها كوارث من صنع الإنسان نواجهها هنا والآن. تلوث مياه الشرب بسبب الملوثات الكيماوية من المصانع وجريان الأسمدة من الزراعة والصرف الصحي. وتعد المعادن الثقيلة والمواد الكيميائية الضارة والجسيمات البلاستيكية الدقيقة وحتى النظائر المشعة من الملوثات الضارة. إن كل هذه المشاكل موجودة بغض النظر عن الوضع البيئي.

لم تتناول قمة COP26 أنماط الحياة التي يعيشها الناس. لم تذكر النمو الاقتصادي الدائم والنزعة الاستهلاكية والديون والإنفاق والثروة المادية كونه النظام الذي تروج له الرأسمالية وهو الأيديولوجية المهيمنة في معظم أنحاء العالم. بل تتطلب هذه القضية تغييراً منهجياً، حيث تكمن العديد من الأسباب في النظام الرأسمالي العالمي، لكن لا أحد يقترح حالياً حلاً يعالج النزعة الاستهلاكية المستوطنة التي تغذي الطلب على السلع المادية، ما يؤدي إلى التلوث وكذلك النمو الاقتصادي. ويتم تجاهل التركيز على أهداف الحد من الانبعاثات الحاجة إلى إدارة الطلب على المنتجات المادية في نظام رأسمالي من الواضح أنه ليس لديه نية لتحدي النزعة الاستهلاكية والسعي اللامتناهي لتحقيق النمو الاقتصادي. كما تدور المفاوضات الدولية حول الأهداف حول الدول القوية التي تتنافس للعمل من أجل مصالحها الخاصة؛ فكل منها يحاول تحقيق نتيجة في المفاوضات التي تفضل نفسها.

#أزمة_البيئة

#EnvironmentalCrisis

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عدنان خان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو