مولد النبي محمد ﷺ
December 24, 2015

مولد النبي محمد ﷺ

مولد النبي محمد ﷺ

احتفل المسلمون في الثاني عشر من ربيع الأول من عام 1437 هجري الموافق 23 كانون الأول/ديسمبر 2015 بمولد رسول الله محمد ﷺ.

حين ولد رسول الله عليه الصلاة والسلام كانت مكة قد وصلت أدنى درجات الانحطاط والابتعاد عن الدين الذي جاء به إبراهيم عليه السلام وأذن في الناس بالحج إلى بيت الله. وصل الانحطاط إلى أن يطوف العرب حول البيت العتيق عراة على اعتبار أن التجرد من الملابس وقت الطواف يكون أكثر قربة إلى الله تعالى، ولم يُستثن من تلك الرذيلة حتى النساء. وقد قالت ضباعة بنت عامر بن صعصعة من ملوك العرب في ذلك قولتها المشهورة "اليَوْمَ يَبْدُو بَعْضُهُ أَوْ كُلُّهُ فَمَا بَدَا مِنْهُ فَلَا أُحِلُّهُ" كناية عن فعل شنيع لا تحله ولكنه أصبح من الطقوس.

وانتشرت في مكة عادة الاستبضاع والتي تبيح للمرأة أن تحمل من رجل غير زوجها لتحسين النسل وزيادة الشرف.

وانتشرت خطيئة وأد البنات استخفافا وتبرما بمولد الأنثى وأكد القرآن هذه الطامة بقوله ﴿وَإِذَا بُشِّرَ أَحَدُهُم بِالْأُنثَىٰ ظَلَّ وَجْهُهُ مُسْوَدًّا وَهُوَ كَظِيمٌ * يَتَوَارَىٰ مِنَ الْقَوْمِ مِن سُوءِ مَا بُشِّرَ بِهِ ۚ أَيُمْسِكُهُ عَلَىٰ هُونٍ أَمْ يَدُسُّهُ فِي التُّرَابِ ۗ أَلَا سَاءَ مَا يَحْكُمُونَ﴾.

وفشا التطفيف في الكيل والميزان، وتوغل الربا ليربو في أموال الناس، وباتت مكة وهي أم القرى لا تكرم يتيما ولا تطعم فقيرا ولا تقيم وزنا لخلق، ولا تحترم للشهر الحرام حرمة تحله عاما وتحرمه عاما. الأقوياء يستقوون على الضعفاء، والرجال يظلمون النساء، والأغنياء ينهبون الفقراء، والأصنام تعج حول الكعبة تعظَّم يوما وتؤكل في يوم آخر.

نخوةٌ جاهلية وتعظمٌ بالآباء وعصبية القبيلة والدم، واقتتال يدوم سنين وعقودا بسبب جمل أو بعير، أو حوض ماء يسير.

هكذا كانت جاهلية مكة وما حولها من الأعراب أشد، بل وما وراءها من دول الفرس والروم في تيه أكثر ركاما وأشد ظلاما. فأينما نظرت وحيثما حللت وكيفما تبحرت وجدت البشرية تغرق في دياجير الظلام وتتمرغ في وحل الجاهلية، وتكسب من آثامها، وتحيط بها خطيئاتها من كل جانب.

فكان العرب والعجم في شرهم وغيهم كما كان قوم فرعون يوم أن استعلى على قومه ومزقهم شيعا يستضعف طائفة منهم، يذبح أبناءهم ويستحيي نساءهم، وفي تلك الأثناء لما أراد الله أن يهدم عرش فرعون ولد موسى وأنبأ الله أن مولده كان إيذانا بنهاية فرعون وملئه، حيث أنبأنا الله عن ذلك بقوله ﴿وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ * وَنُمَكِّنَ لَهُمْ فِي الأَرْضِ وَنُرِي فِرْعَوْنَ وَهَامَانَ وَجُنُودَهُمَا مِنْهُم مَّا كَانُوا يَحْذَرُونَ﴾. وكان ذلك يوم مولد موسى عليه السلام. فالله تعالى حين أراد إنهاء طاغوت فرعون هيأ لذلك نبياً من أنبيائه وهو موسى عليه السلام.

ولما أراد الله أن ينقذ البشرية من جاهلية قريش وأصنامها، والفرس وطغيانها، والروم وفسادها أذن بميلاد محمد عليه الصلاة والسلام. وأنشأه على بصيرة وهدى. فشرح له صدره، ورفع له ذكره، وحسن خلقه، وطهر قلبه، وآوى يتمه، وأغنى عيلته، حتى إذا اشتد عوده وبلغ رشده، بعثه الله رسولا في الأميين يعلمهم الكتاب والحكمة ويزكيهم؛ فكان مولد محمد رسول الله ﷺ إيذانا بانتهاء تأليه الأصنام وطغيان الأرباب من دون الله.

ولما بعث الله محمدا رسوله ﷺ بالهدى ودين الحق، بدأت عملية التغيير التي أرادها الله، ليظهر دين الله على الدين كله وتسود أحكام الله بدلا من أحكام الطواغيت، وشريعة الله بدلا من هوى الأنداد.

وحمل رسول الله ﷺ مؤيّدا بالوحي رسالة ربه بكل ما أوتي من قوة، يقوم الليل نصفه إلا قليلا أو زيادة، يطوي فراشه ويقوم الليل، يصدع بالحق، لا يهادن فاسقا ولا زنديقا ولا عتلاً ولا زنيماً، لا يخشى في الله شيئا، ولا يترك منكرا إلا فضحه وأنكره، ولا كبيرا من دون الله إلا صغره وحقره، ولا أمرا فيه لله رضا إلا أشهره، وهو في كل ذلك لا يبتغي أجرا، ولا يطلب دنيا، ولا يقبل ملك الدنيا مقابل إظهار دين الله. وبقي على ذلك حتى أظهره الله تعالى، وأظهر دينه، ورفع للإسلام راية لا تعلوها راية، وجعل للإسلام صولة ليس فوقها صولة، وبنى للإسلام دولة لا تضاهيها في الكون دولة.

فمن أراد أن يجعل من رسول الله ﷺ ومولده وظهوره وانتصاره عيدا واحتفالا فليفعل، ولكن ليدرك ماذا يفعل! ليدرك أن مولد رسول الله ﷺ كان مؤذنا بزوال طاغوت عصره.

فهل احتفالك اليوم يؤذن بزوال طاغوت اليوم؟ هل ندرك أن جاهلية قريش عادت بثوب يسمى العروبة والقومية؟ واسم يسمى الديمقراطية؟ ورب يسمى العلمانية؟ وعادت بجميع أنواع الظلم والفسوق والفجور بل وزادت عليها؟

لم تعد أصنام العرب حجارة بل أضحت دساتير وقوانين من صنع البشر، ولم تعد أرباب العرب مناة واللات وعزى، بل تزيفت بألقاب الفخامة والجلالة والسمو والسعادة والنيافة والرفعة.

إن الاحتفال بمولد النبي ﷺ لا بد أن يصحبه إدراك لقيمة المولد، وقيمة المولود، وعمل المولود، وحقيقته.

لو كان المولود حيا بين أظهركم أيها الناس، هل كان يقيم وزنا لشريعة هيئة الأمم؟

هل كان يقر بقروض البنك الدولي ويعتبر الحصول على قرض إنجازاً يتغنى به أمام شعبه؟

هل كان نبيكم أيها المسلمون يقيم معاهدات مع يهود ويقيم ليهود وزنا، ويجعل لهم سيادة على القدس ويافا وعكا والقنيطرة وغزة؟

هل كان نبيكم أيها المسلمون يقبل أن يكون عميلا لأمريكا أو بريطانيا أو فرنسا أو روسيا، وهو الذي أمره الله تعالى بقوله ﴿وَلا تُطِعْ كُلَّ حَلاَّفٍ مَّهِينٍ * هَمَّازٍ مَّشَّاء بِنَمِيمٍ * مَنَّاعٍ لِّلْخَيْرِ مُعْتَدٍ أَثِيمٍ * عُتُلٍّ بَعْدَ ذَلِكَ زَنِيمٍ﴾.

هل كان نبيكم ﷺ يرضى عن هذا الاقتتال الشرس بين المسلمين من أجل مصالح الكافر المستعمر؟

أي احتفال هذا الذي تحتفلون به أيها المسلمون؟ وأنتم تعلمون أن الاحتفال بالشيء هو الاهتمام به أشد الاهتمام. فأي اهتمام وأي وزن تقيمون لمحمد ﷺ؟ وكثير منكم يخشون أن يرفعوا الراية التي رفعها رسول الله ﷺ بيده الشريفة، ويخشون أن يمسكوا باللواء الذي عقده بيده الشريفة.

أي احتفال هذا الذي تحتفلون، إذا كانت جل الاحتفالات التي تنشر على شاشاتكم تنتهي بتعظيم الذي يحكم بشريعة غير الشريعة التي جاء بها محمد ﷺ؟ ويكال المدح والحمد لمن يقف سدا منيعا دون تحكيم شرع الله الذي جاء به محمد ﷺ؟

نعم أيها المسلمون، يجب أن تحتفلوا بمحمد ﷺ، أي يجب أن تعزروه وتعظموه وتهتموا بأمره، يجب أن تحتفلوا به في كل يوم وكل ساعة وكل لحظة وليس في الثاني عشر من شهر ربيع الأول فقط.

إن حياة محمد ﷺ وسيرته وحديثه وإقراره وكل شيء صدر منه أو عنه - كله وحي من الله، وكله محل قدوة وأسوة، وكله مصدر للتشريع. فمحمد رسول الله ﷺ ليس مجرد شخص عظيم عاش وانتهى وله في النفس ذكرى عطرة وحسب، بل هو رجل تلقى وحي السماء قرآنا يتلى وسنة تتبع؛ فالاحتفال به يقتضي العمل بما جاء به، وإحياء ما اندثر من سنته وعمله.

أيها المسلمون، لقد فقدنا الكثير الكثير من سنة محمد ﷺ، وابتعدنا بعيدا بعيدا عن خط سيره ونهج حياته. ولعل كل فرد فقد شيئا من سنة رسول الله ﷺ ونهجه، ولكننا كأمة وكمجموعة من المسلمين بوصفنا جماعة واحدة وأمة واحدة فقدنا ما هو مشترك بيننا جميعا؛ لقد فقدنا ذلك الصرح الذي بناه رسول الله ﷺ وخلفه لنا جميعا.

فقدنا دولة الخلافة التي تركها لنا جميعا، وحافظ عليها صحابته الكرام حين ولوا أبا بكر رضي الله عنه، ثم شدوا حزامها ووثقوا عراها حين بايعوا على رئاستها عمر رضي الله عنه، ورعوها حق رعايتها حين نصبوا عليها عثمان رضي الله عنه، وأصّلوا دعائمها وأحسنوا رفادتها حين بايعوا علياً قائدا لها.

نعم هي خلافة الحكم وسياسة الدنيا بالإسلام كانت نهج محمد ﷺ. وهذا ما خسرناه جميعا، وفرطنا به جميعا. فالاحتفال بمحمد عليه أفضل الصلاة والسلام لا يكون إلا بالعمل الجاد لإحياء سنته والسير على نهجه، وعلى رأس كل ذلك خلافة حكمه ﷺ؛ ﴿قُلْ إِن كُنتُمْ تُحِبُّونَ اللَّهَ فَاتَّبِعُونِي يُحْبِبْكُمُ اللَّهُ وَيَغْفِرْ لَكُمْ ذُنُوبَكُمْ ۗ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ﴾.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. محمد ملكاوي

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو