نفي حكومة السودان تفادي أحد لاعبيها ملاقاة لاعب من كيان يهود بأولمبياد طوكيو  هو استعجال لسنن الله في أمثالهم والأمة واحدة والباطل إلى زوال
August 08, 2021

نفي حكومة السودان تفادي أحد لاعبيها ملاقاة لاعب من كيان يهود بأولمبياد طوكيو هو استعجال لسنن الله في أمثالهم والأمة واحدة والباطل إلى زوال

نفي حكومة السودان تفادي أحد لاعبيها ملاقاة لاعب من كيان يهود بأولمبياد طوكيو

هو استعجال لسنن الله في أمثالهم والأمة واحدة والباطل إلى زوال

نفت اللجنة الأولمبية السودانية انسحاب ممثل السودان في رياضة الجودو بأولمبياد طوكيو تحاشيا للتباري مع لاعب (إسرائيلي)، وأكدت عدم سماحها لأي من منسوبيها بتقويض الميثاق الأولمبي. وقالت اللجنة الأولمبية السودانية في بيان توضيحي، إنه تم عرض اللاعب على الطبيب المختص بالقرية الأولمبية للتأكد من سلامته وتم إجراء فحوصات أكدت واقعة تعرض اللاعب لتمزق في الأربطة القـطنية أسفل الظهر، ووجه تقرير الطبيب الذي بدأ جلسات علاجية بتوقف اللاعب عن التنافس والتدريبات لمدة أسبوع على أن يعاود نشاطه تدريجياً. وقالت اللجنة الأولمبية السودانية إنها حرصت على تمليك هذه الحقائق للاتحاد الدولي للجودو، وأرسلت له كافة المستندات الطبية المؤيدة لذلك وتقرير الطبيب المختص بالقرية الأولمبية.

وتابعت "تود اللجنة الأولمبية السودانية أن تؤكد عدم صحة ما يشاع بأنه تم فرض غرامة مالية عليها جراء عدم مشاركة لاعب السودان في مباراته، وأنها على تواصل دائم مع اللجنة الأولمبية الدولية وأكدت التزامها بالمبادئ الأساسية للحركة الأولمبية التي تؤكد أن الرياضة تجمع بين البشر ولا تميز بينهم، وهو الأمر الذي يجسده الآن تمازج جميع الرياضيين باختلاف ألوانهم ومعتقداتهم وأجناسهم داخل القرية الأولمبية في رسالة لكل العالم عن معنى التعايش والمحبة والسلام. (سودان تربيون، 29 تموز/يوليو 2021).

تنفي الحكومة السودانية انسحاب اللاعب رغم التقارير الصحفية، وانتشار الخبر على مواقع التواصل باتخاذ ممثل السودان في رياضة الجودو محمد عبد اللطيف موقفا رافضا للتباري مع ممثل كيان يهود، وانسحابه من مباراة مع اللاعب الجزائري فتحي نورين الاثنين الماضي، تفادياً لملاقاة لاعب الكيان الذي كان ينتظر مقابلة الفائز من مباراة السودان والجزائر. ورغم ذلك فها هي الحكومة تنفي على لسان وزير الرياضة وتجهد نفسها في إقامة البراهين والأدلة الطبية التي تصدق نفيها للحدث ويلهج لسانها بالتسامح والسلام والتعايش العالميين اللذين هما خيال لا حياة فيه، والعالم كله يشتعل حروبا بسبب الدول الاستعمارية التي ابتدعت هذه المصطلحات للسيطرة على العالم وأصبح حكامنا يلوكونها بين الحين والآخر وبلدانهم منزوعة السيادة، حركاتهم وسكناتهم كالدمى والعرائس.

فإذا كانت حكومة السودان تدافع وتقيم الأدلة على التزاماتها الدولية فنحن مسلمون لا مرجعية لنا إلا شرع الله الذي يحرم النفاق ويبرهن على أن إرضاء يهود والنصارى مستحيل إلا بترك الإسلام واتباع مرجعيتهم الوضعية التي منها ميثاق الألعاب الأولمبية الذي ينص على أنه "يجب على جميع المشاركين في الألعاب الأولمبية، بأي صفة، الامتثال لعملية الاشتراك على النحو الذي يحدده المجلس التنفيذي للجنة الأولمبية الدولية"، لذلك فإن الحكومة فعليا وفق ذلك القانون لا تمانع أصلا في التباري مع يهود بل كما ورد في بيان اللجنة الأولمبية السودانية فإنها "أكدت التزامها بالمبادئ الأساسية للحركة الأولمبية التي تؤكد أن الرياضة تجمع بين البشر ولا تميز بينهم، وأثنت اللجنة على ما أسمته التمازج بين جميع الرياضيين باختلاف ألوانهم ومعتقداتهم وأجناسهم داخل القرية الأولمبية مؤكدة أن ذلك رسالة لكل العالم عن معنى التعايش والمحبة والسلام".

بعيدا عن هذا الكلام المبتذل والمدح والثناء على قانون الأولمبياد والذي هو جزء من القوانين الدولية سواء في إطار الأمم المتحدة أو في إطار المعاهدات والاتفاقيات الأخرى، والتي جربت من حيث الممارسة وأثبتت فشلا ذريعا ما أثبت بما لا يدع مجالاً للشك أن دوافع أي قانون دولي لم تكن أبداً من باب التعايش والسلام والقلق على الشعوب ورفاهيتها، بل حتى الأهداف المنصوص عليها في ميثاق الأمم المتحدة، مثل "الحفاظ على السلم والأمن الدوليين"، و"احترام مبدأ المساواة"، لم تعد أكثر من شعارات على الورق ليس لها تأثير حقيقي على حياة الشعوب؛ بدليل ممارسة الدول العظمى التي تتلاعب بمصير الدول الضعيفة وتشعل فيها الحروب وتجردها من مواردها، والسودان وقبلها العراق وأفغانستان وغيرها، دليل صارخ على مستوى التزام الدول الكبرى بهذا القانون الذي تتخذه كستار للحفاظ على مصالحها. نتيجة لذلك، أصبح القانون الدولي بكل مؤسساته مجرد أداة للتنافس والصراع بين الدول، كما أصبحت الدول الأخرى ضحايا الاستخدام الإجرامي لهذه الأداة. هذا بالتحديد هو السبب الرئيسي لعدم الاستقرار الذي يسيطر على أجزاء كثيرة من العالم اليوم. كما أن هؤلاء الحكام ينفذون أوامر أعداء الأمة ليبقوها ضعيفة خانعة بمحاولة إقناعها بقبول كيان يهود ومسالمته رغم ما يرتكبه من جرائم على رأسها احتلال المسرى المبارك.

إنهم بتصرفهم هذا إنما يعبرون عن وفائهم لأرباب نعمتهم في الدول الاستعمارية ممتثلين شرع أعداء الله! فهل رفض التباري مع لاعب من دويلة يهود أمر يحتاج الاعتذار أم هو أمر طبيعي من مسلم كباقي المسلمين يكنّ ليهود مشاعر العداء نتيجة لما يقترفونه كل يوم وليلة من انتهاكات للمقدسات وإراقة الدم الحرام؟! لذلك هيهات لهذه المحاولات الفاشلة التي تقودها حكومة التطبيع مع يهود، وسيظل كيان يهود عدواً مجرماً مغتصباً، ولا يتخذ معه إلا حالة العداء والحرب، وأية مساعٍ للتطبيع وعقد اتفاقيات الاستسلام معه هي خيانة لله ولرسوله وللمؤمنين، وينبغي أن يكون رفض أي تقارب أو تطبيع مع كيان يهود صادرا عن موقف شرعي مبني على أساس من العقيدة ومفاهيمها، وإدراك لمعنى الأمة ووحدتها وواقع قضاياها وطبيعة عدوها، فإن هذا هو الحق، وهو الأساس الثابت الذي لا يتغير ولا يقبل المساومة لأن الحرام حرام والباطل باطل إلى يوم القيامة طالما بقيت أسبابه واستمر واقعه.

إن الأمة الإسلامية متجذرة فيها مشاعر الوحدة ولن يسلبها هذا الشعور مخططات الدول الاستعمارية وإن سادت، ولا انبطاح حكام الغفلة الضعفاء المترنحين. وغدا سيعود المسلمون بعقيدتهم الجامعة في دولة واحدة تحت ظل راية واحدة، دولتهم هي الدولة الأولى في العالم في كل المجالات نتيجة لوفرة المقومات، وستسعى دول العالم جميعها إلى استرضائها ولن يستمر كيان يهود يوما بعد ذلك.

بقي أن نقول إن استسلام هؤلاء الحكام أمام عدوهم وخذلانهم الطويل لقضية الأرض المباركة وكافة قضايا المسلمين ثم ختام كل ذلك بهذا التطبيع المهين لا يعني أبدا أن الهزيمة اكتملت أو أنه تأبيد للتاريخ، بل يعني فقط أن هؤلاء الحكام قد وصلوا إلى القاع، وأنهم استعجلوا بأنفسهم آيات الله وسننه في أمثالهم، وأما الأمة فهي صاعدة بإذن الله والباطل إلى زوال.

أما آن لخير أمة أخرجت للناس أن تعي أن هذه الدويلات القائمة في بلادها مهمتها هي فقط الحفاظ على دويلة يهود والتعايش معها بدل أن يعلنوا الجهاد في سبيل الله ويحرروا كل بلاد المسلمين المحتلة وينشروا الإسلام؟! فلا أمل في تلك الدويلات أبدا، وإنما الأمل بعد الله سبحانه وتعالى هو معقود على وعي الأمة على قضيتها في كنس هؤلاء الطغاة ومنعهم من التسلط عليها والتحكم في رقابها، وفي السعي لتحقيق وحدة المسلمين في ظل الخلافة الراشدة على منهاج النبوة.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة غادة عبد الجبار (أم أواب)

القسم النسائي لحزب التحرير في ولاية السودان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو