نموذج الأمم المتحدة: هل هي تجربة تعليمية بسيطة أم سلاح غربي خطير؟
نموذج الأمم المتحدة: هل هي تجربة تعليمية بسيطة أم سلاح غربي خطير؟

يُنظر إلى نموذج الأمم المتحدة في باكستان على أنه أكبر حدث يتعلق بالمدارس. حيث إن الانتساب إليه يُعد جزءا لا يتجزأ من التجربة التعليمية، حيث تجمع المدارس المحلية فرقها وتدفع بتلاميذها إلى الانتساب بهذا الحدث. وكل مدرسة لها فريق يشترك في فعاليات عدة تتعلق بنموذج الأمم المتحدة سواء داخل باكستان أم خارجها، حيث تتم مناقشة الأحداث التي تجري حاليا وكيف يمكن أن يتعاملوا مع أزمات عدة تحصل حول العالم من سوريا إلى السودان.

0:00 0:00
Speed:
November 16, 2018

نموذج الأمم المتحدة: هل هي تجربة تعليمية بسيطة أم سلاح غربي خطير؟

نموذج الأمم المتحدة: هل هي تجربة تعليمية بسيطة أم سلاح غربي خطير؟

(مترجم)

يُنظر إلى نموذج الأمم المتحدة في باكستان على أنه أكبر حدث يتعلق بالمدارس. حيث إن الانتساب إليه يُعد جزءا لا يتجزأ من التجربة التعليمية، حيث تجمع المدارس المحلية فرقها وتدفع بتلاميذها إلى الانتساب بهذا الحدث. وكل مدرسة لها فريق يشترك في فعاليات عدة تتعلق بنموذج الأمم المتحدة سواء داخل باكستان أم خارجها، حيث تتم مناقشة الأحداث التي تجري حاليا وكيف يمكن أن يتعاملوا مع أزمات عدة تحصل حول العالم من سوريا إلى السودان.

وبالنسبة للتلاميذ، فإنها قضية مكانة؛ فأن يكونوا جزءا من فريق نموذج الأمم المتحدة يعطيهم مصداقية فورية. وهي دليل على إمكانيتك على المناظرة ويُنظر إليها على أنها "مورد مبتكر لتهيئة التلاميذ للنجاح الوظيفي والجامعي". وهذه النظرة تدفعها المدارس التي تشجع تلاميذها على المشاركة كفرصة للسفر إلى الخارج ووسيلة لإثبات أن مؤسستك التعليمية تساعد التلاميذ على الإعداد لمستقبلهم.

ويحاكي التلميذ "المفوض" عمل الأمم المتحدة؛ قائمين على الهيئات متعددة الأطراف وممثلين لحاجات وتطلعات والقرارات السياسية الخارجية المتعلقة ببلدهم التي تم اختيارها لهم. حيث يتم إعطاؤهم الوقت لإجراء بحث حول القضايا ومواقف السياسة الخارجية للدولة، ومن ثم يُطلب منهم التخطيط لاستراتيجية وحل صراعات تظهر على أجندة الأمم المتحدة.

فعلى سبيل المثال، كان موضوع سنة 2018 للأمم المتحدة النموذجية اليابانية "إنهاء المجاعة، وتحقيق الأمن الغذائي وتحسين التغذية وتعزيز الزراعة المستدامة" وكان موضوع مؤتمر 2018 في غانا "التقدم نحو التحول". وموضوع نموذج الأمم المتحدة العالمي القادم في بانكوك هو "الوحدة الخارجية: دمج العقول المتنوعة في مجال دولي". وفي كل من هذه المؤتمرات يتم تعيين دول للتلاميذ وإعطاؤهم مواضيع يتعين عليهم المناظرة فيها، آخذين بعين الاعتبار قضايا كالدبلوماسية و(الإرهاب) والسلام ومستقبل الأمة.

وعند النظر إلى ذلك سطحيا، نجد أن هذه فرصة رائعة. والمشكلة هي أنها تدفع بالشباب إلى النظر إلى الأشياء بوجهة نظر معينة؛ وجهة نظر غربية. حيث إن الحدث يخلق وضعا يُسمح فيه للتلاميذ بالتعبير عن أفكارهم وآرائهم في بوتقة غربية.

إن الهدف وراء المحاكاة هو الحد من تفكير التلميذ الناقد ومهارات حل المشاكل بشكل معين سابقا، حيث إنها طريقة للتأكد من رجوع الأجيال القادمة من بلادنا إلى الأمم المتحدة وإطار العمل الغربي عند حلنا للمشاكل التي تواجهنا اليوم. حيث إنهم يُدفعون ليأخذوا بعين الاعتبار فيما إذا كانت مواقفهم ستخرق سيادة الدول الضحية، وفيما إذا كانوا مقبولين حسب النظام الليبرالي. فالقضية هي استخدام نموذج الأمم المتحدة كأداة لدفع الثقافة الغربية وتلقين الشباب فكرة أن النظام الغربي هو المتفوق.

ونموذج الأمم المتحدة هو حدث شديد التنافسية، حيث يتم تدريب أفراد الفريق في حصص بعد المدرسة. ويتم تعليمهم كيف يتناقشون بخصوص المشاكل التي تواجه رعايا الدول حول العالم مع أخذهم بالاعتبار مفاهيم كتدخل الدولة، والتأثير الإنساني، والرد الدبلوماسي باستخدام تعريفات ليبرالية غربية.

وفي قضايا كأزمة سوريا، يبلّغ التلاميذ أن يأخذوا بعين الاعتبار مدى قدرتهم على مساعدة الحكومة الطاغية، دون توجيه أي اتهامات للدولة على أساس عدم التدخل؛ فهل ستكون أمريكا أكثر استعدادا لإرسال مساعدات عسكرية واقتصادية؟ وإلى متى يمكن لبريطانيا تبرير مساعدة مدنيي سوريا الذين يُقتلون بأبشع الطرق؟ فالنقطة هنا أنه يتم تعليم التلاميذ أن ينظروا إلى الأزمات المريعة كالتي تحدث في سوريا بشكل يُرضي دول العالم ولا يتعارض مع الطريقة التي تتجاوب بها الأمم المتحدة.

وهنا يتم استخدام التعليم لزراعة الأفكار والثقافة الغربية في الشباب، لضمان السيطرة عليهم. وهذا الأمر هو تكتيك استخدم منذ قرون. حيث استخدم المستعمر الغربي النظام التعليمي كوسيلة لنشر ثقافته. فقد قال اللورد ماكولي في خطاب له أمام البرلمان البريطاني سنة 1835: "لا أعتقد أنه يمكننا أبدا احتلال هذا البلد (الهند)، إلا في حال قمنا بكسر شوكة الأمة، وهنا أعني موروثها الروحي والثقافي ولهذا أقترح أن نستبدل نظامها التعليمي وثقافتها القديمة، حيث إذا ظن الهنود أن كل ذلك غريب وأن الإنجليزية جيدة وأعظم منهم، فسيفقدون احترامهم لذاتهم، وثقافتهم الذاتية الأصلية، وسيصبحون ما نريد لهم أن يكونوا، أمة مُسيطَر عليها فعلا".

وهنا برهان أنه في هذه المرحلة ما بعد الاحتلال، فإن التأثير الغربي أصبح محدودا أو تلاشى كليا. إلا أن فعاليات كهذه، والتي أُعطيت كمّاً كبيرا من المصداقية وربطت برغبة التلميذ بالنجاح في الحياة، سمحت ببقاء التأثير الغربي. فكما قال اللورد ماكولي، فإن التعليم وسيلة لنشر الثقافة وزراعة الأفكار في الشباب. والاعتقاد لا يزال موجودا حول العالم، فدول كفرنسا والسويد تستخدم التعليم وسيلة لقولبة هوية التلاميذ وضمان أن النقطة المرجعية لتصرفاتهم هي الفكر الغربي وليس الإسلام.

إن نموذج الأمم المتحدة لا يعطي التلاميذ مساحة تتيح لهم أن يصبحوا مفكرين مستقلين، بل إنه يستغل نظام التعليم لخلق وضع يعطون فيه النظام الغربي الأفضلية على الله عز وجل وعلى الإسلام.

وكمسلمين فإننا نأخذ قراراتنا بناء على الدليل الشرعي، فنحن ندرس القضية ونرجع إلى القرآن والسنة لفهم ما أمرنا الله به ونتصرف بناء عليه.

وفي نموذج الأمم المتحدة يتم تعليم التلاميذ أن تكون مرجعيتهم قوانين البشر، وهذا يعطي السيادة للشعب وهذا ما يتناقض تماما مع الإسلام. وبهذا فإن منظور التلاميذ ينحرف وتُسيطر عليه الأفكار الغربية بشكل كامل.

وفي مثال سوريا، فإن المسلمين يتصرفون حسب الإسلام، حيث لا نعترف بشرعية حكومة بشار الأسد، ولا نعترف أساسا بشرعية الأمم المتحدة أو محاولاتهم حل الاستبداد الذي يتعرض له مسلمو سوريا. وهذا أساس النقاش الذي يجري ضد الأمم المتحدة والنظام الذي تحميه؛ ولهذا لا يجب السماح بنموذج الأمم المتحدة أن يتحقق بأي حال من الأحوال.

﴿وَمَا آتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَمَا نَهَاكُمْ عَنْهُ فَانتَهُوا وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ﴾

كتبته لإذاعة المكتب الإعلام المركزي لحزب التحرير

فاطمة مصعب

عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو