نظام النفعية يرهن الناس بحاجاتهم
نظام النفعية يرهن الناس بحاجاتهم

منذ أن تسلط النظام الرأسمالي على رقابنا وبسط نفوذه وهيمنت أفكاره وسادت سياساته التي تستثمر في كل المجالات وتقتات على كل الجراحات والآلام، والإنسان عامة يعاني صنوفا من العذابات، وذوي الاحتياجات الخاصة يتعرضون للذل والهوان. فجشع هذا النظام جعله يستغل كل نقص أو عجز لدى فئة من الناس ليضمن لنفسه الحياة بإيهامهم بحرصه على رعاية مصالحهم والسهر على حل مشاكلهم،

0:00 0:00
Speed:
March 08, 2020

نظام النفعية يرهن الناس بحاجاتهم

نظام النفعية يرهن الناس بحاجاتهم

منذ أن تسلط النظام الرأسمالي على رقابنا وبسط نفوذه وهيمنت أفكاره وسادت سياساته التي تستثمر في كل المجالات وتقتات على كل الجراحات والآلام، والإنسان عامة يعاني صنوفا من العذابات، وذوي الاحتياجات الخاصة يتعرضون للذل والهوان. فجشع هذا النظام جعله يستغل كل نقص أو عجز لدى فئة من الناس ليضمن لنفسه الحياة بإيهامهم بحرصه على رعاية مصالحهم والسهر على حل مشاكلهم، والحقيقة أنه يقتات على احتياجهم. فكما يستغل حالة الفقر ليقدم الفتات للفقير ويهينه بالمن عليه ببعض الهدايا والعطايا ليكون صاحب فضل عليه، فيخجل الفقير أن لا يرد له الجميل ويسارع للتصويت لفائدة المحسن يوم الانتخاب!

وبالمنطق نفسه أوهَم هذا النظام ذوي الإعاقة أنه ضمن لهم حقوقهم وسن قوانين تحميهم، والحقيقة أنهم في ظل نظام يتاجر بهم ويذلهم بل ينكل بصغيرهم قبل كبيرهم.

فقد كان إسناد لقب معاق أو ذي احتياج خاص لطفل، خلقه الله واعتبره إنسانا، يندرج ضمن التقسيمات التي اعتمدها النظام الرأسمالي داخل المجتمع ليتمكن من رقابهم ويسهل عليه تضليلهم وإلهاؤهم، ويضاف إلى هذه الفئة عنصر يخدمه في حربه على الإسلام هو إيهام هذه الفئة بأن ما يعانونه من نقص أو احتياج تسبب فيه خالقهم، فيسهل عليه تحقيق غاية من أهم غاياته في تعامله مع المسلمين، وبهذا لا نستغرب تدخل الغرب على نطاق واسع في الجمعيات التي تعنى بذوي الاحتياجات الخاصة من تمويل وتنسيق وبرامج وتبادل خبرات وعقد ندوات...

وقد عمد النظام إلى تعميق الهوة بين الشخص الطبيعي والشخص المعاق بمنح المعاق بطاقة تمكنه من التنقل والعلاج المجاني، فكان هذا أقصى ما جاد به هذا النظام على شخص يقرون له بخصوصية الحاجة وفي المقابل يحرمونه من الرعاية العامة، فحتى هذه البطاقة لا يسهل الحصول عليها، بل يتطلب الأمر ذهابا وإيابا إلى الإدارات والمكاتب ووعودا وحتى رشوة! والأدهى أن هذه البطاقة تحدد بمدة زمنية تستوجب تجديدها حين انتهاء صلاحيتها. بمثل هذه المنة يجعلون نظامهم صاحب فضل على هذه الفئة من الناس والحال أنهم طبعوه بطابع العجز والنقص.

ولم يكتفوا بذلك، بل حرموا الطفل المعاق من حقه في التعليم العمومي، فقد تعمدت الدولة إهمال هذا الجانب حين تغافلت عن تخصيص فضاءات ومراكز وبرامج وميزانية لتعليمهم ما ينفعهم وتخلت عن هذا الدور ومكنت الجمعيات الخاصة ذات الطابع الخيري من القطاع برمته، فتعددت الجمعيات وتنوع نشاطها، كما تداخل وأصبح مجالا للاستغلال بأشكال مختلفة وتعددت المشاكل وغابت الدولة غيابا كليا، وعوضتها هذه الجمعيات الخاصة التي لا تخضع لرقابة ولا لسلطة في أغلب نشاطاتها، باستثناء بعض الجمعيات التي تحولت إلى مؤسسة شبه حكومية بعد أن أصبحت الدولة شريكة لبعض الجمعيات القليلة، لكنها شراكة وليست رقابة حيث إنها تسببت في تجاذبات كثيرة حول موضوع المنح الأجور والترقيات وما إلى ذلك من مشاكل؛ لأن العاملين والمربين في هذه الجمعيات شبه الحكومية لا ينتمون لأية وزارة، وهذا ما جعلهم يدخلون في سلسلة من الإضرابات وتلاميذهم منقطعون عن الدراسة التي غالبا ما تأخذ الصيغة الحرفية وكأن هؤلاء ليسوا كسائر الأطفال!

وقد اضطرت جمعيات عدة إلى إغلاق أبوابها وترك الصغار يواجهون مصيرهم من غير ضامن لحقهم في التعليم، رغم ترسانة من القوانين والتشريعات التي تحفظ في الرفوف ولا تطبق، وإن طبقت فهي قاصرة ولا تعالج مشكلا.

هذا فيما يخص التعليم، أما الحق في العلاج والصحة فإن الحديث عن الاتفاقيات والمنح التي توفرها الدولة للمعاق لمجانية العلاج لا تحصى ولا تعد، لكن الحقيقة أن الأسرة التي يكون أحد أطفالها مصابا بإعاقة ما تجد نفسها تعاني من أجل علاجه أو توفير مستلزماته الأمرّين نظرا لارتفاع تكلفة العلاج من جهة ولصعوبة توفر مراكز قريبة من جهة أخرى.

إننا إزاء نظام لا حدود لجوره ولا نهاية لظلمه فهو يقهر صاحب الحاجة ويذله ولا يمكنه من حاجته، فهي التي تجعل المحتاج رهينة لهذا النظام فلا يستطيع فك قيده والهروب بعيدا عنه.

والطفل المعاق وأسرته ظلوا متعلقين بوهم الحق الذي سوّقه النظام لكن أحدا لم يصل له، فهو كالسراب الذي يبتعد كلما اقتربتَ منه!

ويبقى الحديث عن واقع طفل ابتلاه الله في حاسة من حواسه أو عضو من جسمه في ظل نظام يقوم على النفعية ويدعي حماية الحقوق والحريات، يبقى مجرد أبحاث ودراسات ومؤتمرات لا تتجاوز جدران القاعات التي تعقد فيها، ولن ينال الناس حقوقهم إلا في ظل نظام رباني يراعي إنسانية الإنسان ولا يقسم الناس إلى فئات، فكل عاقل مكلف وكل مكلف محاسب. إنه نظام الخالق الذي يعرف حاجة عبده وعجزه ونقصه فيقدم له العلاج الشافي لكل مشاكله. في ظل هذا النظام فقط تنتفي الفوارق وتسترد الحقوق.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

سهام عروس – ولاية تونس

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو