رمضان شهر الطّاعات...  وهل هناك طاعة أعظم من تحكيم شرع الله في الأرض؟!
June 18, 2017

رمضان شهر الطّاعات... وهل هناك طاعة أعظم من تحكيم شرع الله في الأرض؟!

رمضان شهر الطّاعات...

وهل هناك طاعة أعظم من تحكيم شرع الله في الأرض؟!

نحن في أوائل شهر رمضان الفضيل، هذا الشهر الذي تهفو فيه النّفوس وتتشوّق لخير الأعمال وأكثرها. وشهر رمضان أشرف شهور السّنة على الإطلاق؛ فضّله الله على الأشهر الأخرى وجعل العشر الأواخر من ليله أفضل عشر ليال في السّنة، وجعل أشرفها على الإطلاق "ليلة القدر" التي قال عنها إنّها خير من ألف شهر.

أكّد القرآن الكريم على فضل هذا الشّهر ﴿شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ القُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الهُدَى وَالْفُرْقَان﴾. وكان المصطفى e يبشّر صحابته الكرام بمقدم شهر رمضان بقوله: «قَدْ جَاءَكُمْ رَمَضَانُ، شَهْرٌ مُبَارَكٌ، افْتَرَضَ اللَّهُ عَلَيْكُمْ صِيَامَهُ، تُفْتَحُ فِيهِ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ، وَتُغْلَقُ فِيهِ أَبْوَابُ الْجَحِيمِ، وَتُغَلُّ فِيهِ الشَّيَاطِينُ، فِيهِ لَيْلَةٌ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ، مَنْ حُرِمَ خَيْرَهَا فَقَدْ حُرِمَ». والصّيام من أحبّ العبادات إلى الله؛ فعن أبي أمامة رضي الله عنه أنه قال: أتيت رسول الله e فقلت: مُرني بعمل يدخلني الجنّة، قال: «عَلَيْكَ بِالصَّوْمِ، فَإِنَّهُ لَا عِدْلَ لَهُ»، وعن سهل بن سعد أنّ النّبيّ e قال: «إِنَّ لِلْجَنَّةِ بَابًا يُقَالُ لَهُ: الرَّيَّانُ. قَالَ: يُقَالُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ: أَيْنَ الصَّائِمُونَ؟ هَلُمُّوا إِلَى الرَّيَّانِ، فَإِذَا دَخَلَ آخِرُهُمْ أُغْلِقَ ذَلِكَ الْبَابُ»... فاختياره سبحانه وتعالى شهر رمضان لإنزال القرآن ﴿شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنزِلَ فِيهِ القُرْآنُ﴾ تأكيد على فضله ومكانته الرّفيعة؛ فهو شهر الطّاعات الذي تنتظره أمّة الإسلام لتجدّد إيمانها وتقوّي صلتها بربّها فتبتعد عن المعاصي والآثام وتتقرّب لخالقها بالطّاعات والقيام...

لكن!... وفي ظلّ ما يشهده الإسلام من حروب صليبيّة يشنّها عليه وعلى أحكامه الأعداء كان لهذا الشّهر نصيب وافر من عداء هؤلاء. فقد جنّدوا كلّ الوسائل ليفرغوه من معانيه الرّوحية ويشوّهوه بمفاهيمهم الرّأسماليّة الفاسدة التي نشروها بين أبناء الأمّة بدهاءٍ وخبث شديدين ساعين بذلك لطمس معالم الحضارة الإسلاميّة وفرض حضارتهم الغربيّة. توجّهت سهامهم نحو هذا الشّهر لما فيه من معان سامية ترقى بالمسلم وتحييه في جوّ إيمانيّ فيّاض يمكن أن يحرّك فيه شعور الحنين للعيش بالإسلام بعد أن اكتوى بنار النّظام الرّأسماليّ الجشع الذي أذاقه والإنسانيّة جمعاء الفقر والقهر والحرمان. ففي شهر رمضان يرتاد المسلمون المساجد فيعمرونها وهو ما لا يروق لأعداء الإسلام وأعوانهم فيحاصرونها ويضيّقون على أئمّتها حتّى لا تقوم بدورها وتنشر الوعي في صفوف مرتاديها الذين يسعون لنيل رضوان ربّهم وطاعته.

إنّ العمل على طمس معالم الإسلام وحضارته وضرب أحكامه هو ديدن الغرب الصّليبيّ الحاقد يساعده في ذلك العملاء من أبناء جلدتنا ممّن خانوا الله والرّسول وطعنوا أبناء أمّتهم ويستميتون في إرضائه بالسّهر على إنجاح مخطّطاته وتحقيق أهدافه...

اقترن شهر رمضان بكمّ هائل من المسلسلات التي تبرمج خلاله؛ إذ تتسابق القنوات الفضائيّة للفوز ببثّ حصريّ طوال أيامه ولياليه فتقيّد المشاهدين بسلاسل لا يمكنهم التّحرّر منها وتحبسهم بين قضبان حلقات متتالية متواترة لمسلسلات تسلب أذهانهم وتأسر عقولهم! يبرمج المسلسل تلو الآخر حتّى لا يترك للنّاس مجال لأداء فرائضهم على الوجه الأكمل والصّحيح وحتّى ينصرفوا عن النّيل من فضل هذا الشّهر، ويتحوّل من شهر طاعات وعبادات على المسلم أن يغتنمه لتحصيل الأجر والحسنات إلى شهر شهوات ومسلسلات ينصرف فيه إلى ملء بطنه بما تنوّع من الأكلات ويشاهد ما تمخّض من منوّعات ومسابقات.

مع اقتراب حلول هذا الشّهر العظيم تطلق الحكومات العميلة صفّارات الإنذار وتتسابق لإظهار ولائها لمن يحاربون الإسلام وأحكامه تحت عنوان "محاربة الإرهاب"؛ فها هي مصر تقوم بمنع استخدام مكبّرات الصّوت خلال صلاة التّراويح وتحدّد موضوع خاطرتها ومدّتها فتفرض عدم الخروج عن موضوع "الأخلاق" وأن لا تتجاوز الخاطرة عشر دقائق. وها هي الجزائر تحدّد مدّة صلاة التراويح بساعة واحدة وتؤكّد وزارة الأوقاف والشّؤون الدّينيّة على الالتزام بتوقيت موحّد لأذان المغرب فحدّدت له طريقة موحّدة تتوافق مع "الإيقاع" المتعارف عليه في الجزائر كما ذكرت صحيفة الشّروق الجزائريّة أنّ الوزارة ضيّقت كذلك على إجراءات تسليم رخص استغلال المساحات القريبة من محيط المساجد لأداء صلاة التراويح في رمضان لدواع أمنيّة.

إجراءات الحكومات ظاهرها رحمة "التّخفيف على المصلّين"، وباطنها نقمة "نفوس تكره كلّ ما يوحي بالإسلام" وخدمة "توجُّهٍ حاقد على الإسلام وأحكامه". هكذا أصبح رمضان في ظلّ نظام رأسماليّ يسعى فقط لضرب حضارة الإسلام ومفاهيمها، يعمل جاهدا لفصل الإسلام عن حياة المسلمين بل إقصائه عنها. هكذا تستقبل هذه الحكومات رمضان لتنزع عنه ثوب الطّاعة والتّنافس في الخيرات وتلبسه ثوب الرّياء والتّشجيع على تلبية الرّغبات والشّهوات.

تعمل هذه الحكومات على التّضييق على الأئمّة ومحاصرة المساجد حتّى لا تقوم بدورها خاصّة في أنفس تهفو للطّاعة والعمل على التّقرّب لله ونيل رضاه. فللمساجد دور عظيم في وحدة المسلمين وتآزرهم وتآلفهم، وهي منابر لحلّ قضاياهم، ولأنّ لها هذه المنزلة كان أوّل عمل قام به الرّسول e هو بناء مسجد يجمع المسلمين فيه ويحلّ مشاغلهم ومشاكلهم. هذا هو دور المسجد في الإسلام: جمعٌ لشمل المسلمين وتوحيد لكلمتهم؛ لذلك لم يتوان الرّسول e في هدم مسجد الضّرار الذي بناه المنافقون لتشتيت المسلمين والإضرار بهم وتفريقهم. ومسجد الضّرار ليس حادثة مرّت وانتهت بل هي فكرة دائمة ومؤامرة مستمرّة ينفّذها أعداء الإسلام وأهله فتتنوّع وسائلهم للقيام بها وتنفيذها، يتظاهرون بالعمل لصالح المسلمين ونهضتهم و"الرّقيّ" بهم وهم يحاربونهم ويطعنون في دينهم ويشكّكون في أحكامه. فيا خير أمّة أخرجت للنّاس إنّ لك في آيات ربّك خيرَ دليل وأفضلَ مرشد لما يجب أن تكوني عليه مع أعداء ربّك ﴿وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَوَاءً فَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَوْلِيَاءَ حَتَّىٰ يُهَاجِرُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَخُذُوهُمْ وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ وَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ وَلِيًّا وَلَا نَصِيرًا...﴾

شهر رمضان هو شهر الطّاعات وله فضل كبير ولكنّ العمل لاستئناف الحياة في ظلّ دولة ترعاه وترعى أحكام الإسلام وتطبّقها في النّاس أفضل وأعظم درجة! وهل هناك طاعة أفضل وأعظم من تحكيم شرع الله في حياتنا؟ أليست المناداة بتغيير واقع الأمّة لتحيا بالإسلام هي أرقى الطّاعات التي تتمّ بها بقيّة العبادات؟ فمتى تعي أمّة الإسلام أنّ الحكم بما أنزل الله هو تاج الفروض؟ متى تمشي وراء المخلصين من أبنائها العاملين لاستئناف الحياة الإسلاميّة والعيش في ظلّ دولة تطبّق فيهم أحكام ربّهم؟ متى تلفظ خير أمّة أخرجت للنّاس كلّ الدّساتير الوضعيّة والقوانين البشريّة وتطالب بدستور ربّ البريّة ليخرجها ممّا هي فيه من هوان وذلّ ودنيّة؟!!!

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التّحرير

زينة الصّامت

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو