سارعوا لتكونوا أنصار الله ولا تبيعوا دينكم بدنيا الحكام أيها العلماء!
سارعوا لتكونوا أنصار الله ولا تبيعوا دينكم بدنيا الحكام أيها العلماء!

نصح عضو هيئة علماء السودان الشيخ/ محمد أحمد حسن، بإخضاع الوزراء ووكلاء الوزارات والعاملين بالدولة، إلى دورات، عن مشاهد يوم القيامة من سكرات الموت إلى الحساب، قبل تعيينهم، لتخويفهم حتى يؤدوا أعمالهم بتفان! وقال إن الإخضاع لتلك الدورات يرمي في قلوبهم المهابة والخوف، وأرجع ظاهرة الفساد لعدم الخوف من الله، ودعا الشيخ، في ندوة (الآثار الاجتماعية للأزمة الاقتصادية ومنهج التعامل معها)،

0:00 0:00
Speed:
March 07, 2019

سارعوا لتكونوا أنصار الله ولا تبيعوا دينكم بدنيا الحكام أيها العلماء!

سارعوا لتكونوا أنصار الله ولا تبيعوا دينكم بدنيا الحكام أيها العلماء!

نصح عضو هيئة علماء السودان الشيخ/ محمد أحمد حسن، بإخضاع الوزراء ووكلاء الوزارات والعاملين بالدولة، إلى دورات، عن مشاهد يوم القيامة من سكرات الموت إلى الحساب، قبل تعيينهم، لتخويفهم حتى يؤدوا أعمالهم بتفان! وقال إن الإخضاع لتلك الدورات يرمي في قلوبهم المهابة والخوف، وأرجع ظاهرة الفساد لعدم الخوف من الله، ودعا الشيخ، في ندوة (الآثار الاجتماعية للأزمة الاقتصادية ومنهج التعامل معها)، إلى إعادة الهيبة والتخطيط للخدمة المدنية، كما في السابق، ونبه التجار، وبحسب صحيفة مصادر، لخطورة ظاهرة الغش، والتطفيف، وطالبهم بوضع لوحة إعلانية مكتوب عليها الآيات الأولى من سورة (المطففين) للتذكير بأمر الغش، وما يترتب عليه.

أن يستدل العلماء بالشرع الحنيف للبحث عن مخرج للأزمات، أمر يحمدون عليه، أما أن يكون المخرج بالوعظ والإرشاد فقط، لحكام يحكمون بغير شرع الله، دون تحميلهم مسؤولية الظلم والفساد الظاهر، فإن هؤلاء العلماء يصنعون المستبدين، ويساهمون في توطيد أركان الظالمين، وكأننا في أوروبا في قرونها المظلمة، حيث كان الاستبداد السياسي هو وليد الاستبداد الديني، وهو أحد أسباب فصل الدين عن السياسية في أوروبا إبان ثورتها.

كم من العلماء اليوم من يفتي، لكن فتاواهم في وادٍ والإسلام في وادٍ آخر، يدّعون حرصهم على الإسلام، وهم متلبسون بالتمسك بواقع ينقض الإسلام جملة وتفصيلا، بل يديم إبعاد الإسلام عن سدة الحكم، لأنهم لا يفتون لهذا الواقع بأنه باطل شرعاً، وهو أصل كل الأزمات وكأنهم بفهمهم هذا يتبنون المقولة الشهيرة (لا دين في السياسة ولا سياسة في الدين)!

أما كان من باب أولى أن يدعو عضو هيئة العلماء إلى نظام الحكم في الإسلام، وتطبيق شرع الله كاملاً في الدولة والمجتمع؟! فهو الضمان الوحيد للعدل والإنصاف، وكل ذلك مما يدعو إلى قلة الفساد والمفسدين، وحفظ المال العام، والأمانة وعدم الغش، وصيانة المجتمع، بعكس الحال في القوانين الوضعية التي يحكم بها السودان، فإنها ليس لها في نفوس من يطبقونها أو تطبق عليهم، ما يحملهم على طاعتها، وهم لا يطيعونها إلا بقدر ما يخشون من الوقوع تحت طائلتها، ومن استطاع أن يرتكب جريمة، وهو آمن من سطوة القانون، فليس ثمة ما يمنعه من ارتكابها، من خُلُقٍ أو دين، لذلك تزداد عمليات الفساد الممنهج من الحكام أنفسهم، وبطانتهم، زيادة مطردة في ظل أنظمة الحكم الوضعية في السودان.

وعلى الشيخ أن يوجه فتواه أولا إلى رأس الدولة، بأن تولي الحكم هو عبادة تقربه إلى الله، وأنه يثاب عليها إن أخذها بحقها وأدى الذي عليه فيها، من رعاية الناس والسهر على حاجاتهم، وإن قصر في ذلك لأي سبب، تنازل عن الحكم لغيره من الأكفاء مخافة العقاب الأخروي، ومخافة غضب الله، روى مسلم أن النبي eقال: «وَإِنَّهَا أَمَانَةُ وَإِنَّهَا يوم الْقِيَامَةِ خِزْيٌ وَنَدَامَةٌ إلا من أَخَذَهَا بِحَقِّهَا وَأَدَّى الذي عليه فيها».

فما يقوم به هؤلاء المشايخ بفتاويهم المضللة هذه في مضمونه ادعاء بأن الإسلام دين ليست به شريعة لسياسة الدولة والمجتمع، لذلك وعظ وإرشاد الحاكم بدلاً من الأخذ على يده وأمره بالمعروف، ونهيه عن المنكر، ومحاسبته، هي دعوة تمنح الشرعنة لحكومات تحكم بغير ما أنزل الله، وتفرض فلسفة وقانوناً وضعياً يبعد فكر الأمة وشعورها عن هويتها الإسلامية، وهذا ما وصلنا إليه بكل أسف، أورد ابن تيمية قصة عالم مع أمير فقال (دخل أبو مسلم الخولاني، على معاوية بن أبي سفيان، فقال: السلام عليك أيها الأجير، فقالوا: قل السلام عليك أيها الأمير، فقال السلام عليك أيها الأجير، فقالوا: قل أيها الأمير، فقال السلام عليك أيها الأجير، فقالوا قل الأمير، فقال معاوية: دعوا أبا مسلم فإنه أعلم بما يقول، فقال: إنما أنت أجير استأجرك رب هذه الغنم لرعايتها، فإن أنت هنأت جرباها، وداويت مرضاها، وحبست أولاها على أخراها، وفاك سيدها أجرك، وإن أنت لم تهنأ جرباها ولم تداوِ مرضاها، ولم تحبس أولاها على أخراها عاقبك سيدها).

فالإسلام يمزج بين المادة والروح، أي يجعل أعمال الإنسان كافة ذات صلة بالله سبحانه وتعالى، فلا فرق بين المسجد والدولة، ولا بين الصلاة والوزارة، فهو دين منه الدولة وهو عبادة وقيادة، وكما أن الدين، العقيدة والعبادة، جزء من الإسلام، فالحكومة التي تضبط المعاملات الحياتية للمجتمع هي جزؤه الثاني، بل هي الجزء الأهم لأنه يفرض الجزء الأول في المجتمع بعامة، عن يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ: أَنَّ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ: "لَمَا يَزَعُ السُّلْطَانُ النَّاسَ أَشَدُّ مِمَّا يَزَعُهُمُ الْقُرْآنُ".

وأحكام الإسلام على تنوعها وتعددها أيها الشيخ الجليل، أنزلت بقصد هداية الناس في الدنيا ليجتازوا أهوال القيامة ويدخلوا الجنة في الآخرة، ومن ثم كان لكل عمل دنيوي وجه أخروي، فالفعل العقائدي أو التعبدي، أو المدني، أو الجنائي أو الدستوري، أو السياسة الخارجية، له أثره المترتب عليه في الدنيا من أداء الواجب، وإحقاق حق أو إبطال باطل، أو توقيع عقوبة، أو ترتيب مسئولية، ولكن هذا الفعل الذي يترتب عليه أثره في الدنيا له أثر آخر مترتب عليه في الآخرة، هو المثوبة أو العقوبة الأخروية، فكل نفس بما كسبت رهينة. ومن هنا يتضح أن الشريعة مقصود بها العبور بالبشرية من الدنيا إلى الآخرة، وأنها وحدة واحدة لا تقبل التجزئة، فهو دين منه الدولة والسياسة والحكم، كالجملة التي لا تقبل الانفصام في عباراتها وحروفها، وإلا أصبحت غير مفهومة فلا تُؤخذ بعض أحكام الإسلام التعبدية ويترك ما يقيمه بين الناس لأنه لا يؤدي إلى تحقيق الغرض منها.

كما أن نصوص الشريعة نفسها تمنع من العمل ببعضها وإهمال البعض الآخر، كما تمنع من الإيمان ببعضها والكفر ببعض، وتوجب العمل بكل أحكامها والإيمان إيماناً تاماً بكل ما جاءت به، فمن لم يؤمن بأحكام السياسة والحكم ويدعو لها مثلها مثل باقي الأحكام دخل تحت قوله تعالى: ﴿أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ وَتَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ، فَمَا جَزَاءُ مَنْ يَفْعَلُ ذَلِكَ مِنْكُمْ إِلا خِزْيٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يُرَدُّونَ إِلَى أَشَدِّ الْعَذَاب﴾.

ألا فيعلم علماء المسلمين أن هذه الأنظمة العلمانية، لا تراعي مواقفهم تجاهها، وفي حال تعارضت مصالحها مع طرحهم، فمصيرهم عندها كما يحدث في بلاد الحرمين من إبعادهم عن الخطابة، وكل وسائل الإعلام أو حتى السجن!

 ولا حلّ لهذه الأمة إلا بموقف حقيقي، يحق الحق ويبطل الباطل، من علماء الأمة، كموقف العز بن عبد السلام، والعمل مع العاملين المخلصين لتحريك الجيوش ببيان من علماء الأمة، للإطاحة بهذه الأنظمة الوضعية، التي لا تراعي حقّ العلم والعلماء، وإقامة دولة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة، حتى ترجع الأمة إلى دينها، تحكم به وإلا فينطبق عليكم قول "الساكت عن الحق شيطان أخرس"، ولن تذكركم الأمة إلا كما تذكر هؤلاء الحكام! والإسلام منصور بكم أو بغيركم، فسارعوا لتكونوا أنصار الله، ولا تبيعوا دينكم بدنيا غيركم، فهو والله خسران الدنيا والآخرة.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة/ غادة عبد الجبار - أم أواب

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو