صحفيّة تونسية تهذي بحمّى العلمانية
صحفيّة تونسية تهذي بحمّى العلمانية

"إلغاء المهر ردّ جديد لحرائر تونس على من يحلمون بـ"جواري" دولة الخلافة". كان هذا عنوان مقالة لصحفية من تونس بمناسبة مقترح إلغاء المهور الذي اعتبرته ردّا على دعاة الخلافة الذين قابلتهم في المؤتمر النسائي العالمي لحزب التحرير سنة 2012 "الخلافة نموذج مضيء لحقوق المرأة ودورها السياسي"...

0:00 0:00
Speed:
January 26, 2018

صحفيّة تونسية تهذي بحمّى العلمانية

صحفيّة تونسية تهذي بحمّى العلمانية

"إلغاء المهر ردّ جديد لحرائر تونس على من يحلمون بـ"جواري" دولة الخلافة". كان هذا عنوان مقالة لصحفية من تونس بمناسبة مقترح إلغاء المهور الذي اعتبرته ردّا على دعاة الخلافة الذين قابلتهم في المؤتمر النسائي العالمي لحزب التحرير سنة 2012 "الخلافة نموذج مضيء لحقوق المرأة ودورها السياسي"...

من القواعد الأساسية التي اتفق عليها "فقهاء الصحافة" منذ أن عرف الناس وسائل الإعلام هو "أنّ الخبر مُقدّس والتعليق حرّ"، والمقصود بهذه القاعدة أنّ المصداقية في نقل الخبر واجبة حتى يتلقاها الناس صحيحة كاملة لا يعتريها التحريف والتأويل، أما التعليق فهو لا يلزم إلا صاحبَه أو الجهة الإعلامية التي نشرته.

والمصداقية في نقل الخبر هي التي تعكس مهنية الصحفيين ابتداء وحِرفيتهم، قبل تعليقاتهم وآرائهم، لأن حسن أداء المهنة الإعلامية يتطلّب احترام عقل المتلقي وقدرته على التحرّي عن الأخبار بسهولة خصوصا في زمن النانوتكنولوجي التي جعلت من المتلقي حاضرا ومواكبا لأحداث كثيرة وهو في موقعه!

ويبدو أن كاتبة الخبر والناشطة في "المجتمع المدني" لم تُكلّف نفسها حتى عناء البحث في الإنترنت لتعرف أنّ المؤتمر النسائي العالمي لحزب التحرير في تونس كان للنساء فقط، ولم يحضره أيّ رجل، أما "الرجل رئيس الجلسة الرئيسية للمؤتمر" فقد كان أمير حزب التحرير العالم الجليل عطاء الله خليل أبو الرشتة ولم يكُن موجودا داخل القاعة، وإنما بُثّت كلمة صوتية له استهلّ بها المؤتمر فقراته.

أو رُبّما قد خانتها ذاكرتها وأسقطت لها (كما ذكرت هي) ما حصل في ذلك المؤتمر "الحدث" في تونس "الخلافة نموذج مضيء لحقوق المرأة ودورها السياسي" والذي حضرته أكثر من 1500 امرأة هتفن بصوت واحد "المرأة تريد خلافة من جديد".

ثم إن كاتبة الخبر أو "السيناريست" أفحمتنا بمداخلتها بطرح سؤال "خطير" حول حقوق المرأة في ظل دولة الخلافة المراد إقامتها سواء من النساء اللواتي يعتبرن من الجواري أو الحرائر وكيف سيتم تصنيفهن، متوجهة للحاضرات على حد قولها؟ في حين لم يتطرق المؤتمر في مجمل الكلمات التي ألقيت لأي شكل من التصنيفات الواردة في تدخلها بل هي تصنيفات مسقطة تأتي ضمن جملة الدعاوي والافتراءات والإشاعات التي تسوقها الكثير من وسائل الإعلام الخبيثة لتخدم بها أجندات الغرب وعملائه بأساليب رخيصة من باب التضليل والتشويه لصورة المرأة في الإسلام، وطبعا هذا ما دفع هذه الصحفية لتقديم شهادة باطلة تفانيا في مهنتها! ومن المؤسف أن تعتبر من حرائر هذا البلد رغم العبودية المسلطة عليها بدءا من مديرها في الإعلام إلى المجتمع المدني الذي تنشط فيه إلى النظام الذي تباركه والثقافة التي تتشدق بها... فالواضح أن هذه الصحفية كغيرها من المضبوعات بثقافة الغرب لم تع بعد المعاني الحقيقية للمفاهيم التي تجترها يوميا: العبودية، التحرر، الرجعية، الحداثة... وهي كلها مفاهيم سياسية متمخضة من رحم ثقافة الاستعباد "الاستعمار" الذي فتنهم ففتنهم. لذا نتوجه لهذه الكاتبة ونقول مثلما "وسّعت بالك" وحضرتِ المؤتمر "أوسعي فهمك" لتتداركي المعاني الحقيقية للمفاهيم المغلوطة التي تدعينها: فالعبودية هي أن تفرض علينا إملاءات من صندوق النقد الدولي والبنك الدولي لتستنزف طاقاتنا وتمتهننا لعشرات السنين بل وتجردنا من هويتنا وتسلخنا عن عقيدتنا بتمرير قوانين إجرامية في حق المرأة والأسرة والمجتمع بأسره (كاتفاقية سيداو وغيرها)، وما الإحصائيات لنسب الطلاق والعنوسة والشذوذ الجنسي والاغتصاب التي تضخ سنويا في بلد "الريادة" في حقوق المرأة إلا خير برهان على الاستعباد الذي نعيشه.

أما التحرر الذي ألفتموه وصدّعتم به رؤوسنا في شعاراتكم فما هو إلا تحرر من أحكام خالقنا الذي تفضل علينا بنظام يحسن رعايتنا، تحرر من الدين مستنسخ من عقيدة الغرب الرأسمالي التي تفصل الدين عن الحياة وتجعل هوى النفس هو الحكم حتى ينحط الإنسان إلى الدرك الأسفل من الجاهلية ويضيع كل سبل النهضة الصحيحة... أليست النتيجة الحتمية من هذا التحرر هي الرجعية والظلامية؟ فاحذري أيتها "الحداثية" من دهاليز الحرية التي تسلخك عن دينك لتنال منك فيما بعد...

ثم بقي أمر آخر وجب توضيحه لأنه يؤرقك كما بدا لي بخصوص وضع كل من الجارية والحرة في ظل دولة الخلافة القادمة بإذن الله، فهذه مسألة ترد لخصوصيات الواقع الذي تعيشه الدولة، فمثلما عولجت مسالة الاسترقاق زمن الدولة سابقا فمؤكد، إنْ وجدت في الدولة القادمة، سيتم معالجتها طبقا لأحكام الإسلام، علما بأن الواقع الآن تغير، أي أن الاسترقاق والرق لم يعد موجودا خصوصا أن الإسلام كما هو معلوم حث على العتق لا على الرق وجعله يقتصر تقريبا على حالات الحرب بعد أن كان في الجاهلية معمّماً. ثم إن حالات الأسْر في الحرب من قبيل المعاملة بالمثل، إذ إن أعداء الإسلام كانوا يعاملون أسرى المسلمين باعتبارهم رقيقاً بالنسبة للرجال وسبايا بالنسبة للنساء. لذا فإن هذا المبحث نحن في غنى عنه الآن إن كان سيوجد رقيق أو جوارٍ مجددا أم لا حتى نخوض في تفصيلات سابقة لأوانها، والإمام العادل سيعالج الأمر بالإسلام، لذا كما يقول أحد الفقهاء: "دعها حتى تقع" ولنشغل أنفسنا بالأوجب والواجب وهو العمل على إقامة الدولة التي تطبق فينا أمر ربنا.

أما تلك المقارنة الواهية التي هذيتها على لسان مهووس بين "أحلامنا المراقة بالدماء..." و"أحلامكم كفضاءات ثقافية" فأعتبرها بتأثير حمى "العلمانية" الضارة، عسى أن تتعافي وتعودي إلى رشدك بمجرد أن تدركي مدى تضاربها مع الواقع المرير الذي نحياه جميعنا في ظل نظام رأسمالي يفتك بالحرث والنسل على مدى يناهز قرناً أو أكثر من إفقار الشعوب وتقتيلها طيلة الحروب التي خاضها عالمنا وتشريد وتجويع، وكلما تفاقمت مشاكلها ازداد تغوله وارتكابه الجرائم في حق البشرية، فهذه كوابيس حقيقية نحياها في ظل تعطيل شرع ربنا والإعراض عن أحكامه ولن تبارحنا حتى يتحقق وعده بإقامة الخلافة على منهاج النبوة.

ختاما أنصحك بوصفك صحفية أن تتحّري الصدق في مهنتك هذه، لأن التحريف والتلفيق يُدمّر مسيرة الصحفي ويُسيء لسمعته المهنية خصوصا وهو يقف على عتباتها.

وأنصحك بوصفك مسلمة أن تتحرّي صدق الفكرة التي تبنين عليها باقي أفكارك ومقاييسك وقناعاتك، لتكون آراؤك وتعليقاتك منسجمة مع عقيدتك وأمتك، فتخلق لك وضعية التوازن الفكري والسلوكي وتبعدك عن هذيان العلمانية التي كوت بنارها ملايين النساء في الغرب.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة إيمان بوظافري

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو