انسانیت بیزار است از اینکه ما در نعمت باشیم و قوم ما از گرسنگی بمیرند!
در دوران جاهلیت، زمانی که نور نبوت فراگیر نشده بود، مردی از قریش سخنی گفت که انسانیت آن را جاودانه کرد، پیش از آنکه نبوت آن را اصلاح کند: "انسانیت بیزار است از اینکه ما در نعمت باشیم و قوم ما از گرسنگی بمیرند." این سخن را در حالی گفت که بنی هاشم، مردان و زنان و کودکان را می دید که از گرسنگی در شعب ابی طالب به خود می پیچند، در حالی که بدون غذا و نوشیدنی محاصره شده بودند، در حالی که او و مردم مکه در رفاه بودند. این مرد و یارانش منتظر اجازه از کسی نماندند، بلکه احساساتشان به حرکت درآمد، پس صحیفه ظلم را پاره کردند و محاصره را شکستند و در کنار مظلوم ایستادند، نه از روی عقیده، بلکه با انگیزه ای انسانی.
پس ما کجا هستیم از آن ها؟! در حالی که امروز می بینیم برادرانمان در عقیده و دین در معرض زشت ترین فاجعه ای که تاریخ شناخته است قرار دارند و تماشا می کنیم، هیچ حرکتی نمی کنیم!
امروز فاجعه تکرار می شود، اما با لباسی که شاید سخت تر و ظالمانه تر باشد. در حالی که کودکان از گرسنگی می میرند و تکه نانی از دهان گرسنگان زیر محاصره ای خفه کننده ربوده می شود. ملتی به طور کامل در برابر چشمان ما نابود می شود و ما بین تماشاگر، عاجز و ساکت هستیم!
دیگر فاجعه پنهان نیست، و دیگر تصاویر انکار نمی شوند، صحنه ها از غزه به طور مستقیم پخش می شود: کودکی به دنبال تکه نانی آغشته به خون می گردد، مادری فرزندانش را مرثیه می خواند، بیمارستان ها از ارائه دارو ناتوانند، و خانه ها بر سر ساکنانشان ویران شده اند. پس غیرت ما کجا رفته است؟!
چه تضاد شدیدی! مردی از اهل جاهلیت با انگیزه رحمت حرکت می کند، در حالی که امروز، در عصر تمدن غربی و حقوق بشر، و در سایه وجدان جهانی تحریف شده، مردم غزه تنها رها شده اند تا با مرگ، گرسنگی و ویرانی روبرو شوند.
ما قدرت شکستن محاصره و متوقف کردن کشتارها را داریم، اما ساکن نشسته ایم، تمدن ما را سیر کرده است. سکوت در چنین لحظاتی خیانت و خذلان برای شریف ترین و نجیب ترین آرمان است.
انسانیت بیزار است از اینکه ما در نعمت باشیم و برادرانمان از گرسنگی بمیرند. پس بگذارید در ما بقایایی از آن غیرت جاهلی باشد. شاید به نور نزدیکتر از تمدنی بی قلب باشد.
ارتش های عربی از غزه کجا هستند؟ وقتی به ارتش های عربی نگاه می کنیم، ارتش های عظیمی می بینیم، و بودجه های تسلیحاتی هنگفتی، اما وقتی غزه استغاثه می کند، کسی پاسخ نمی دهد! این ارتش ها که برای دفاع از امت آماده شده اند، امروز تماشاگر آنچه بر سر برادرانمان در غزه می آید هستند. خداوند متعال آنها را برای هر فریاد مادری، و برای هر ناله کودکی شیرخواره که از شدت گرسنگی به خود می پیچد، محاسبه خواهد کرد. خداوند از شما خواهد پرسید، ای کسانی که برادرانتان را در دین و عقیده خوار کردید.
ای ارتش های امت اسلامی، بگذارید در شما بقایایی از حس مردی در جاهلیت باشد که می دانست نعمت کامل نمی شود اگر همسایه گرسنه باشد. شاید شما ارتقا یابید!
نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه ای مرکزی حزب التحریر
مؤنس حمید – ولایت عراق
