ثورة الشام إلى أين...؟ (3)
ثورة الشام إلى أين...؟ (3)

تعقد الهدن عادة عندما يحصل بالحرب كر وفر، ولم يستطع أحد الأطراف أن يحسم المعركة. أما أن تكون الغلبة للثوار في أغلب المناطق ويوافقون على عقد هُدن فإن ذلك خطأ جسيم أو عدم وعي أو ضغوط خارجية من الدول الداعمة لبعض فصائل الثوار في الشام، وهذا هو المرجح؛ لأن ما حصل بعد العديد من الهُدن مثل حي الوعر بحمص من الدعوة لمفاوضات انتهت بالذهاب للرياض بالسعودية، أما وقد تراجعت إيران وحزبها مدحورين أمام الثوار مما أدى إلى تدخل روسيا لعلها تنقذ الموقف، وعملت ضجة إعلامية، واستعراض عضلات بضربات جوية لم تفض إلى شيء يذكر في ساحات المعارك، لم تجد أمريكا سوى ما تم تداوله من استمرارية للهدن السابقة ومفاوضات موسعة بشكل أكبر من جنيف واستمرارية لها، وكل ذلك خوفا من سقوط مفاجئ لبشار لا تحمد عقباه، وتفلت المنطقة من يد أمريكا.  

0:00 0:00
Speed:
December 21, 2015

ثورة الشام إلى أين...؟ (3)

ثورة الشام إلى أين...؟ (3)

الهُدن والمفاوضات:

تعقد الهدن عادة عندما يحصل بالحرب كر وفر، ولم يستطع أحد الأطراف أن يحسم المعركة. أما أن تكون الغلبة للثوار في أغلب المناطق ويوافقون على عقد هُدن فإن ذلك خطأ جسيم أو عدم وعي أو ضغوط خارجية من الدول الداعمة لبعض فصائل الثوار في الشام، وهذا هو المرجح؛ لأن ما حصل بعد العديد من الهُدن مثل حي الوعر بحمص من الدعوة لمفاوضات انتهت بالذهاب للرياض بالسعودية، أما وقد تراجعت إيران وحزبها مدحورين أمام الثوار مما أدى إلى تدخل روسيا لعلها تنقذ الموقف، وعملت ضجة إعلامية، واستعراض عضلات بضربات جوية لم تفض إلى شيء يذكر في ساحات المعارك، لم تجد أمريكا سوى ما تم تداوله من استمرارية للهدن السابقة ومفاوضات موسعة بشكل أكبر من جنيف واستمرارية لها، وكل ذلك خوفا من سقوط مفاجئ لبشار لا تحمد عقباه، وتفلت المنطقة من يد أمريكا.

مؤتمر الرياض:

وهنا نجد أمريكا تأمر عملاءها في السعودية لعقد مفاوضات بين الفصائل الموافقة على الحل المطلوب أمريكيًا ودوليًا والمفضي إلى دولة مدنية علمانية، وكان ما كان من توقيع لاتفاقيات تفضي للجلوس مع الجزار بشار على طاولة واحدة خلال أسابيع قليلة، وبالفعل وضمن بروتوكلات شكلية تم التوقيع على مؤتمر الرياض من موقعين لا يمثلون أهل الشام تمثيلاً حقيقيًا، ولا حتى الثوار الذين ينضمون لتلك الفصائل والكتائب الثائرة، فمن يضحي بدمه وكل ما يملك في حياته لا يمكن أن يقبل بدولة مدنية تحكم بأحكام الكفر، ويقبل بالجلوس بمفاوضات مع زبانية جزار الشام الذي تخلى عن إنسانيته، ولذا فإنه من المؤمل أن يتراجع قادة الفصائل حال عودتهم للثوار إلى أرض الشام عما تم التوافق والتوقيع عليه، والله نسأل أن يهدي القادة سواء السبيل، وأن لا يبيعوا ويشتروا بدم الشهداء والأطفال، وإلا فعلى الثوار المخلصين أن ينْزعوا يد الطاعة من قادتهم الموقعين على مقررات مؤتمر الرياض.

ثورة الشام ودول الجوار:

ابتدأت ثورة الشام مثل باقي ثورات الربيع العربي، أي مجرد شعارات تطالب بالحرية والكرامة وبعض المطالب الإصلاحية، ولكن كما أسلفنا فإن انفصام الحكام العملاء عن واقعهم وأمتهم جعلهم يتفرعنون وأسيادهم لدرجة الاستهزاء بأمة الإسلام المقيدة منذ قرون، ولذا كانت معالجاتهم بعيدة عن الكياسة والفطنة، بل متغطرسة ومتوحشة ولا إنسانية، فكان البطش والتقتيل، وهنا انتشرت الثورة إلى غالبية مدن الشام، وتدخلت كل دول الجوار كل حسب مصالحها ومعاداتها وصداقتها مع النظام، وللعلم فإن كل حكام الجوار لا يمثلون أنفسهم لأنهم عملاء لأسيادهم، ولذا كانوا يمثلون أسيادهم.

ثورة الشام ومشروع استعادة الخلافة الإسلامية:

حدثت ثورة الشام سلمية، وتعسكرت بفعل النظام وبطشه وأسياده الأمريكان الذين لا يأبهون بقتل المسلمين حيثما كان، ولما طال أمد الثورة لشهور كان لا بد من سند ومشروع فكري يغذيها، وهنا كانت الظروف الفكرية، والعمل السياسي بالشام من أيام حافظ أسد قد قُتِلا وأعدما بكل أشكالهما وأطيافهما، إلا ممن اعتاد أن يعمل فكريًا وسياسيًا بلا ترخيص وتصريح وموافقة النظام على وجوده، فكان حزب التحرير يعمل في الشام ومدنها وقراها مثل باقي بلاد المسلمين بلا إذن من النظام، فكان شبابه يبثون الفكر بين أهل الشام، ولكن بكل حذر وحيطة من باب المحافظة على ديمومة العمل، والأخذ بالأسباب لعدم الوقوع بيد الأجهزة الأمنية، ولذا حال تحرر مناطق كبيرة من حكم طاغية الشام بشار، فقد أصبح العمل بأريحية أكبر وبأساليب ووسائل أفضل وأكثر، وهنا تم فتح المكتب الإعلامي لحزب التحرير في سوريا، فكانت تعقد الحلقات، وتعطى المحاضرات والندوات ودروس المساء بشكل شبه طبيعي ومنقطع النظير، فأصبحت كثير من المناطق تحتضن مشروع الأمة الإسلامية ألا وهو استعادة خلافة المسلمين التي هدمها الكافر المستعمر، وتم بعد ذلك تقسيم بلاد المسلمين إلى بضع وخمسين دولة وعَلَم وحاكم، وكلهم يدرسون على يد معلم واحد وهو سيدهم المستعمر لبلاد المسلمين.

ثورة الشام.. الفكر والوعي أم السلاح والمال؟

لا بد لأي ثورة أن يكون لها ابتداءً فكرة تقوم عليها وتعيها، وإلا استنفدت طاقتها مهما ملكت من المال أو السلاح، فالثورة لا تقوم بالمال ولا بالسلاح، فأكثر المال يكون سياسيًا، ولذا يستعمل لحرف الثورة واستمالة قادتها للمشاريع الاستعمارية المضللة، وخصوصًا تلك التي تلبس ثوب الناسك، أو قميص عثمان كما يقال، وهنا لا يمكن ضمان سلامتهما، وحسن المصدر والأهداف الاستراتيجية التي ستطلب وتفرض مستقبلاً، فهي تأتي ابتداءً من صديق ثم تصبح إدمانًا، ومن ثم بالقطارة لتنفيذ مطالب سياسية تؤدي إلى حرف الثورة من أقصى الشمال إلى أقصى الجنوب، وهذا عين ما يحصل هذه الأيام مع بعض قادة الفصائل الذين يفاوضون من أجل إيجاد هدنة أو سبيل للقبول ببشار والجلوس معه، من أجل مكاسب سياسية هي عبارة عن تحصيل حاصل، وأهم مطلب لأمريكا هو القبول ببقاء الأجهزة الأمنية والنظام، ولو دون بشار لحين إنهاء الثوار: الواحد تلو الآخر على أساس "أكلت يوم أكل الثور الأبيض". أي أنني هلكت يوم فرطت بأخي. أما الثورة القائمة والمبنية على أساس فكري عقدي واضح فهي كالمهندس الذي يعمل مخططه بأدوات هندسية، وذاك الذي يعمل دونها، فشتان بينهما فكل زاوية يجب أن يعرف كم درجتها وأن تكون الخطوط مستقيمة، وذاك لبيان الخطأ من الصواب فيصحح، فهذا عمل البشر يجب أن يكون كذلك، فما بالك عندما تكون العقيدة ربانية سماوية لا يأتيها الخطأ من بين يديها ولا من خلفها، والنتيجة والهدف نصب أعين الثوار والمخلصين، فالذي سيحرف الثورة أو يسرقها، سيُكشف في الحال لأن بوصلة الثورة موجودة وواضحة، ولا أحد يستطيع سرقتها لصالحه أو حزبه أو الدولة التي تدعمه، فالثابت الفكري والعقدي قطعًا سينفي خبثه، وينهي أي محاولة لإنهاء الثورة دون نجاح وتحقيق الأهداف الفكرية والعقدية التي يؤمن بها الثوار، لا الأهداف الفكرية والعقدية العلمانية، ولا ما يريد الكافر المستعمر وعملاؤه، وعليه فإن الفكر العقدي هو محور الثورة وأساسها الذي يؤدي للنجاح والنصر بعون الله تعالى.

كتبه لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذ وليد نايل حجازات – الأردن


لقراءة الجـزء الأول اضــغـط هــنــا

لقراءة الجـزء الثاني اضــغـط هــنــا

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو