تسليط الضوء على نمط الاستبداد في آسيا الوسطى  من خلال قضية اعتقال نساء قرغيزستان
August 29, 2020

تسليط الضوء على نمط الاستبداد في آسيا الوسطى من خلال قضية اعتقال نساء قرغيزستان

تسليط الضوء على نمط الاستبداد في آسيا الوسطى

من خلال قضية اعتقال نساء قرغيزستان

(مترجم)

يبدو أن اعتقال العديد من الناشطات المسلمات في قرغيزستان تحت ستار التطرف والراديكالية هو اتجاه قديم طوره حكام قرغيزستان مرة أخرى، تماماً مثل زملائهم الطغاة في أوزبيكستان وكازاخستان.

لا تختلف أنظمة آسيا الوسطى عن غيرها من الأنظمة الديكتاتورية، فمنذ عام 2010 أصدرت الحكومة القرغيزية قانونا جديدا يقيد أي أنشطة دينية داخل البلاد. يعتقد الكثيرون أن الحكومة قد طبقت القانون عمداً كمحاولة لفرض وجهة نظرها على دين معين على المجتمع، وهدفه ليس سوى المسلمين. وهذا القانون الذي صدر مؤخراً يلزم الجماعات الدينية، سواء أكانت قانونية أم لا، بتسجيل منظماتها. كما يحظر القانون توزيع أي نوع من المؤلفات الدينية، المطبوعة أو الصوتية أو المرئية، في الأماكن العامة والمدارس ومؤسسات التعليم العالي.

إن ما يحدث في قرغيزستان ليس حالة جديدة، بل إنه لا يزال متشابكاً في نمط الاستبداد الذي يميز أنظمة آسيا الوسطى. تتكون منطقة آسيا الوسطى من كازاخستان، قرغيزستان، طاجيكستان، تركمانستان، وأوزبيكستان، من 55 مليون إلى 66 مليون نسمة من المسلمين. ونحن نعلم أن المسلمين في آسيا الوسطى قد عانوا من التمييز والاضطهاد الوحشي خلال الحقبة السوفيتية وحتى اليوم. فحتى بعد انهيار الاتحاد السوفيتي، تم خنق الجغرافيا السياسية في آسيا الوسطى لتكون عدة بلدان جديدة ذات أنظمة مستبدة في المنطقة، والتي هي في الواقع إرث بقايا استعمار الحزب الشيوعي السوفيتي الوحشي. إن هؤلاء الطغاة هم رجال شيوعيون سابقون كانوا في السلطة لفترة طويلة. وقد استمروا في السعي إلى إسكات دعاة الإسلام وناشطيه، باسم الاستقرار الأمني، وقد دفعوا ثمناً باهظاً وكانت الوحشية هي الثمن. ومن المعروف أن الأنظمة الديكتاتورية في منطقة آسيا الوسطى لا تزال تعتمد تدابير شيوعية في التعامل مع المسلمين.

تنتمي دول آسيا الوسطى التي يحكمها الطغاة إلى منظمة شنغهاي للتعاون الإقليمي، وهي منظمة حكومية دولية في المنطقة الآسيوية تضم في عضويتها جمهورية الصين الشعبية وروسيا وكازاخستان وقرغيزستان وطاجيكستان وأوزبيكستان. وباستثناء أوزبيكستان، كانت جميع البلدان الأخرى أعضاء في السابق في مجموعة شنغهاي الخمسة التي تأسست في عام 1996. وقد أعلنت المنظمة في 15 حزيران/يونيو عام 2001 بعد انضمام أوزبيكستان. تعزز هذه المنظمة التعاون بين البلدان في مجالات الحدود الوطنية والاقتصاد والطاقة والثقافة. ويجادل الكثيرون بأن هذه المنظمة هي ثقل موازن لقوة حلف شمال الأطلسي وأمريكا. كما تقوم المنظمة بنشاطات من بينها إصدار مبادرات لمكافحة الإسلام والنشطاء المسلمين في آسيا الوسطى بذريعة الإرهاب.

هذا الهوس ضد الإسلام والمسلمين متجذر في الواقع كجنون العظمة الروسي ضد دولة الخلافة. وقد عبر فلاديمير بوتين عن ذلك بوضوح شديد في فيلم وثائقي صدر مؤخراً في روسيا. وجاء فيه التالي: "سوف يقيمون الخلافة من جنوب أوروبا إلى آسيا الوسطى"، وقال "وهذا يشكل أكبر خطر". وقد واصل بوتين تأكيد موقفه في قيادة الحرب ضد الإسلام تحت راية منظمة شنغهاي للتعاون والضغط على قادة المسلمين في آسيا الوسطى بما فيها قرغيزستان. ففي 14 حزيران/يونيو 2019، اجتمع مجلس منظمة شنغهاي للتعاون في عاصمة قرغيزستان، بيشكيك، واجتمعت وفود من الدول الأعضاء لمناقشة القضايا الإقليمية، وخاصة القضايا الاقتصادية والأمنية. وأكد الرئيس الروسي فلاديمير بوتين الذي حضر القمة وأدارها على ضرورة مكافحة (الإرهاب والتطرف) في ظل شراكته مع دول المنطقة والمحاربة معا. وتجدر الإشارة إلى أنه خلال عقد القمة، تهامس كل من الرئيس القرغيزي سورونباي جينبيكوف والرئيس الروسي فلاديمير بوتين على انفراد خلف الباب.

إن نمط الاستبداد في آسيا الوسطى هو مزيج من بقايا الأيديولوجية الشيوعية والمصالح العلمانية للرأسمالية اليوم. ويظهر ذلك بوضوح من خلال منظمة شنغهاي للتعاون، وهي العنصر المهيمن لروسيا، مع الصين إلى جانبها. وقد أعلنت الأنظمة في آسيا الوسطى الحرب على الإسلام والمسلمين لسنوات تحت ستار "الحرب على الإرهاب"، ولم تتردد في اعتقال النساء المسلمات. ويبدو أن هذا النمط قد ألهم بلداناً إسلامية أخرى مثل إندونيسيا، التي تعتمد نمطاً مماثلاً من خلال اتخاذ تدابير للتجريم المنهجي لما يسمونها رموز التطرف.

إن على جميع المسلمين في آسيا الوسطى وفي بقية العالم أن يسعوا جاهدين لإعادة إقامة الخلافة الثانية على منهاج النبوة باعتبارها السلطة الحقيقية لأمة محمـد ﷺ. ومن أجل إنهاء هذه المحنة، عليهم وقف وإنهاء دعمهم للحكام المستبدين مثل جينبيكوف والأنظمة المستبدة العميلة لروسيا، كل ذلك يأتي من خلال إعادة دولة الخلافة كدرع حام لهم.

يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَن سَبِيلِ اللَّهِ فَسَيُنفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَالَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ﴾.

كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. فيكا قمارة

عضو المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو