تونس والإصلاح التربوي!!
June 02, 2015

تونس والإصلاح التربوي!!

أي نهضة يمكن لأبنائنا تحقيقها وهم يُفنون أعمارهم في متاهة الكتب والأوراق والحواسيب علَهم يظفرون بشهادة بلا قيمة ولا فائدة؛ فحصيلة هذه السنوات من التعب أدمغة فارغة وفكر قاصر وطاقات مجمدة معطلة، هذا ما جنيناه جراء قبول القائم على أمرنا بسياسة التبعية التي قدمت له برامج ومناهج تعليم وجب عليه الحرص على تفعيلها دون مراجعة أو متابعة أو مجرد تقييم، وخلنا أن زمن الارتهان للكافر المستعمر قد مضى وأن سقف المطالب ارتفع بمقتضى ثورة شعب أبيّ، ولكن أنى يتحقق لنا هذا وخُداَم الغرب لا يتوانون عن خذلان شعوبهم في سبيل إرضاء أسيادهم... وخير دليل على هذا ما افتعله اتحاد الشغل من أزمة مع الوزارة وما عمدت إليه هذه الأخيرة من تصعيد ليكون اللجوء للحوار الوطني أمراً حتمياً لا حل إلا من خلاله.


مكر وخداع لا يعدو أن يكون جرا للناس نحو سياقات تسهل تمرير الأجندات الغربية وتضفي عليها صفة الشرعية من خلال الحاضنة الشعبية التي انخرطت في هذه المهزلة... وهي فعلًا مهزلة بكل المقاييس، فالوزارة تركت المجال للوزير يتحفنا برؤيته - العبقرية - في الإصلاح وهي لا تمثل إلا بعض التحسينات الشكلية لظروف الدراسة كالتخلي عن العمل بنظام الحصتين وإلغاء الأسبوع الغلق والإكثار من العطل واختزال مدتها والعمل على تحسين البنية التحتية بالتعويل على جيوب الناس...


رؤية ثاقبة سبقها بحث عميق في تحديد المشاكل ورصد الأهداف وحصرها في جعل الفضاء المدرسي فضاء للأنشطة الثقافية والرياضية والترفيهية وغيرها... وحلول جذرية لم يسبقه أحد إليها، سيكتب التاريخ أن ناجي جلول ضمن لأبنائنا مدرسة جميلة ومناهج قويمة ونتائج قطعًا لن تكون إلا وخيمة على قطاع له أهمية كبيرة في بناء أسس المجتمع بفضل ما يسعى إليه من تمييع للدور التعليمي والتربوي للمدرسة.


وعلى النهج نفسه يسير الشريك الثاني الذي يزعم أن لهياكله دور الرهان في صياغة البدائل وهو الاتحاد العام التونسي للشغل الذي أعلن رئيسه حسين العباسي أن: "المدرسة مدعوة مستقبلًا إلى إنتاج مواطنين قادرين على بناء المجتمع الديمقراطي وقطعًا لن يكون من خلال الوعظ والإرشاد بل من خلال التدرب على الممارسة الفعلية لهذه المواطنة في فضاء تدريب تكتمل شروط إمكانية وجوده انطلاقًا من البنية التحتية وصولًا إلى الأهداف والبرامج وأشكال التنظيم والتسيير وغيرها...". تناغم وانسجام مفضوح في الرؤى والتوجهات بين الفاعلين الرئيسيَين في إدارة الحوار والسير به نحو الحداثة وتعميق الفجوة بيننا وبين عقيدتنا... أي إصلاح هذا وكل المؤشرات ترتفع باتجاه الفساد والإفساد؟!


ويكتمل المشهد وتتضح الصورة أكثر حين نكتشف الشريك الثالث والممثل للتبعية في أعلى درجاتها، فالمعهد العربي لحقوق الإنسان منظمة غير حكومية ذات علاقة رسمية استشارية لدى اليونسكو وهو أيضًا مرتبط بإدارة الإعلام في الأمم المتحدة فأي دور يمكن أن يلعبه خارج الإرادة الدولية؟ حضر المعهد بوصفه الراعي الرسمي للإملاءات وقدمها على أنها العلاج الشافي الذي لا بديل عنه. فجاء على لسان رئيسه عبد الباسط بن حسين أن الهدف من مشاركته في هذا الحوار هو: "صيانة مكاسب الحداثة والمدنية والديمقراطية وحقوق الإنسان." فلا نرى في اجتماع الشركاء ومن حركهم نحو مشروع المدرسة الجديدة المتكاملة التي تجمع بين التعليم والترفيه والثقافة والرياضة إلا تكريسًا للتبعية وإمعانًا في تركيع الشعب وإخضاعه لعدوه بتسليم أهم الملفات له يتلاعب بها لخدمة مصالحه... وأكبر خدمة نقدمها للغرب هي أن نستمر في سباتنا ويستمر هو في مدِّ يد العون بكل مكر وخبث... يدَعون الإصلاح ويسلكون طريق الإفساد ويفتحون المجال للجميع حتى يكونوا شركاء في الوزر.. فالمهمة التي أوكلت للأساتذة لا تعدو أن تكون استخفافا بهم حين أسندوا لهم دور الاستماع للتلاميذ ورفع مقترحاتهم للهيئة المعنية بالأمر، فانخرط بعضهم في المهزلة وذهب بالحديث مع التلاميذ نحو أمور شكلية كاختيار لون المعهد أو عدد الحصص أو مناقشة الضوارب... ورفض البعض الآخر المشاركة معلنًا أن الأمر لا يعنيه. والحال أنه المباشر الفعلي للعملية الدراسية وأن عملية الإصلاح تنطلق من رؤيته.


فهل نستطيع التعويل على هذه الأطراف التي تلهث وراء التعلق بذيل الحداثة والتنصل من كل مظهر قد يعيد إلى أذهاننا هويتنا الإسلامية وينسينا أننا خير أمة أخرجت للناس وأن لنا من الثقافة ما يغنينا عن طلب العون بل ما يجعلنا في أعلى المراتب كما كنا؟ ألم يئن الأوان بعد لنتخلى عن دور التبعية ونعود إلى عقيدتنا مصدر قوتنا وعزنا وطريق نهضتنا؟


كتبته لإذاعة المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير


أ. سهام عروس - تونس

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو