وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ...  سؤالهم: لماذا لا يكون القرآن من عند الجن؟!
January 04, 2018

وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ... سؤالهم: لماذا لا يكون القرآن من عند الجن؟!

وَإِن تَعْجَبْ فَعَجَبٌ...

سؤالهم: لماذا لا يكون القرآن من عند الجن؟!

* ثبت أن القرآن ليس من عند العرب لأنهم عجزوا عن الإتيان بمثله، ولا من عند محمد ﷺ لأن محمدا ﷺ من العرب ويشمله التحدي.

* طريق إيماننا تبدأ من حيث إننا أمام واقع يتكون من كون وإنسان وحياة.

* أداتنا للتفكير في هذا الواقع وإعطاء حكم عليه هي العقل.

* ونحن نعلم مكونات عقلنا البشري اللازم توافرها لنستطيع التفكير والحكم على هذا الواقع، (دماغ وحواس وواقع ومعلومات) مجتمعة.

* عندما أعملنا عقلنا بهذا الواقع أثبتنا أنه مخلوق لخالق.

* أعملنا العقل في البحث عن الخالق فصرنا أمام احتماﻻت ثلاثة وهي:

¤ إما أن يكون هذا الخالق مخلوقا لغيره وهذا باطل عقلا ﻷنه يكون محدودا.

¤ وإما أن يكون خالقا لنفسه وهذا باطل عقلا ﻷنه يكون مخلوقا وخالقا لنفسه في آن واحد.

¤ وإما أن يكون هذا الخالق أزليا واجب الوجود وهذا معقول عقلا.

☆ ومن هنا تبدأ قضيتنا: فاﻹنسان ﻻ يمكن له عقلا أن يعرف الخالق من تلقاء نفسه حتى وإن أدرك وجوده، وﻻ يمكن عقلا أن يبقى دون تواصل واتصال مع الخالق.

☆ وهنا يبرز سؤال: فمن يتصل بمن؟! أيعقل أن يتصل المخلوق بالخالق؟! بأي لغة وأي وسيلة ومن أجل ماذا؟! فما الذي يريده المخلوق من الخالق سيما وأنه ﻻ يعرف ماهية الخالق وصفاته وقدراته؟! أم أن المفروض "عقلا" أن يتصل الخالق بالمخلوق ﻷنه يعرفه ويعرف ماهيته ولغته ويعلم الغاية التي من أجلها خلقه، "فالعقل" يقول إن الخالق فقط هو من يحدد طبيعة العلاقة بينه وبين المخلوق ونظامها.

☆ "والعقل" يقول هنا شيئا في غاية اﻷهمية وهو: أن الخالق ﻻ بد أيضا أن يفصح عن نفسه للمخلوق بشكل واضح وصريح ليحصل التعارف اللازم وتتحدد العلاقة، فيعرف المخلوق خالقه اسما وقدرة وصفة، وهنا تبرز الحاجة للرسل ليحملوا هذه الرسالة التي تتضمن أساسيات هذه العلاقة وفرعياتها، وإذا لم يحصل هذا التعارف نكون أمام عبثٍ - تعالى الخالق عنه.

☆ اﻵن بأي دليل نجزم "عقلا" أن هذا الخالق هو الله تعالى أو أن اسمه هو الله؟!

 - محمد عليه الصلاة والسلام وهو من هو في قومه جاء قومه بجملة مفيدة تقول: ﴿اقرأ باسم ربك الذي خلق﴾ وأبلغ قومه أن الذي أنزلها عليه هو الله مع جبريل عليه السلام وأنه بهذا رسول لهم من الله، وأن معجزته تكمن في هذا الكلام.

- ورغم أنها أول آية تنزل إﻻ إنها احتوت على اﻹعلان عن الخالق واسمه وقدرته.

 - في المقابل لم يحصل أن جاء خبر من أحد أيا كان أنه نزل عليه وحي من السماء أو كائن من الفضاء يخبر فيه عن خالق غير الله، حتى إن الذين ادعوا النبوة زورا ادعوا أنهم أنبياء لله.

- وإذا كان الثابت المقطوع به أن الجن أو أي مندوب عنهم لم يأت للعرب معرفا على نفسه كخالق، ولم يأت بأي كلام عربي أو غير عربي، ولم يدع كفار قريش ومشركوهم بذلك رغم حاجتهم لهزيمة محمد وإسلامه، فكيف يستقيم "عقلا" أن ننسب القرآن العربي إلى قوم ساكتين لم يدَّعوا هم ذلك ولم يتهمهم فيه أحد في حينه؟!

- ولا يقال هنا نحن نتعامل مع واقع غيبي نظرا ﻷن الجن غيب ﻻ نراه وﻻ نحسه، ﻻ يقال ذلك ﻷننا نتعامل مع واقع محسوس مدرك وهو القرآن وﻻ بد من الجزم بمصدره.

- ثم لماذا لم يعترض الجن أو مندوبوهم من اﻹنس على اﻵيات التي تنزل وتؤكد أن القرآن كلام الله، فلماذا يسكتون على ذلك إذا كان القرآن من عندهم وهم من أتوا به لمحمد، رغم نزوله طوال 23 عاما بذات الطريق من الله لجبربل لمحمد، نسأل لماذا سكتوا ﻷن من يثبت أن القرآن من عنده تثبت له صفة الخلق واﻷلوهية ويكون هو المعبود بحق، وهذا أمر فوق كل أمر، فلا "يعقل" أن يخلق الخالق خلقه ليتنازل عنه لغيره، فهل "يعقل" أن تصنع سيارة ثم تقول هذه من صنع شقيقي مثلا!! ولله المثل اﻷعلى، فهل سكت الجن عن الاعتراض على محمد تكرما وهو يتلو: ﴿قُلْ أُوحِيَ إِلَيَّ أَنَّهُ اسْتَمَعَ نَفَرٌ مِّنَ الْجِنِّ فَقَالُوا إِنَّا سَمِعْنَا قُرْآنًا عَجَبًا * يَهْدِي إِلَى الرُّشْدِ فَآمَنَّا بِهِ وَلَن نُّشْرِكَ بِرَبِّنَا أَحَدًا﴾؟! هذا ﻻ يقبله "عاقل" بتاتا.

 - ثم كيف غابت هذه المسألة عن قريش ولم تنسب القرآن للجن، ﻻ بل قالت في القرآن قوﻻ جميلا فوصفته بأنه كلام عربي نقي عالي المقام، ومع أنها اتهمت محمدا بالجنون تارة لكنها لم تقل أبدا إن محمدا يتعامل مع الجن، حتى إنها نسبت الجنون الذي رأته فيه إلى أن آلهتهم أنزلت عليه العقوبة، كما فعل قوم هود مع نبي الله هود. ﴿إِن نَّقُولُ إِلَّا اعْتَرَاكَ بَعْضُ آلِهَتِنَا بِسُوءٍ قَالَ إِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ وَاشْهَدُوا أَنِّي بَرِيءٌ مِّمَّا تُشْرِكُونَ * مِن دُونِهِ فَكِيدُونِي جَمِيعًا ثُمَّ لَا تُنظِرُونِ﴾.

بقيت مسألة وهي أن الجن جنس غير جنس اﻹنسان، والقرآن جاء ليقول إنه أرسل للناس كافة وبلسان عربي، ومع ذلك فقد تحدى الله اﻹنس والجان مجتمعين على أن يأتوا بمثله، فكيف يتحداهم الله وبصريح القرآن أن يأتوا بمثل هذا القرآن ثم يسكتون على هذا التحدي لو كان القرآن من عندهم؟! أيعقل هذا يا رعاك الله؟!!! ﴿قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَىٰ أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هَٰذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا﴾.

 وكم جعلتني طبيعة هذا السؤال أبصر بعيني ببصيرة فكري فلول الكفر بقضه وقضيضه وهي تجر أذيال الهزيمة الفكرية الحضارية أمام عقيدة التوحيد وأهلها وقبل أن يكتمل بناء دولتهم، اﻷمر الذي جعلني أرى بأم عين يقيني بالنصر والتمكين جحافل جندنا وهي تتسلم مفاتيح كبريات مدن العالم سلما بلا معارك، ذلك ﻷن مشروع فكرتنا التي نحمل مفعم بآمال كبيرة جدا للإنسان حيثما كان وللبشرية جمعاء، نعم قد تراني غارقا في تفاؤل جارف لحواجز الواقع المر المرير الذي نعيشه، لكننا أمة تلد رجالا ونساء من طراز فكرتها ورسالتها الخالدة، طراز متميز تواق لسيادة شرع الله، لهم أنفس ﻻ يملؤها ولا يشبعها إﻻ عدل إسلام يتوقون إلى تحقيقه، بعد أن أوسعهم هذا المهزوم المحتل المستعمر ظلما وجورا، اللهم بك نحاجج وبك نسالم وبك نخاصم، لك اﻷمر كله تولنا ودبر لنا فإنه ﻻ غالب إﻻ أنت.

أرجو المعذرة فقد أسهبت بقصد، ذلك أن السؤال أعجبني على غرابته فكان جوابه بحثا أردت من خلاله محاكاة أكثر من فرضية لترسيخ بعض المفاهيم أثناء سيرنا في طريق اﻹجابة، اللهم ما كان من خير فمن عندك وما كان غير ذلك فمن نفسي. أنت ولينا وموﻻنا في الدنيا واﻵخرة، نسألك اللهم أن تجعلنا من جندك الذين تحب فترزقنا بنصرة وتمكين وشهادة في سبيلك والحمد كل الحمد على كل حال.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

عبد الرؤوف بني عطا (أبو حذيفة)

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو