وقفات في حياة السلطان أورنك زيب... بقية الخلفاء الراشدين
March 30, 2019

وقفات في حياة السلطان أورنك زيب... بقية الخلفاء الراشدين

وقفات في حياة السلطان أورنك زيب... بقية الخلفاء الراشدين

قليل من المسلمين في وقتنا الحالي يعرفون عن عمالقة الإسلام، ومن عملوا على رفعته وعلو شأنه، في زمن غُيِّب فيه تاريخهم وطُمست فيه أعمالهم العظيمة، واستُبدل مكانه في مناهج التعليم ووسائل التعليم تاريخ قادة الغرب المجرمين ومفكريه الضالين، فغاب عن أذهان الأجيال الجديدة المسلمة القادةُ من أجدادهم الفاتحين ممن رفعوا راية التوحيد خفاقة فوق ربوع العالم، وحكموا بعدل وإنصاف لم يعرف تاريخ البشرية له مثيلاً، حتى أصبحوا كالأساطير التي لا يمكن أن يصدقها من عاش في زمان الانحطاط الذي تعيش فيه البشرية اليوم ومنذ زوال الإسلام سياسياً واجتماعياً واقتصادياً بزوال دولة الخلافة، وهيمنة الأنظمة العلمانية التي شقَت في ظلها البشرية إنسانيا، وضاق فيها العيش اقتصادياً، وسُحقت الشعوب سياسيا، وتخلفت علميا وتقنيا في زمن حقوق الملكية الفكرية!

إنّ من هؤلاء العمالقة والأساطير في التاريخ الإسلامي السلطان المغولي (أورنك زيب). وُلد السلطان أورنك زيب في بلدة دوحد في كجرات بالهند، في 15 من ذي القعدة 1028هـ، الموافق لـ24 من تشرين الأول/أكتوبر 1619م، وهو سلطان عظيم لا يكاد يعرفه أحد، وأسد جسور، وليث هصور، وإمام همام، وأحد عمالقة الإسلام، أذلَّ الله به الكفر وزلزل الطغيان، وقوَّض عروش أهل الإلحاد في ربوع مملكته والأوطان، وحارب الفساد وأهله في كل مكان، وأتى على بنيان الظلم والظلمة من القواعد حتى خرَّ عليهم السقف من فوقهم، وأرغم الجبابرة على الانقياد لله عز وجل والرسول e، وجعل المهانة والصغار على كل مَنْ أبى قبول الحق بعد أن أُقيمت عليه من الله الحجة والبرهان، وسلك بالمسلمين في أيامه سبيل الاستقامة وطريق المحجة البيضاء، والناصح الأمين للخاص والعام، والمجدِّد لهذا الدين أمره في سابق الأزمان وغابر الأيام، حتى لُقِّب ببقية الخلفاء الراشدين.

إن العظماء من قادة المسلمين ينشأون نشأة متميزة تظهر فيها علامات القيادة الحقيقية، منذ نعومة أظفارهم، وقد ظهرت من (أورنك زيْب) مذ صغره علامات الجد والإقبال على الدين والبعد عن اللهو والعبث، وكان فارسا شجاعا لا يُشق له غبار، ونشأ وترعرع على مذهب الإمام أبي حنيفة، أي تربى تربية إسلامية خالصة لا تشوبها شائبة، وقد تولى الشيخ محمد معصوم السرهندي ابن الشيخ أحمد السرهندي تربيتَه، وبذل له رعايته كلها، فتعلم (أورنك زيب) القرآن وجوّده، وتعلم الفقه الحنفي وبرع فيه، والخط فأتقنه، وتعلم الفروسية والقتال، ونشأ رحمه الله محباً للشعر فكان شاعرا، وتعلم اللغة العربية والفارسية والتركية... على خلاف حكام المسلمين اليوم، الذين يربَّوْن في قصور لا يُتلى فيها كتاب الله، ولا يُعلَّمون إلا الثقافة الغربية واللغات الأجنبية، وتُسند للمربيات والمدرسين الأجانب تربيتهم وتدريسهم، فينشأون كأنهم أبناء للغرب، وفي أحيان كثيرة لا يتقنون حتى لغة قومهم، وبعد أن يصيروا في سن الشباب يُرسلون إلى جامعات الغرب ومعاهدهم، حتى باتت جامعة "سانت هيرست" الدينية العسكرية البريطانية قبلة أبناء حكام المسلمين، حيث يتم إرسالهم إليها ولغيرها من الجامعات المماثلة حتى تكتمل فيهم مكونات الشخصية الغربية، فيعودوا بعد تخرجهم منها ليحكموا المسلمين بالكفر والحديد والنار، كضباط غربيين مبعوثين من الدول الاستعمارية للحفاظ على الأنظمة التي فرضها الكافر المستعمر على بلاد المسلمين ولخدمة مصالح الغرب ونهب ثروات بلاد المسلمين.

إنّ من كانت نشأته على الإسلام وفي مقدوره إصلاح المعوج من أمر السلطان أو تغيير الواقع الفاسد، لا يقبل الحلول "الوسط" أو الحلول الترقيعية، ولا يقبل أن يجامل في الحق أو يداهن الباطل، فالمسلم ينظر إلى الأمور من منظار الحق والباطل ولا يرى بينهما ثالثاً مقبولاً، لذلك لما لاحظ (أورنك زيب) تكاسلَ والده في الحكم بالإسلام وكان يرى في نفسه القدرة على إصلاح المعوج في سلطنة والده، قام بتنحية والده وإخوته عن الحكم، وأعلن نفسه سلطاناً على البلاد، وكان يبلغ من العمر وقتها 40 سنة، ولم يركن أورنك زيب إلى الدعة والراحة، بل ظل في جهاد دام 52 سنة حتى خضعت شبه القارة الهندية للإسلام، من مرتفعات الهيمالايا إلى المحيط، ومن بنغلادش اليوم إلى حدود إيران، فشهدت سلطنة المغول الإسلامية في الهند في عهده أقصى امتداد لها؛ وذلك يرجع إلى الجهود العسكرية التي بذلها السلطان؛ حيث لم يبقِ إقليماً من أقاليم الهند إلا وأخضعه تحت سيطرته، فاستطاع أورنك زيب تحويل شبه القارة الهندية إلى ولاية مغولية إسلامية مربوط شرقها بغربها وشمالها بجنوبها تحت قيادة واحدة، تدين بالولاء لدولة الخلافة العثمانية في إسلامبول، وقد خاض المسلمون في عهده أكثر من 30 معركة، قاد بنفسه 11 معركة منها وأسند الباقي إلى قوَّاده.

يظهر الحكم الرشيد لأي سلطان من الممارسات العملية وليس الشعارات الجوفاء، فمن ادّعى إنشاء دولة مثل دولة المدينة المنورة فإن عليه تطبيق الشرع الذي طُبق في المدينة، وليس الاكتفاء برفع الشعارات، أما السلطان أورانك زيب فإنه حين استلم الحكم قد ألغى 80 نوعاً من الضرائب، وفرض الجزية على غير المسلمين بعدما ألغاها أجداده، وأقام المساجد والحمامات والخانقات والمدارس والمستشفيات... وأصلح الطرق وبنى الحدائق، وأصبحت دهلي في عهده حاضرة الدنيا، وعيّن القضاة وجعل له في كل ولاية نائباً عنه، وأعلن في الناس أنه "مَنْ كان له حق على السلطان فليرفعه إلى النائب الذي يرفعه إليه"، ومنع الاحتفال بالأعياد الوثنية (مثل عيد النيروز)، ومنع الخطب الطويلة التي تقال لتحية السلطان واكتفى بتحية الإسلام، كما منع دخول الخمر إلى بلاده، وعيّن للقضاة كتاباً يفتون به على المذهب الحنفي، فأمر بتأليف الكتاب تحت نظره وإشرافه، واشتهر الكتاب باسم "الفتاوى الهندية"، ولم يتعذر بالانشغال في شئون الحكم عن كتاب الله حيث أتمَّ السلطان حفظ القرآن الكريم وهو على كرسي الحكم.

ومن مظاهر حكم أورانك زيب الرشيد إنفاذه أموراً لم تكن سائدة في عصره، من مثل أنّه لم يكن يعطي عالما أعطية أو راتبا إلا وطالبه بعمل، بتأليف أو تدريس، لئلا يأخذ المال ويتكاسل، فيكون قد جمع السيئتين، فأخذ المال بلا حق وكتم العلم، وكان رحمه الله يخضع للمشايخ ويقربهم ويستمع إلى مشورتهم ويعظم قدرهم، وقد أمر قوّاده بالاستماع إلى مشوراتهم بتواضع شديد، لما يحملونه من فقه شرعي، يحتاج إليه الحكام في حكمهم بما أنزل الله، وعندما سمع أن نائبه بالبنغال اتخذ مثل العرش يجلس عليه نَهَرَه وعنّفه وأمره بالجلوس بين الناس كجلوسهم، وهذا خلاف ما هم عليه الحكام الظالمون اليوم، الذين يغدقون المال على العلماء لشراء ذممهم، حتى وجد ما يعرف بعلماء السلاطين وعلماء الدينار، ومنهم من يتقاضى على فتاويه التي يبرر فيها للسلطان أعماله الشنيعة ملايين الدنانير والريالات والروبيات، مثل كثير من علماء الحجاز وكثير من المفتين في مختلف بلاد المسلمين، وهم من قبيح القوم وليسوا من الأتقياء الأنقياء الذين يحاسبون الحاكم إن أخطأ ويقوّمون اعوجاجه، ولا يخافون في الله لومة لائم!

إن الخليفة الراشد لا يختفي أثر حكمه الرشيد بوفاته، بل تظل أعماله الصالحة قائمة وصدقاته جارية في حياة الناس إلى أن يشاء الله، أما (أورانك زيب) فقد بنى مسجد "بادشاهي" في لاهور، المسجد الذي ظلَّ إلى الآن شاهداً على عصر عزِّ المسلمين وتمكينهم. توفي السلطان عن عمر يناهز الـ90 عاماً، في 28 من ذي القعدة 1118هـ، الموافق لـ20 من شباط/فبراير 1707م، بعد أن حكم 52 سنة، وكان قد بلغ من تقواه أنه حين حضرته الوفاة أوصى بأن يُدفن في أقرب مقابر المسلمين وألا يعدو ثمن كفنه خمس روبيات!

هكذا فإن حكم المسلمين الراشدين مهما طال لا يُقال إنه يجب أن يُحد وينتهي بزمن معين، كما هو الأمر الآن بالنسبة لحكام زماننا، فالحكام في الإسلام يحكمون بكتاب الله وسنة نبيه e، ومهما طالت فترة حكمهم يظل حكمهم رشيدا، أما من يحكم بما تمليه عليه نزواته ورغباته ولصالح فئة الحكام ومن شايعهم، فإنه لا يقوى إلا على جر البلاد نحو الفساد والظلم.

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

بلال المهاجر – ولاية باكستان

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو