يريدون تفصيل دين جديد لا علاقة له بالإسلام
October 30, 2020

يريدون تفصيل دين جديد لا علاقة له بالإسلام

يريدون تفصيل دين جديد لا علاقة له بالإسلام

﴿أَلَا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَكِنْ لَا يَشْعُرُونَ﴾

تسلم عضو مجلس السيادة الانتقالي صديق تاور توصيات "مؤتمر الإسلام والتجديد بين الأصل والعصر" الذي اختتم أعماله عصر اليوم بقاعة الصداقة بالخرطوم، ودعا المؤتمر إلى ضرورة حياد الخطاب الديني واستقلاله عن المؤثرات التي تؤدي إلى انحرافه عن الحق، بجانب تطوير الخطاب الديني وتجديد قضاياه مع ربطه بمقاصد الشريعة، ومطالب الشعوب، والاعتماد على الحقائق العلمية الحديثة في كل العلوم، في إعادة تفسير النص القرآني، وأمّن المؤتمر على وضع معايير للقوانين الوضعية، بحيث لا تخالف مقاصد الشريعة الإسلامية وحرية الاختيار بين أقوال العلماء، بناء على ما يستجد من قضايا ونوازل، علاوة على إحياء القيم التي تؤسس للعلاقة مع الآخر.

وأمّن المؤتمر على أن يقوم مجمع الفقه الإسلامي بعرض وشرح المبادئ والقواعد المقاصدية، مع الاستفادة من منهاج التجديد في الفكر الإنساني، واعتماد مقاصد الشريعة الإسلامية ضمن المقررات الدراسية في الجامعات، واستنباط الأحكام الشرعية للقضايا المعاصرة على ضوء جلب المصالح ودفع المضار، وسد باب الذرائع، وعدم الضعف أمام موجات الضغط الفكرية التي يتعرض لها المسلمون.

وأكد المؤتمر أهمية الاعتراف بالرأي والرأي الآخر، وإمكانية تعدد الصواب في القضايا الخلافية، وعدم إنكار الخلاف في القضايا الخلافية، كما طالب بضرورة التجديد الذي يقوم على الاجتهاد والرؤية والدراية والفهم العميق للنص، والواقع الذي ينبغي أن يستمر في حياة الأمم والشعوب مع الانضباط بضوابط الشرع والعقل.

وأقر المؤتمر ضرورة إقامة المزيد من الندوات والمؤتمرات والبحوث، لترسيخ معاني التجديد بمفاهيمه المستنبطة، وأن يكون التشريع للناس هو التشريع المحكوم بالكتاب والسنة وأدلة الفقه المعتبرة، بجانب معرفة مواطن الاجتهاد والنظر والبحث الفقهي في دائرة المتغيرات، كما طالب العلماء الاضطلاع بدورهم في حماية الثوابت والأصول القطعية. يذكر أن مؤتمر الإسلام والتجديد بين الأصل والعصر المنعقد تحت شعار "رسالة متجددة لعالم متنوع" قد ناقش المؤتمر عبر ست جلسات عمل (27) ورقة علمية. (سونا 2020/10/25م).

ما هو المراد من دعوة المؤتمر إلى حياد الخطاب الديني واستقلاله عن المؤثرات؟ وما معنى حياد، وهل ينطبق ذلك على واقع الإسلام بوصفه ديناً جاء للتفريق بين الحق والباطل؟ فهل يعقل أن يكون الحياد موقفا لعلماء الأمة، وحلا صائبا في ظل الظروف التي يعيشها المسلمون اليوم؟ ألا يُعَدّ النأي بالنفس والبقاء على الحياد خيانة للأمانة وهروباً من المسؤولية التي كلفهم بها الله سبحانه بوصفهم ورثة الأنبياء؟!

إن الحياد مصطلح يستخدم في مجال العلم للدلالة على "ترك البحث في قضية من القضايا، والوقوف موقف العدل والإنصاف"، ويعدون التلبس به مما يمدح به الباحث، ويدل على عدم حيفه واستجابته لعواطفه التي قد تخالف ما يظهر له من حقائق علمية، فمصطلح (الحياد) تسرب إلى المجال السياسي من المجال العلمي؛ حيث عرف هذا المصطلح حديثاً في عالم السياسة (بعد الحربين العالميتين) بمعنى عدم التحيز إلى أحد من الطرفين المتصارعين وتم استخدامه في الحرب الباردة، ووُصفت دول عديدة بعدم الانحياز، وقد تجسد بشكل عملي لأول مرة في مؤتمر باندونج، وبذلك أصبح الباحث في أي مجال يعرض المسائل عرضاً دون هوية، أو ميل للانتصار للحق أو مدافعة للباطل، ليثبت للآخرين بأنه (محايد)! أو لا يُحكم عواطفه بل عقله... وتتضح خطورة وخطأ هذا المصطلح وعدم انطباقه على الخطاب الإسلامي عندما يتلبس به علماء المسلمين في حديثهم عن الحق والباطل، وعن أمور الديانات والعقائد الفاسدة، أو لاتخاذ مواقف تجاه القضايا الراهنة حيث إن أي تأثر بهذا المصطلح يفرغ الإسلام من محتواه، فكيف بمن عرف الحق أن لا يتلبس به ولا ينصره ولا يدافع عنه؟! خاصة إذا علم به؟!

فلا حياد أبدا في الإسلام، وقد أمر الله تعالى المؤمنين في كتابه، بأن يتصفوا بالعدل ويكونوا مع الحق عندما يحكمون بين الناس، فيعلم الظالم من المظلوم، أو بين الأفكار فيعلم صحيحها من سقيمها، قال سبحانه: ﴿وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُواْ بِالْعَدْلِ﴾ وقال سبحانه: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُونُواْ قَوَّامِينَ لِلّهِ شُهَدَاء بِالْقِسْطِ وَلاَ يَجْرِمَنَّكُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ عَلَى أَلاَّ تَعْدِلُواْ اعْدِلُواْ هُوَ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى﴾. فالمسلم مطالب بالعدل في ما يصدره من أحكام، وهو أن يضع الشيء في موضعه الذي وضعه الله فيه شرعاً، فيمدح ما مدحه الله ويذم ما ذمه، ويدور مع ما دل عليه الكتاب والسنة، ولو خالف بذلك عواطفه أو أهواءه، فضلاً عن عواطف وأهواء الآخرين، قال تعالى: ﴿فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً﴾.

وتأتي دعوة المؤتمرين إلى تطوير الخطاب الديني، وتجديد قضاياه، مع ربطه بمقاصد الشريعة ومطالب الشعوب والاعتماد على الحقائق العلمية الحديثة في كل العلوم، في إعادة تفسير النص القرآني كدعوة خبيثة جعلت مقصد الشريعة (الذي إن تحقق فالحمد لله وإن لم يتحقق فلا بأس ما دام دين الله ظاهرا متحكما في علاقات الناس) جعلته أهم من الشريعة، وجعلت ذلك هو الأساس!! فأين الدين في الواقع حتى تتحقق مقاصده؟ وهل مقصد الشرع الذي يجب تتبعه أم هو الشرع نفسه؟

أما الاعتماد على الحقائق العلمية الحديثة في تفسير النص القرآني، فهو نفي لحقائق جوهرية في عقيدة المسلمين، لا يستطيع العلم الحديث إثباتها أو نفيها لأنها لا تقع تحت حس البشر، مثل أبحاث العقيدة؛ من وجود الله والملائكة واليوم الآخر وعذاب الله ونعيمه... فكيف يبحث العلم الحديث هذه الأبحاث وغيرها؟ لكنه منهج المتشككين، وهو منهج قديم تجدد في أوروبا مع وجود العلمانية، وهو منهج ملعون ابتدع لإبعاد الناس عن الدين، والتشكيك فيه حتى يبعد الدين عن الحياة، وتنفرد العلمانية، وتتحكم في مصائر الناس. أما الهدف الغبي أو المتغابي للمؤتمر فهو وضع معايير للقوانين الوضعية حتى لا تخالف مقاصد الشريعة، وهذه فرية لا يصدقها عاقل، فكيف تكون هناك قوانين وضعية تحقق مقاصد الشريعة؟! كيف يحكم بغير ما أنزل الله ويتحقق مقصد الشريعة؟!

أما دعوة المؤتمرين لمجمع الفقه الاستفادة من منهاج التجديد في الفكر الإنساني، فهي دعوة فضحت مآرب هذا المؤتمر والقائمين عليه، الذين يريدون تصميم دين جديد لا علاقة له بالإسلام، يأخذ في الاعتبار الفكر الإنساني الذي يحوي كل الأباطيل والضلالات، ومنها العلمانية المعاصرة التي تسيطر على عقولهم!! ولذر الرماد في العيون وضع هدف اعتماد مقاصد الشريعة ضمن المقررات الدراسية في الجامعات، ليظن الناس أنهم حريصون على الشريعة التي هي في حقيقة الأمر وراء ظهورهم، ويتحدثون عن مقاصدها!!

وفي تحريف عظيم لدين الله، وضع المؤتمر هدفاً من أهدافه، وهو استنباط الأحكام الشرعية للقضايا المعاصرة على ضوء جلب المصالح ودفع المضار، وسداً لباب الذرائع، في تزوير للأدلة الشرعية المعتمدة؛ وهي كتاب الله وسنة رسوله ﷺ، وإجماع الصحابة والاجتهاد بعلة شرعية، ولا غرابة بعد تلك المنزلقات لهؤلاء المؤتمرين أن يكون الشرع والعقل من الضوابط الأساسية، فليس الشرع وحده السيد المتحكم، كما هو فرض معروف حتى عند عوام الناس، بل العقل البشري الناقص والعاجز الذي لا يحيط بالوجود جعل ضابطاً للقضايا الخلافية! ما يعني خروجها عن الفهم الشرعي للاختلاف إلى سيادة حكم العقل، وهذه هي العلمانية في أبشع صورها لأنها تتلبس بالدين وفي الوقت نفسه تحاربه!

وبذلك يتضح بشكل جلي أن مؤتمر الإسلام والتجديد بين الأصل والعصر، ما هو إلا فصل من فصول الخيانة لله ولرسوله ﷺ، خدمة للأجندة (الأورو-أمريكية) في حرب الغرب الناعمة على الإسلام، تلك الحرب التي سمتها مراكز البحوث الأمريكية بحرب الأفكار، الحرب التي استطاعت أمريكا أن تجيَّش لها جيوشاً ممن يخدم مصالحها في بلاد المسلمين، مثل هؤلاء العلماء المأجورين، وهذا ليس بأمر جديد، وإنما خطط له الرئيس الأمريكي السابق أوباما حيث تحدث في 2015/02/18م، عن استخدام الولايات المتحدة لحكومات وجماعات وتنظيمات، لتنفيذ الحرب الفكرية الحضارية، ووعد بالدعم السخي لهذه الحكومات والجماعات والتنظيمات التي وصفها، بالمعتدلة.

وخطابنا اليوم لهؤلاء المؤتمرين ما هو إلا معذرة إلى ربنا، لعلهم يرجعون، ففيهم من له علم بشرع الله، فكيف بالله هان عليكم رضا ربكم، وآثرتم الحياة الدنيا وهي لا تساوي عند الله جناح بعوضة!! فثوبوا إلى رشدكم، واخلعوا عنكم ثوب العمالة والارتزاق، الذي تسربلتم به، فإن دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة القائمة قريبا بإذن الله، ستحاسبكم على خيانتكم لدين الله ولو تعلقتم بأستار الكعبة.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة غادة عبد الجبار (أم أواب) – الخرطوم

More from null

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی - تب دنگی و مالاریا

غیاب نقش دولت در مواجهه با فاجعه بهداشتی

تب دنگی و مالاریا

در سایه گسترش وسیع تب دنگی و مالاریا در سودان، ویژگی‌های یک بحران بهداشتی حاد آشکار می‌شود که نشان‌دهنده غیاب نقش فعال وزارت بهداشت و ناتوانی دولت در مقابله با همه‌گیری است که روز به روز جان‌ها را می‌گیرد. با وجود پیشرفت علمی و فناوری در علم بیماری‌ها، حقایق آشکار می‌شود و فساد نمایان می‌گردد.

غیاب برنامه واضح:

با وجود عبور تعداد مبتلایان از هزاران نفر، و ثبت مرگ و میر به صورت عمده بر اساس برخی منابع رسانه‌ای، وزارت بهداشت برنامه واضحی برای مبارزه با این همه‌گیری اعلام نکرده است. عدم هماهنگی بین نهادهای بهداشتی و فقدان دیدگاه پیشگیرانه در برخورد با بحران‌های همه‌گیر مشاهده می‌شود.

فروپاشی زنجیره‌های تأمین پزشکی

حتی ساده‌ترین داروها مانند "بندول" در برخی مناطق کمیاب شده‌اند، که نشان‌دهنده فروپاشی در زنجیره‌های تأمین و عدم نظارت بر توزیع داروها است، در حالی که فرد به ساده‌ترین ابزارهای تسکین و حمایت نیاز دارد.

غیاب آگاهی‌رسانی اجتماعی

هیچ کمپین رسانه‌ای مؤثری برای آموزش مردم در مورد روش‌های پیشگیری از پشه یا شناسایی علائم بیماری وجود ندارد، که باعث افزایش شیوع عفونت می‌شود و توانایی جامعه در محافظت از خود را تضعیف می‌کند.

ضعف زیرساخت‌های بهداشتی

بیمارستان‌ها از کمبود شدید کادر پزشکی و تجهیزات و حتی ابزارهای تشخیصی اساسی رنج می‌برند، که پاسخ به همه‌گیری را کند و تصادفی می‌کند و زندگی هزاران نفر را به خطر می‌اندازد.

کشورهای دیگر چگونه با همه‌گیری‌ها برخورد کردند؟

 برزیل:

- کمپین‌های سمپاشی زمینی و هوایی با استفاده از سموم دفع آفات مدرن راه‌اندازی کرد.

- پشه‌بند توزیع کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی اجتماعی را فعال کرد.

- داروها را به طور فوری در مناطق آلوده فراهم کرد.

بنگلادش:

- مراکز اضطراری موقت در محله‌های فقیرنشین ایجاد کرد.

- خطوط تلفن گرم برای گزارش و تیم‌های واکنش سیار فراهم کرد.

فرانسه:

- سیستم‌های هشدار اولیه را فعال کرد.

- نظارت بر پشه‌های ناقل را تشدید کرد و کمپین‌های آگاهی‌رسانی محلی را آغاز کرد.

بهداشت از مهم‌ترین واجبات است و مسئولیت آن بر عهده کامل دولت است

سودان هنوز فاقد سازوکارهای مؤثر برای کشف و گزارش است، که باعث می‌شود آمار واقعی بسیار بالاتر از آمار اعلام شده باشد و بحران را پیچیده‌تر کند. بحران بهداشتی کنونی نتیجه مستقیم غیاب نقش فعال دولت در مراقبت‌های بهداشتی است که زندگی انسان را در اولویت قرار می‌دهد، دولتی که اسلام را اجرا می‌کند و سخن عمر بن خطاب رضی الله را به کار می‌بندد که گفت: «اگر قاطری در عراق بلغزد، خداوند در روز قیامت از من در مورد آن سؤال خواهد کرد».

راه حل‌های پیشنهادی

- ایجاد یک نظام بهداشتی که اولاً از خدا در زندگی انسان بترسد و کارآمد باشد، نه اینکه مشمول سهمیه‌بندی یا فساد شود.

- ارائه مراقبت‌های بهداشتی رایگان به عنوان یک حق اساسی برای همه رعایا. و لغو مجوز بیمارستان‌های خصوصی و منع سرمایه‌گذاری در زمینه پزشکی.

- فعال کردن نقش پیشگیری قبل از درمان، از طریق کمپین‌های آگاهی‌رسانی و مبارزه با پشه.

- بازسازی وزارت بهداشت برای اینکه مسئول زندگی مردم باشد، نه فقط یک نهاد اداری.

- اتخاذ یک نظام سیاسی که زندگی انسان را بالاتر از منافع اقتصادی و سیاسی قرار دهد.

- قطع ارتباط با سازمان‌های جنایتکار و مافیای دارو.

در تاریخ مسلمانان، بیمارستان‌ها برای خدمت رایگان به مردم برپا می‌شدند و با کفایت بالا اداره می‌شدند و از بیت المال تأمین مالی می‌شدند، نه از جیب مردم. مراقبت‌های بهداشتی بخشی از مسئولیت دولت بود، نه منتی و نه تجارتی.

آنچه امروز در سودان از شیوع همه‌گیری‌ها و غیاب دولت از صحنه رخ می‌دهد، هشداری خطرناک است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. خواسته اصلی فقط فراهم کردن بندول نیست، بلکه ایجاد یک دولت رفاه واقعی است که به زندگی انسان اهمیت می‌دهد و ریشه‌های بحران را درمان می‌کند، نه علائم آن را، دولتی که به ارزش انسان و زندگی او و هدفی که برای آن خلق شده است، یعنی عبادت خداوند یکتا، آگاه باشد. و دولت اسلامی تنها دولتی است که قادر به رسیدگی به مسائل مراقبت‌های بهداشتی از طریق نظام بهداشتی است که جز در سایه دولت خلافت راشده دوم بر منهاج نبوت که به زودی به اذن خدا برپا می‌شود، قابل اجرا نیست.

﴿یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ اسْتَجِیبُواْ لِلّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاکُم لِمَا یُحْیِیکُمْ﴾

نوشته شده برای رادیو دفتر رسانه‌ای مرکزی حزب التحریر

حاتم العطار - ایالت مصر

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

شرف همصحبتی با ابی اسامه، احمد بکر (هزیم) رحمه الله

در صبحگاه بیست و دوم ربیع الاول ۱۴۴۷ هجری قمری مصادف با چهاردهم سپتامبر ۲۰۲۵ میلادی، در سن نزدیک به هشتاد و هفت سالگی، احمد بکر (هزیم)، از پیشگامان حزب التحریر، به جوار پروردگارش شتافت. سالیان متمادی دعوت را حمل کرد و در راه آن زندان طولانی و شکنجه های سخت را تحمل کرد، اما به فضل و یاری خداوند، نه سست شد و نه ضعیف شد و نه تغییر کرد و نه تبدیل نمود.

در دهه هشتاد در سوریه در دوران حکومت حافظ مقبور سال های طولانی را به صورت مخفیانه سپری کرد تا اینکه به همراه جمعی از جوانان حزب التحریر در سال 1991 توسط استخبارات هوایی دستگیر شد تا زیر نظر جنایتکاران علی مملوک و جمیل حسن، سخت ترین انواع شکنجه را ببیند، به طوری که کسی که بعد از یک دور بازجویی از ابی اسامه و برخی از رفقایش وارد اتاق بازجویی شد، به من خبر داد که تکه های گوشت پراکنده و خون روی دیوارهای اتاق بازجویی را دیده است.

بعد از بیشتر از یک سال در سلول های انفرادی شعبه استخبارات هوایی در مزه، او به همراه بقیه همکارانش به زندان صیدنایا منتقل شد تا بعداً به ده سال زندان محکوم شود، که هفت سال آن را با صبر و احتساب سپری کرد و سپس خداوند به او فرج داد.

پس از خروج از زندان، مستقیماً به حمل دعوت ادامه داد و این روند تا زمانی که دستگیری جوانان حزب آغاز شد و صدها نفر را در سوریه در اواسط ماه 12 سال 1999 شامل شد، ادامه یافت، به طوری که خانه او در بیروت مورد یورش قرار گرفت و ربوده شد تا به شعبه استخبارات هوایی در فرودگاه مزه منتقل شود تا مرحله جدیدی از شکنجه های وحشتناک آغاز شود. با وجود سن بالایش به یاری خدا صبور، ثابت قدم و محتسب بود.

پس از تقریباً یک سال، دوباره به زندان صیدنایا منتقل شد تا در دادگاه امنیت دولت محاکمه شود و متعاقباً به مدت ده سال محکوم شد که خداوند مقدر کرد تقریباً هشت سال از آن را سپری کند و سپس خداوند به او فرج داد.

من سال 2001 یک سال کامل را با او در زندان صیدنایا گذراندم، بلکه در خوابگاه پنجم (الف) سمت چپ طبقه سوم کاملاً در کنارش بودم، او را عموی عزیز خطاب می کردم.

با هم غذا می خوردیم و در کنار هم می خوابیدیم و فرهنگ و افکار را مطالعه می کردیم. از او فرهنگ را به دست آوردیم و از او صبر و ثبات را آموختیم.

او بخشنده، دوستدار مردم و مشتاق جوانان بود و در آنها اعتماد به پیروزی و نزدیکی تحقق وعده خدا را می کاشت.

او حافظ کتاب خدا بود و هر شب و روز آن را می خواند و بیشتر شب را به عبادت می گذراند و چون سپیده دم نزدیک می شد، مرا تکان می داد تا برای نماز شب و سپس نماز فجر بیدار شوم.

من از زندان خارج شدم و سپس در سال 2004 دوباره به آن بازگشتم، و ما در اوایل سال 2005 دوباره به زندان صیدنایا منتقل شدیم، تا دوباره با کسانی که هنگام خروج اول ما در پایان سال 2001 در زندان باقی مانده بودند، ملاقات کنیم، و عموی عزیز ابو اسامه احمد بکر (هزیم) رحمه الله نیز در میان آنها بود.

مدت های طولانی در مقابل خوابگاه ها قدم می زدیم تا دیوارهای زندان و میله های آهنی و دوری از خانواده و عزیزان را با او فراموش کنیم، چگونه نه، در حالی که او سال های طولانی را در زندان سپری کرد و آنچه را که سپری کرد!

و با وجود نزدیکی من به او و همراهی با او در دوره های طولانی، هرگز او را ندیدم که غر بزند یا شکایت کند، انگار که در زندان نیست، بلکه در خارج از دیوارهای زندان پرواز می کند. با قرآنی که در بیشتر اوقات تلاوت می کند پرواز می کند، با دو بال اعتماد به وعده خدا و بشارت رسولش ﷺ به پیروزی و تمکین پرواز می کند.

ما در تاریک ترین شرایط و سخت ترین شرایط به روز پیروزی بزرگ چشم دوخته بودیم، روزی که بشارت رسولمان ﷺ محقق شود «سپس خلافت بر منهاج نبوت خواهد بود». مشتاق بودیم زیر سایه خلافت و پرچم عقاب گرد هم آییم. اما خداوند مقدر کرد که از سرای شقاوت به سرای جاودانگی و بقا کوچ کنی.

از خداوند می خواهیم که در فردوس اعلی باشی و کسی را نزد خدا تزکیه نمی کنیم.

عموی عزیز ما، ابا اسامه:

از خداوند می خواهیم که تو را مشمول رحمت واسعه خود قرار دهد و در بهشت ​​های وسیع خود جای دهد و تو را با صدیقان و شهدا قرار دهد و به خاطر آزاری و عذابی که دیدی، درجات عالی در بهشت ​​را به تو پاداش دهد، و از خداوند متعال می خواهیم که ما را با رسولمان ﷺ بر سر حوض و در قرارگاه رحمتش گرد هم آورد.

تسلیت ما این است که تو به نزد مهربان ترین مهربانان می روی و جز آنچه خدا را خشنود می کند نمی گوییم، ما از آن خداییم و به سوی او باز می گردیم.

نوشته شده برای رادیو دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

ابو صطیف جیجو