كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟
February 18, 2021

كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟

كيف هدمت الخلافة، وماذا خسرت الأمة؟


إن الخلافة هي رئاسة عامة للمسلمين جميعاً في الدنيا، لإقامة أحكام الشرع الإسلامي وحمل الدعوة إلى العالم، وهذه الخلافة بوصفها نظام الحكم في الإسلام، أسسها، وأرسى قواعدها النبي الكريم ﷺ بعد صراع فكري، وكفاح سياسي شديدي القسوة، أدى في النهاية إلى انتصار الإسلام على غيره بنجاح. ففي هذه المرحلة أعدّ النبي ﷺ رجالاً للدولة أقوياء، خُلّصاً، كللوا هاماتهم بالمجد، أنبتتهم تربة الإسلام الخصبة، وشربوا من درّه، وبذلوا أموالهم ودماءهم من أجل الإسلام وتأسيس دولته مع نبيهم الكريم عليه الصلاة والسلام.


ابتعث الرسول ﷺ صاحبه مصعب بن عمير رضي الله عنه إلى المدينة التي تحولت خلال عام واحد إلى حاضنة مجيدة للإسلام والمسلمين، وجاء من تلك المدينة أهل القوة والمنعة، وأبناء الحروب، وصاروا أنصاراً لهذا الدين. وبذلك انضمت القوة إلى الفكرة فقامت الدولة بأرضهم، وعندها أُضيف الصراع المادي إلى الصراع الفكري بعد نزول آيات الجهاد.


وتعاقب على الحكم بعد رسول الله ﷺ خلفاء راشدون، طبقوا الإسلام وسيروا الجيوش لفتح البلدان، وانطلقوا بالدعوة، واستمر هذا المد بعدهم حتى اقتعدت الخلافة مركز الدولة الأولى في العالم. وامتدت الفتوحات شرقاً وغرباً حتى وصلت أوروبا، ودخل أهل البلاد المفتوحة الإسلام، بل حملوا لواءه إلى البلاد التي تجاورهم، وأحبّ أهلها الإسلام والمسلمين، لأن الفتوحات في الإسلام ليست من أجل استغلال الشعوب، واستعمارها، ولا من أجل ما في بلادهم من ثروات، وإنما من أجل حمل دعوة الخير، وإخراج الناس من ظلمات الكفر إلى نور الإسلام، ومن حياة التعاسة والشقاء والنظم الفاسدة، إلى حياة العزة والكرامة. فالخلافة أسست لحمل الدعوة، وأُنشئ جيشها من أجل ذلك، وفرض الجهاد في سبيل هذا الخير العميم.


إن الدول الكافرة صارت تنهزم، وتقاوم أحياناً، وتراقب هذه الفتوحات بحنق شديد، وبغض يغلي في صدورهم، لأنهم العدو الدائم لهذا الدين، وهذه حقيقة قطعية ثابتة ﴿قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ﴾، والدولة الإسلامية تتسع رقعتها، وعليه ظل الصراع الفكري قبل قيام الدولة، والصراع الفكري والمادي بعد قيامها مستمراً بقوة، ولم يكن الكفار غافلين عن ذلك، بل كانوا يفكرون على الدوام للبطش بالإسلام والمسلمين، وتحطيم دولتهم، وكلما واتت لهم الفرصة شنوا هجوماً على المسلمين.


وفي نهايات القرن السادس الهجري، رأت الدول الأوروبية أن الضعف قد سرى في أوصال الدولة الإسلامية، وأن هذه الظروف مواتية لهم، فقاموا بأول محاولة لضرب الإسلام ودولته، فكانت الحروب الصليبية الدموية التي أدخلت المسلمين في امتحان عسير، وزلزلتهم أيما زلزال، وخسر المسلمون فيها مناطق كثيرة خاصة في الشام، وأزهقت فيها المهج والأرواح.. نعم خسر المسلمون تلك المعارك، ولكنهم لم يخسروا الحرب، فسرعان ما رتب المسلمون صفوفهم، ووحدوا هدفهم تحت قادة عظام، دكوا حصون الكفر وهزموهم وأخرجوهم من بلاد المسلمين وطردوهم شر طردة.


وما إن انتهت الحرب الصليبية حتى هجم المغول على الخلافة بغارات سريعة من جهة أطراف الصين، فكانت المذابح الفظيعة، وسقوط كبريات المدن أمامهم، واحتلوا أراضي واسعة من الخلافة. لكن سرعان ما أعاد المسلمون لحمتهم مرة أخرى، وأعلنوا الجهاد، فهزموا المغول، وفر من بقي منهم حياً وما عادوا بعدها أبداً، بل إن كثيراً منهم قد اعتنقوا الإسلام.


بعد هاتين الهجمتين استأنف المسلمون الفتوحات بقوة فدخلوا أوروبا؛ بلاد الصليب الحاقدة، وبسطوا سلطانهم على أجزاء كثيرة منها. عند ذلك فكر الأوروبيون في حملة صليبية ثانية ليست كالأولى التي كانت عسكرية، حيث عرفت أوروبا سبب فشل الهجوم العسكري الأول، فالحملة الصليبية الثانية لا بد أن تكون أعمق وأفظع أثراً، لذلك قرروا أن يسبقها الغزو الفكري والثقافي لقتل الإسلام في نفوس المسلمين، ثم يأتي بعد ذلك إزالة الخلافة من الوجود ومحو الإسلام من معترك الحياة.


الأساليب والوسائل التي هُدمت بها الخلافة:


وضع الغرب خطة طويلة المدى لهدم الخلافة، وتبنى، لإنجاح هذه الخطة، أساليب ووسائل غاية في الخبث والدهاء، ومن أهمها:


1- الغزو الفكري والثقافي:


أخذت أوروبا تغزو البلاد الإسلامية غزوا حضارياً باسم العلم والإنسانية، ورصدت لذلك الميزانيات الضخمة، لتمكين دوائر الاستعمار الثقافي من التمركز في بلاد المسلمين حتى توجد خلية الاستعمار الغربي، فكثرت البعثات التعليمية، وأنشئت الجمعيات التبشيرية، وجذبوا نفراً من أبناء المسلمين إلى أوروبا فنهلوا من ثقافة الغرب في مراكز وجامعات الغرب، فتخرج منها جيش من العملاء الفكريين والسياسيين الذين أسسوا أحزاباً على النمط الغربي، وأوكل الغرب لهؤلاء مهمة نشر ثقافة وأفكار الحضارة الغربية في بلاد المسلمين تحت رعايتهم، وكان الغرض من هذا الغزو التشكيك والطعن في القيم والمفاهيم الإسلامية، ثم طرح البدائل والحلول من صميم الحضارة الغربية النتنة، وهو ما يعبر عنه بحرب الأفكار.


هذا الغزو الفكري كان بالنسبة للمسلمين أشد فتكاً وخطراً من حرب المدافع والصواريخ، لأنه يستهدف العقول والقلوب، فإذا فسدت العقول، وخربت القلوب فقد سقطت أهم الحصون التي تحمي المجتمع، فتسقط معها البلاد من غير قتال، فكان عملاء الغزو الثقافي والفكري من أبناء المسلمين بحق جيش الحرب الباردة على الأمة الإسلامية ودولتهم الخلافة. ثم إنهم في ظل الدويلات الوطنية هذه، أحكموا قبضتهم على مؤسسات الفكر والثقافة، ومناهج التعليم، ووسائل الإعلام.


2- إثارة النعرات القومية والنزاعات الانفصالية:


لقد قام الغرب بتحديث هذا الأسلوب في البلاد الأوروبية التي كانت تحت سلطان الخلافة، فأثارتها في أوساط الصرب وأهل اليونان والمجر... وغيرها، وشجعت هذه الشعوب على التمرد، وأمدتهم بالمال والسلاح، فنجح هذا الأسلوب أيما نجاح، وعليه قرر الغرب المستعمر نقله إلى عمق الدولة الإسلامية، وركز على العرب والترك والفرس بشكل خاص، فبدأت السفارات الأوروبية في عاصمة الخلافة إسطنبول، تثير هذه النعرات، ودعوات الانفصال، والخلافات المذهبية كعادتها إلى يومنا هذا، وصارت هذه السفارات أوكاراً للتآمر والكيد للإسلام والمسلمين، واتخذت لإنجاح ذلك مركزين رئيسيين هما: مركز إسطنبول لضرب الدولة الإسلامية في مركزها الرئيس، ومركز آخر في بيروت لضرب الخلافة في ملحقاتها وخاصة البلاد العربية. ولكل مركز دور يقوم به في العمل على هدم الخلافة من الداخل، فوضع مخطط طويل المدى لمركز بيروت، فبدأ العمل بتأسيس الجمعيات تحت مسميات مختلفة، وأخطرها الجمعية السرية التي أسسها خمسة شباب نصارى عرب تلقوا العلم في الكلية البروتستانتية في بيروت (الجامعة الأمريكية حالياً).


ثم أخذت هذه الجمعيات في تركيز فكرة القومية العربية، وقام على أساسها حزب سياسي، وكانت تدعو للعرب والعروبة، وتثير العداء لدولة الخلافة، وتسميها خبثاً الدولة التركية، وتعمل على فصل الدين عن الدولة، وتجعل القومية العربية هي الأساس في العمل السياسي، وجعل الولاء لها هو مركز التنبه، بدل العقيدة الإسلامية، وكانت تتهم الأتراك وتركيا باغتصاب الخلافة من العرب، وأنها تجاوزت الشريعة الغراء مع أنهم نصارى! وتخرج من هذا المركز عملاء وجواسيس قاموا بأعمال تخريبية ضخمة في بلاد الإسلام!


أما مركز إسطنبول فقط أنيط به ضرب الخلافة في عاصمتها، فقد قام بأعمال كثيرة كان أهمها وأخطرها هو إنشاء جمعية (تركيا الفتاة)، أو (الاتحاد والترقي) حيث تأسست على يد شباب أتراك تشبعوا بالأفكار الغربية، وكانت جمعية سرية ثورية تطالب باستقلال تركيا، وتغلغلوا في أوساط الجيش ومفاصل الدولة، ووصلت الفكرة التي اتخذوها لضرب الخلافة وهدمها إلى الحكم متمثلة في الحزب الحاكم وأنصاره. فكانت نتائج مركز إسطنبول معجلة في هدم الخلافة، لأن تكتل الناس على أساس القوميات يفصلهم عن بعضهم البعض، وتوجد بينهم العداوة والبغضاء والحروب.


وكردة فعل للتركية، قامت جمعيات للعرب والأرمن والكرد والشركس، فتفشت العنصرية في المجتمع الإسلامي حتى برزت بين العرب والترك داخل الجيش، ومن جراء هذا التسميم قامت ثورات في بلاد العرب والترك ضد الخلافة، وأشهرت السيوف في وجهها.


3- الثورات ضد الخلافة:


استطاع الغرب المتآمر أن يفجر ثورات داخل الدولة الإسلامية بواسطة عملائه الذين تم إعدادهم لذلك، وأمدهم بالمال والسلاح، فاندلعت هذه الثورات ودخلت في حروب مع جيش الخلافة، مثل الثورة الوهابية التي قامت في الحجاز إثر الاتفاق والتحالف الذي تم بين محمد بن سعود وابنه من بعده عبد العزيز عميل الإنجليز المعروف، وبين الشيخ محمد بن عبد الوهاب، فاستغل الإنجليز هذا الخلاف المذهبي الذي كان يحسم في ميادين الفقه، وأحالوه إلى ساحات القتال، وسرعان ما تحولت من ثورة مذهبية إلى ثورة عارمة وجهت سلاحها إلى الخلافة مباشرة، وصارت معول هدم للدولة من الداخل.


كما اندلعت ثورة عربية أخرى بقيادة حسين شريف مكة، وهو أيضاً صنيعة الإنجليز الماكرين، فكانت ثورة تطالب برد الخلافة إلى العرب، بعد أن أخذها منهم الأتراك وهضمت حقوقهم كما ادعوا! وقد وعده الإنجليز بأن ينصروه وينصبوه ملكاً للعرب. أحدثت هذه الثورة فرقة كبيرة بين المسلمين، لذلك قال لورانس الإنجليزي عن ثورة حسين مكة: (نشاط حسين مهم لنا لتفكيك الرابطة الإسلامية، وهزيمة الإمبراطورية العثمانية). وهذا التصريح يكشف بصورة جلية عمالة هذه الثورات ودورها في العمل لهدم الخلافة.


4- العملاء: ومن أخبث الأساليب والوسائل الهدامة والمميتة، التي اتخذها الغرب لهدم الخلافة، وإزالة الإسلام من معترك الحياة السياسية العملاء بأضرابهم المختلفة، الذين شكلوا الطلائع التي مهدت الطريق للمستعمر لدخول بلاد المسلمين، وتحقيق أهدافه ضد الإسلام والمسلمين وهدم دولتهم، فقد تخرجوا جميعهم من المراكز التي ذكرناها، ومن داخل جامعات أوروبا. ولا شك أن العملاء هم معول الكافر الذي هدم به الخلافة، فهم عينه الدائمة في مراقبة حركة الأمة، وسيفه المسلط عليها، ويده التي ينهب بها ثرواتهم، ورجله التي جاس ويجوس بها خلال ديار المسلمين.


وكان من أخطر العملاء والخونة، والذي كان له اليد الطولى في هدم الخلافة هو مصطفى كمال الذي ظهر كالنبت الشيطاني بالنسبة للمسلمين، أما بالنسبة لأسياده الإنجليز فهو صنيعهم الذي رعوه على عين بصيرة، بعد أن وجدوا فيه ضالتهم، فقد كان هذا الضابط الصغير المغمور عند بدء الحرب العالمية الأولى، فقد كان معروفاً بأفكاره الغربية، وثورته على أفكار الإسلام، وميله للإنجليز، فقام الإنجليز بأعمال مقصودة وحركات مصطنعة لإبراز كمال كقائد مظفر، فاصطنعوا حروبا كثيرة بالانهزام أمامه في هذه المعارك التي يخوضها ضد الحلفاء، وكذلك أوجدوا القلاقل في شرق تركيا، وأشاروا للسلطان بأن يرسل لإخمادها هذا القائد، وقد نجح في إخمادها، وبهاتين العمليتين ذاع صيته، ولمع نجمه، والتف الناس حوله والجيش، حتى ظن كثير من الناس أنه خالد العصر، وأنه سيخرج الحلفاء من تركيا، وسيعيد للخلافة هيبتها ومكانتها، خاصة وأنها خرجت من الحرب العالمية الأولى مكسرة الأضلاع. وكان من أكبر الأخطاء التي ارتكبتها الخلافة هو اتخاذها قرار دخول الحرب العالمية الأولى التي كانت صراعاً بين الدول الكبرى على مركز الدولة الأولى في العالم.


ثم تغلغل الكماليون في الجيش وسيطروا على مراكز اتخاذ القرارات داخل الحكم، وكان مصطفى أول من طلب الصلح مع الحلفاء بعد الحرب، ولكن وجد هذا الطلب معارضة شديدة من السلطنة، بل من الرأي العام، ولكن مصطفى لم ييأس، فقام بأعمال كثيرة حتى مرر هذا الطلب، وتلقاه الحلفاء، واجتمعوا، وناقشوه، واشترطوا لقبول الصلح الشروط التالية:


- إلغاء الخلافة إلغاء تاماً.
- طرد الخليفة خارج الحدود.
- مصادرة أموال الخليفة.
- إعلان علمانية الدولة.

وسرعان ما وافق الكماليون على هذه الشروط، وقام مصطفى كمال بارتكاب هذه الجريمة النكراء في 28 رجب 1342هـ، الموافق 1924/03/03م وألغى نظام الخلافة، وفي الليلة نفسها طرد الخليفة خارج الحدود، وصادر أمواله، وأعلن علمانية الدولة. وهكذا هدم هذا المجرم ذلك الصرح الشامخ الذي أسسه رسولنا الكريم عليه أفضل الصلاة وأتم التسليم.


ما فقدته الأمة وخسرته بهدم الخلافة:


كانت الخلافة هي الدرع الحامي للأمة، والحفيظة على العقيدة والشريعة، وبهدمها فقدت الأمة وخسرت الآتي:


1- فقدت الأمة سلطانها لصالح غيرها، إما بالسيطرة المباشرة للعدو، أو من خلال تسلط العملاء العلمانيين على بلادنا، وانتقال سلطان الأمة إلى غيرها جعل السيادة ليست للشرع، وحول مفهوم الدولة من رعاية شئون الأمة وأهل ذمتها، إلى رعاية مصالح الغرب وأوليائه وأتباعه في البلاد.


2- فقدت الأمة وحدتها وتآكلت لحمتها بانفراط عقد البلاد الإسلامية، بتقسيمها إلى عشرات الدويلات الكرتونية المتنافرة وفقاً لقاعدة (فرق تسد)، وهذا بدوره قضى على عوامل قوة الأمة، وعزها، وهي الأمة الموحدة، والمبدأ، والدولة.


3- فقدت الأمة هويتها الإسلامية بسبب تفشي المفاهيم الغربية عن الحياة والمجتمع والسياسة، وتطبيق أنظمتها الوضعية العلمانية، ما أدى إلى تحول المسلمين عن الحياة الإسلامية.


4- فقدت الأمة العلماء الربانيين، فبغياب دولة الخلافة الحافظة للدين، صار الحكام في هذه الدويلات الضرار التي قامت على أنقاض الخلافة، يوظفون العلماء، ومن يطلق عليهم الشيوخ، أو مسميات أخرى لم تكن معروفة، كمفتي الديار، ووزير الأوقاف، والحجة، والآية... يوظفون في مناصب الافتاء والاجتهاد، ويسخرون لهم الإعلام الواسع، وليس ذلك من أجل القيام بما هو مطلوب منهم بتوجيه الناس الوجهة الصحيحة في دينهم ودنياهم، بل ليصدروا الفتاوى المضللة، المفصلة على مقاس الحكام الأشرار وأسيادهم الكفار، ويمنع غيرهم من العلماء الربانيين المؤهلين لذلك.


#أقيموا_الخلافة
#ReturnTheKhilafah
#YenidenHilafet
#خلافت_کو_قائم_کرو

كتبه للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
النذير مختار – ولاية السودان

More from null

Msidanganyike na Majina, Muhimu ni Msimamo Sio Nasaba

Msidanganyike na Majina, Muhimu ni Msimamo Sio Nasaba

Kila mara tunapoletewa "nembo mpya" yenye mizizi ya Kiislamu au sura za Mashariki, Waislamu wengi hushangilia, na matumaini hujengwa juu ya udanganyifu unaoitwa "uwakilishi wa kisiasa" katika mfumo wa kikafiri ambao hautambui Uislamu kama hukumu, itikadi, au sheria.

Sote tunakumbuka furaha kubwa iliyoenea katika hisia za wengi wakati Obama aliposhinda mwaka 2008. Yeye ni mtoto wa Kenya, na ana baba Muislamu! Hapa baadhi walidhani kuwa Uislamu na Waislamu wamekaribia ushawishi wa Kimarekani, lakini Obama alikuwa mmoja wa marais waliowaumiza Waislamu zaidi, kwani aliharibu Libya, alichangia janga la Syria, na aliwasha moto Afghanistan na Iraq na ndege zake na askari, na hata alikuwa mtoaji damu nchini Yemen kupitia zana zake, na enzi yake ilikuwa muendelezo wa uadui uliopangwa dhidi ya umma.

Leo, tukio hilo linajirudia, lakini kwa majina mapya. Zohran Mamdani anasherehekewa kwa sababu yeye ni Muislamu, mhamiaji, na kijana, kana kwamba yeye ndiye mwokozi! Lakini wachache tu wanaangalia misimamo yake ya kisiasa na kiitikadi. Mtu huyu ni miongoni mwa wafuasi wakubwa wa mashoga, na anashiriki katika shughuli zao, na anazingatia upotovu wao kama haki za binadamu!

Ni aibu gani hii ambayo watu wanatundika matumaini yao?! Je, haikuwa marudio ya kukata tamaa ile ile ya kisiasa na kiitikadi ambayo umma umeingia mara kwa mara?! Ndiyo, kwa sababu unavutia umbo, si kiini! Unadanganywa na tabasamu, na unashughulika na hisia, si itikadi, na kwa majina, si dhana, na kwa alama, si kanuni!

Mvuto huu kwa maumbo na majina ni matokeo ya kukosekana kwa ufahamu wa kisiasa wa kisheria, kwa sababu Uislamu haupimwi kwa asili, jina, au rangi, lakini kwa kuzingatia kanuni ya Uislamu kikamilifu; kama mfumo, itikadi, na sheria. Na haina thamani Muislamu ambaye hahukumu kwa Uislamu wala kuutetea, bali anatii mfumo wa kibepari wa kikafiri, na anahalalisha ukafiri na upotovu kwa jina la "uhuru".

Na Waislamu wote waliofurahia ushindi wake na wakadhani kwamba yeye ni mbegu ya kheri au mwanzo wa kuamka, wajue kwamba kuamka hakutoki ndani ya mifumo ya ukafiri, wala kwa zana zake, wala kupitia masanduku yake ya kura, wala chini ya paa la katiba zake.

Yeyote anayejitokeza kupitia mfumo wa kidemokrasia, na anaapa kuheshimu sheria zake, kisha anatetea ushoga na kuusherehekea, na anatoa wito kwa mambo yanayomkasirisha Mungu, basi yeye si msaidizi wa Uislamu wala tumaini la umma, bali ni chombo cha kung'arisha na kufifisha, na uwakilishi bandia ambao hauna maana.

Yanayoitwa mafanikio ya kisiasa katika nchi za Magharibi kwa baadhi ya watu wenye majina ya Kiislamu, ni makombo tu yanayotolewa kama dawa za maumivu kwa umma, ili kuwaambia: Angalieni, mabadiliko yanawezekana kupitia mifumo yetu.

 Kwa hiyo, ukweli wa "uwakilishi" huu ni nini?

Nchi za Magharibi hazifungui milango ya utawala kwa Uislamu, bali zinaifungua tu kwa wale wanaolingana na maadili na mawazo yao. Na mtu yeyote anayeingia katika mfumo wao lazima akubali katiba yao, na sheria zao zilizowekwa, na kukataa hukumu ya Uislamu, ikiwa atakubali hilo, basi atakuwa mfano unaokubalika, ama Muislamu wa kweli, basi anakataliwa nao kutoka mizizi yake.

Kwa hiyo, Zohran Mamdani ni nani? Na kwa nini udanganyifu huu unatengenezwa?

Yeye ni mtu anayebeba jina la Kiislamu lakini anakumbatia ajenda potofu inayopingana kabisa na maumbile ya Uislamu, kutoka kuunga mkono mashoga, na kukuza kile kinachoitwa "haki zao", na yeye ni mfano hai wa jinsi nchi za Magharibi zinavyotengeneza mifano yake: Muislamu kwa jina, mfuasi wa mrengo wa kulia kwa vitendo, mtumishi wa ajenda ya uliberali wa Magharibi, si zaidi. Bali kuushughulisha umma na njia yake halisi, hivyo badala ya kudai dola ya Kiislamu na ukhalifa, wanashughulika na viti vya bunge na nyadhifa katika mifumo ya ukafiri! Na badala ya kuelekea ukombozi wa Palestina, wanamngoja yule "anayetetea Gaza" kutoka ndani ya Congress ya Marekani au Bunge la Ulaya!

Ukweli wa mambo ni kwamba huu ni upotoshaji wa njia ya kweli ya mabadiliko, ambayo ni kuanzisha Ukhalifa Rashid kwa njia ya unabii, ambao unaheshimu bendera ya Uislamu, unatekeleza sheria ya Mungu, na unaunganisha umma nyuma ya Khalifa mmoja ambaye anapigana kutoka nyuma yake na anaogopwa.

Basi msidanganyike na majina, wala msifurahie wale wanaohusiana nanyi kwa sura na kupingana nanyi kwa maudhui, si kila anayebeba jina Said au Ali au Zohran yuko katika njia ya Nabii wetu Muhammad ﷺ.

Na jueni kwamba mabadiliko hayatoki ndani ya mabunge ya ukafiri, bali kutoka kwa majeshi ya umma ambayo wakati wake umefika wa kusonga, na kutoka kwa vijana wake wenye ufahamu ambao wanafanya kazi usiku na mchana kupindua meza juu ya vichwa vya nchi za Magharibi na wasaidizi wake na wafuasi wasaliti katika nchi za Kiislamu na Waislamu.

Waislamu hawataamka kupitia uchaguzi wa demokrasia wala kupitia masanduku ya nchi za Magharibi, bali kwa kuamka halisi kwa msingi wa itikadi ya Kiislamu, kwa kuanzisha dola ya Ukhalifa Rashid ambayo inarejesha Uislamu mahali pake, na heshima ya Waislamu, na kuvunja udanganyifu wa demokrasia.

Msidanganyike na majina, wala msitundike matumaini yenu kwa watu binafsi katika mifumo ya ukafiri, bali rudini kwenye mradi wenu mkuu: kuanzisha upya maisha ya Kiislamu, hii pekee ndiyo njia ya heshima, ushindi na uwezeshaji.

Tukio hilo ni marudio ya kudhalilisha ya majanga ya zamani: alama bandia, uaminifu kwa mifumo ya Magharibi, na kupotoka kutoka kwa njia ya Uislamu. Na kila anayeshangilia njia hii, anapotosha umma. Kwa hiyo, rudini kwenye mradi wa Ukhalifa, na msiwaruhusu maadui wa Uislamu kuwatengenezea viongozi wenu na wawakilishi wenu. Heshima haiko katika viti vya demokrasia, bali katika kiti cha Ukhalifa ambao Hizb ut-Tahrir inaufanyia kazi na inaonya umma dhidi ya mporomoko huu wa kiitikadi na kisiasa. Hakuna wokovu kwetu isipokuwa kwa dola ya Ukhalifa, ambayo hairuhusu Waislamu kutawaliwa na mtu anayeabudu dini isiyo ya Uislamu, wala kwa anayehalalisha upotovu na ukengeufu, wala kwa anayeanzisha sheria kwa watu isipokuwa yale ambayo Mungu ameyateremsha.

Imeandikwa kwa ajili ya Radio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Abdul-Mahmoud Al-Amiri - Jimbo la Yemen

Misri Kati ya Slogani za Serikali na Ukweli Mchungu: Ukweli Kamili Kuhusu Umaskini na Sera za Kibepari

Misri Kati ya Slogani za Serikali na Ukweli Mchungu

Ukweli Kamili Kuhusu Umaskini na Sera za Kibepari

Tovuti ya Al-Ahram iliripoti Jumanne, Novemba 4, 2025, kwamba Waziri Mkuu wa Misri, katika hotuba aliyoitoa kwa niaba ya Rais katika Mkutano wa Pili wa Kimataifa wa Maendeleo ya Kijamii katika mji mkuu wa Qatar, Doha, alisema kwamba Misri inatumia mbinu kamili ya kukomesha umaskini katika aina zake zote na vipimo, ikiwa ni pamoja na "umasikini wa pande nyingi."

Kwa miaka mingi, karibu kila hotuba rasmi nchini Misri inajumuisha misemo kama vile "mbinu kamili ya kukomesha umaskini" na "mwanzo wa kweli wa uchumi wa Misri." Maafisa wanarudia kauli mbiu hizi katika mikutano na matukio, wakifuatana na picha za kupendeza za miradi ya uwekezaji, hoteli na resorts. Lakini ukweli, kama inavyoshuhudiwa na ripoti za kimataifa, ni tofauti kabisa. Umaskini nchini Misri bado ni jambo la kudumu, na hata linalozidi kuwa mbaya, licha ya ahadi za mara kwa mara za serikali za uboreshaji na uamsho.

Kulingana na ripoti za UNICEF, ESCWA na Shirika la Mpango wa Chakula Duniani kwa miaka ya 2024 na 2025, karibu mmoja kati ya Wamisri watano anaishi katika umaskini wa pande nyingi, yaani, amenyimwa zaidi ya kipengele kimoja cha vipengele muhimu vya maisha kama vile elimu, afya, makazi, kazi na huduma. Data pia inathibitisha kwamba zaidi ya 49% ya kaya zina shida ya kupata chakula cha kutosha, ambayo ni takwimu ya kushangaza inayoonyesha kina cha mzozo wa maisha.

Ama umaskini wa kifedha, yaani, kupungua kwa mapato ikilinganishwa na gharama za maisha, umeongezeka kwa kasi, kama matokeo ya mawimbi mfululizo ya mfumuko wa bei ambayo yamela mishahara ya watu, juhudi zao na akiba zao, hadi asilimia kubwa ya Wamisri wako chini ya mstari wa umaskini wa kifedha licha ya kufanya kazi daima.

Wakati serikali inazungumza juu ya mipango kama vile "Takaful na Karama" na "Maisha Bora," takwimu za kimataifa zinaonyesha kuwa programu hizi hazijabadilisha muundo wa umaskini kimsingi, lakini zimepunguzwa kwa suluhisho za muda mfupi ambazo zinafanana na tone linalomwagika jangwani. Vijijini mwa Misri, ambako zaidi ya nusu ya watu wanaishi, bado wanakabiliwa na huduma duni, ukosefu wa fursa za ajira bora, na miundombinu iliyochakaa. Ripoti ya ESCWA inathibitisha kwamba kunyimwa vijijini ni mara kadhaa zaidi kuliko mijini, ambayo inaonyesha usambazaji mbaya wa mali na kupuuzwa kwa muda mrefu kwa pembezoni.

Wakati Waziri Mkuu anamshukuru mwana wa nchi "ambaye amevumilia na serikali hatua za mageuzi ya kiuchumi," kwa kweli anakiri kuwepo kwa mateso ya kweli yanayotokana na sera hizo. Hata hivyo, kukiri huku hakufuatiwi na mabadiliko katika mbinu, lakini badala yake kuendelea zaidi katika njia ileile ya kibepari ambayo ilisababisha mgogoro huo.

Mageuzi hayo ya uwongo ambayo yalianza mwaka 2016 na mpango wa "uelezaji" na kuondoa ruzuku na kuongeza kodi, hayakuwa mageuzi bali yalikuwa ni kuwabebesha maskini gharama ya madeni na nakisi. Wakati maafisa wanazungumza juu ya "mwanzo," uwekezaji mkubwa unaelekezwa kwenye mali isiyohamishika ya kifahari na miradi ya utalii ambayo inawahudumia wamiliki wa mitaji, wakati mamilioni ya vijana hawapati fursa za kazi au makazi. Kwa hakika, miradi mingi kama hii, kama vile eneo la Alam El Roum huko Matrouh, ambalo uwekezaji wake unakadiriwa kuwa dola bilioni 29, ni ushirikiano wa kigeni wa kibepari ambao unachukua ardhi na utajiri na kuugeuza kuwa chanzo cha faida kwa wawekezaji, si chanzo cha riziki kwa watu.

Mfumo huo unashindwa si kwa sababu tu ni fisadi, bali kwa sababu unafuata misingi ya mawazo potofu, ambayo ni mfumo wa kibepari, ambao unafanya fedha kuwa mhimili wa sera zote za serikali. Ubepari unategemea uhuru kamili wa umiliki, na unaruhusu ukusanyaji wa mali mikononi mwa wachache wanaomiliki vyombo vya uzalishaji, wakati wengi hubeba mzigo wa kodi, bei na deni la umma.

Kwa hivyo, kile kinachoitwa "mipango ya ulinzi wa jamii" ni jaribio tu la kupamba uso wa kikatili wa ubepari, na kurefusha maisha ya mfumo usio wa haki ambao unazingatia matajiri na kukusanya kutoka kwa maskini. Badala ya kushughulikia asili ya ugonjwa; yaani, ukiritimba wa utajiri na utegemezi wa uchumi kwa taasisi za kimataifa, inatosha kusambaza makombo ya misaada ya fedha, ambayo haiondoi umaskini wala kuhifadhi heshima.

Huduma si ihsani kutoka kwa mtawala kwa raia, lakini wajibu wa kisheria, na jukumu ambalo Mungu atamwajibisha nalo katika dunia hii na akhera. Kinachotokea leo ni kupuuzwa kwa makusudi kwa masuala ya watu, na kuachwa kwa wajibu wa utunzaji kwa ajili ya mikopo yenye masharti kutoka kwa Shirika la Fedha la Kimataifa na Benki ya Dunia.

Serikali imekuwa mwasuluhishi kati ya maskini na mdaiwa wa kigeni, ikitoza kodi, kupunguza ruzuku na kuuza mali ya umma ili kuziba nakisi iliyoenea iliyoundwa na mfumo wa kibepari wenyewe. Katika haya yote, dhana za kisheria ambazo zinadhibiti uchumi hazipo, kama vile kukataza riba, kuzuia umiliki wa mali ya umma na watu binafsi, na wajibu wa kutoa matumizi kwa raia kutoka hazina ya Waislamu.

Uislamu umetoa mfumo kamili wa kiuchumi ambao unashughulikia umaskini kutoka kwa mizizi yake, si kwa msaada wa fedha tu au miradi ya urembo. Mfumo huu unategemea misingi thabiti ya kisheria, muhimu zaidi ambayo ni:

1- Kukataza riba na madeni ya riba ambayo yanaifunga nchi na kumaliza rasilimali zake. Kwa kutoweka kwa riba, utegemezi wa uchumi kwa taasisi za kimataifa utatoweka, na uhuru wa kifedha utarudishwa kwa taifa.

2- Kufanya umiliki kuwa aina tatu:

Umiliki wa mtu binafsi: kama vile nyumba, maduka na mashamba binafsi...

Umiliki wa umma: unajumuisha utajiri mkuu kama vile mafuta, gesi, madini na maji...

Umiliki wa dola: kama vile ardhi ya fai, rikazi na kharaji...

Kwa usambazaji huu, haki inapatikana, kwani kundi dogo linazuiwa kukiritimba rasilimali za taifa.

3- Kuhakikisha kutosha kwa kila mtu kutoka kwa raia: Dola inahakikisha kila mtu katika utunzaji wake mahitaji yake ya msingi ya chakula, mavazi na makazi. Ikiwa hawezi kufanya kazi, ni wajibu wa hazina kutoa matumizi kwake.

4- Zaka na matumizi ya lazima: Zaka si hisani bali ni faradhi, inayokusanywa na dola na kutumika katika matumizi yake ya kisheria kwa maskini, wahitaji na wenye madeni. Ni chombo cha usambazaji chenye ufanisi ambacho kinarudisha fedha katika mzunguko wa maisha katika jamii.

Pamoja na motisha ya kazi yenye tija na kuzuia unyonyaji, na kuhimiza uwekezaji wa rasilimali katika miradi yenye manufaa ya kweli kama vile viwanda vizito na vya kijeshi, si katika uvumi, mali isiyohamishika ya kifahari na miradi ya udanganyifu. Mbali na kudhibiti bei kwa usambazaji na mahitaji halisi, si kwa ukiritimba au uelekezi.

Dola ya Ukhalifa kwa misingi ya unabii ndiyo pekee inayoweza kutumia hukumu hizi kivitendo, kwa sababu inajengwa kwa misingi ya itikadi ya Kiislamu, na lengo lake ni kutunza masuala ya watu, si kukusanya fedha zao. Katika kivuli cha Ukhalifa, hakuna riba, hakuna mikopo yenye masharti, na hakuna uuzaji wa utajiri wa umma kwa wageni, lakini rasilimali zinasimamiwa kwa njia ambayo inakidhi maslahi ya taifa, na hazina inachukua jukumu la kufadhili huduma za afya, elimu na vifaa vya umma kutoka kwa rasilimali za serikali, kharaji, anfal na mali ya umma.

Ama maskini, mahitaji yao ya msingi yanahakikishwa mmoja mmoja, si kupitia sadaka za muda mfupi bali kama haki ya kisheria iliyohakikishwa. Kwa hiyo, kupambana na umaskini katika Uislamu si kauli mbiu ya kisiasa, bali ni mfumo kamili wa maisha ambao unasimamisha haki, unazuia dhuluma na unarudisha utajiri kwa wenyewe.

Kuna umbali mkubwa kati ya hotuba rasmi na ukweli uliopo ambao haujafichwa kwa mtu yeyote. Wakati serikali inaimba sifa za miradi yake "mikubwa" na "mwanzo wa kweli," mamilioni ya Wamisri wanaishi chini ya mstari wa umaskini, wanakabiliwa na bei ghali, ukosefu wa ajira na ukosefu wa matumaini. Ukweli ni kwamba mateso haya hayatatoweka mradi Misri inaendelea katika njia ya ubepari, inatoa uchumi wake kwa watoa riba na kujisalimisha kwa sera za taasisi za kimataifa.

Mgogoro na matatizo ya Misri ni matatizo ya kibinadamu na si ya kimwili, na yanahusiana na hukumu za kisheria zinazoonyesha jinsi ya kushughulikia na kutibu kwa misingi ya Uislamu. Suluhisho ni rahisi kuliko kufumba macho, lakini zinahitaji usimamizi mwaminifu ambao una utashi huru wa kutaka kutembea katika njia sahihi na kutaka mema kwa Misri na watu wake kwa kweli. Wakati huo, usimamizi huu unapaswa kukagua mikataba yote iliyoandaliwa hapo awali na ambayo imefanywa na makampuni yote ambayo yanakiritimba mali ya nchi na kile kilicho cha mali yake ya umma, hasa makampuni ya uchimbaji wa gesi, mafuta, dhahabu na madini mengine na utajiri. Wanapaswa kuwafukuza makampuni hayo yote kwa sababu asili yao ni makampuni ya kikoloni ambayo yanapora utajiri wa nchi, kisha wanapaswa kuunda agano jipya linalotegemea kuwawezesha watu kupata utajiri wa nchi na kuanzisha au kukodisha makampuni ambayo yanahusika na uzalishaji wa utajiri kutoka kwa vyanzo vya mafuta, gesi, dhahabu na madini mengine na kusambaza upya utajiri huu kwa watu. Wakati huo, watu wataweza kulima ardhi iliyokufa ambayo serikali itawawezesha kuitumia kwa haki yao ndani yake, na pia wataweza kutengeneza kile kinachopaswa kutengenezwa ili kuinua uchumi wa Misri na kuwatosheleza watu wake, na serikali itawaunga mkono katika suala hili. Yote haya si ndoto, si vigumu kutokea, wala si mradi ambao tunaweka kwa majaribio ambayo yanaweza kufanikiwa au kushindwa, lakini ni hukumu za kisheria ambazo ni muhimu na za lazima kwa dola na raia. Hairuhusiwi dola kutoa utajiri wa nchi ambao ni mali ya watu kwa madai ya mikataba iliyoidhinishwa na kuungwa mkono na sheria za kimataifa zisizo za haki, na hairuhusiwi kuwazuia watu, lakini inapaswa kukata kila mkono unaoenea na kupora utajiri wa watu. Hivi ndivyo Uislamu unavyotoa na lazima utekelezwe, lakini haitekelezwi kwa kutengwa na mifumo mingine ya Uislamu, bali haitekelezwi ila kupitia dola ya Ukhalifa Rashidun kwa misingi ya unabii. Dola hii ambayo chama cha Hizb ut-Tahrir kina wasiwasi nayo na kinaialika, na kinaialika Misri na watu wake, watu na jeshi, kufanya kazi nayo kwa ajili yake. Mungu anaweza kuandika ushindi kutoka kwake, ili tuweze kuuona kama ukweli unaoinua Uislamu na watu wake. Ee Mungu, hivi karibuni na si kuchelewa.

﴿Na lau kwamba watu wa miji wangeamini na wakamcha Mungu, tungewafungulia baraka kutoka mbinguni na ardhini﴾

Imeandikwa kwa Ofisi ya Habari Kuu ya Hizb ut-Tahrir

Saeed Fadl

Mwanachama wa Ofisi ya Habari ya Hizb ut-Tahrir katika jimbo la Misri