المأساة الحقيقية هي النظر لمأساة دار المايقوما من الداخل  وترك المجتمع خارجها يزودها بالمآسي
November 07, 2020

المأساة الحقيقية هي النظر لمأساة دار المايقوما من الداخل وترك المجتمع خارجها يزودها بالمآسي

المأساة الحقيقية هي النظر لمأساة دار المايقوما من الداخل

وترك المجتمع خارجها يزودها بالمآسي

وصف النائب الأول لرئيس مجلس السيادة الانتقالي، الفريق أول محمد حمدان دقلو، خلال زيارته اليوم إلى دار المايقوما لرعاية الأطفال فاقدي السند، وصف الوضع بالمأساة الحقيقية، ووقف على الأوضاع المتردية التي تعيشها الدار المتمثلة في سوء النظافة، وضعف الرعاية الصحية، بسبب نقص الكوادر الطبية، ونقص الأدوية، والإسهالات، بجانب مشاكل إدارية تتعلق بضعف مرتبات الأمهات وتأخرها، وأزمة في الخبز، وأعلن عن حل كافة الإشكالات المستعجلة بدار المايقوما، وتشكيل لجنة مستعجلة لدراسة مشاكل المايقوما وحلها حلا جذرياً، وشكت أمهات بالدار من تراكم الأوساخ لأكثر من شهرين، والإهمال الحكومي بعدم تنفيذ المطلوبات وإيجاد المعالجات الملحة. من جانبها قالت الدكتورة وصال علي أحمد مدير الشئون الصحية بدار المايقوما، إن الدار تضم نحو 350 طفلاً بمعدل 30 طفلا في الغرفة الواحدة، تتراوح أعمارهم من يوم إلى 11 سنة مشيرة إلى استلام الدار اليوم 3 أطفال أعمارهم أقل من يوم. وأضافت أن الدار تعاني من نقص في الكوادر العاملة واحتياجات الأطفال، وتراكم الأوساخ، وضعف مرتبات الأمهات العاملات. (سونا، 2020/10/31م).

دار المايقوما التي أُنشئت في العام 1961م تتلقى الدعم من الدولة ممثلة في مجلس رعاية الأمومة والطفولة، وتساهم فيها مجموعة من المنظمات، مثل أطباء بلا حدود، واليونيسيف، وأنا السودان... ويعيش في الدار الأطفال فترة زمنية ثم يحولون إلى قرية الأطفال، التي تم إنشاؤها في العام 1975م إثر الاتفاقية القطرية العالمية، التي عقدت مع حكومة السودان على إنشاء قرية للأطفال فاقدي السند. إن تاريخ إنشاء هذه الدور والدعم من المنظمات الدولية يبين أن المشكلة مستجدة ناتجة عن الأوضاع غير الطبيعية التي تمر بها مجتمعاتنا.

إن حل مشكلة سوء الرعاية داخل الدار لا يعدو كونه علاجاً عرضياً لمرض تزيده الأوضاع الاجتماعية المتحررة من القيود غير المنضبطة بشرع الله تعقيداً، ويروح ضحية ذلك عدد من الأطفال، فضلا عن أن وجود الدار لم يعالج جذور الأزمة، فهناك أعداد من الذين لا يصلون الدار، لأن أغلب الأطفال يموتون نتيجة تسمم الدم، وأغلب الأطفال الأحياء يعانون من استسقاء في الرأس وشلل دماغي، وعيوب خلقية، ناتجة عن محاولة إجهاض فاشلة، وتستقبل المشرحة عددا كبيرا من الأطفال الميتين كل سنة، لتعرضهم للقتل (الوأد)، ومنهم من كان وجبة للكلاب الضالة والقطط، فأين هي الدولة من هذه الأزمات؟! وما هي الحلول المطروحة لأطفال مصيرهم مجهول ينقلون إلى الدار أو الموت، وإذا وصلوا إلى الدار فإنهم منبوذون، ولا يتفاعلون مع المجتمع بشكل طبيعي، ولا يكون عندهم شعور بالانتماء، فلا يعرفون معنى العلاقات داخل الأسرة ولا يتلقون الرعاية الكافية، ويعيشون في عزلة، وهذا يمنع نموهم النفسي والعاطفي واللغوي، وكلما تعددت الأمهات البديلات لسبب أو لآخر زادت المعاناة! بالإضافة إلى أن وصمة العار التي تلاحقهم تجعل منهم شخصيات غير سوية في الغالب.

وليس مستغربا هذه الأوضاع المأساوية التي أشار إليها رئيس مجلس السيادة داخل دار المايقوما، كما أنه ليس غريبا التوصيف للحلول بالعقلية نفسها التي أوجدت المشاكل دون تجفيف المنابع التي تغذي الدار بالأطفال، وهذا ديدن النظام العلماني الذي يفصل الدين عن الدولة، ويتبنى معالجات فاشلة سقيمة لا تعالج بل تبقي المشكلة قائمة. والحقيقة هي أن حكامنا هم المأساة لعدم تبنيهم حلولا حقيقية تعالج المشاكل، ولو سلمنا جدلاً أن مشاكل الرعاية والنظافة ستحلها اللجنة التي تكونت، فهل هذا أقصى ما يصبو إليه حكامنا؟! وماذا عن صناعة جيل صالح ومتوازن يقضي على فكرة وجود دور إيواء للأطفال فاقدي السند؟ بالتأكيد هذا ليس من أهداف منظومة الحكم الرأسمالي التي تحكم بها بلادنا والتي يصعب على طفل بين أبويه أن ينشأ تنشئة تبني شخصية إسلامية قويمة في ظل الأنظمة والأفكار العلمانية الفاسدة، وتبني التشريعات الدولية السقيمة من حقوق مرأة وحقوق طفل حتى أصبح المجتمع يتجه بقوة لمنظومة القيم الرأسمالية الغربية المتعفنة التي أفرزت دور فاقدي السند.

وحكامنا عودونا على علاج الأعراض وترك جذور المشاكل والمساعدة في استفحال الأزمات، فهل الوضع المأساوي في دار المايقوما يعالَج بتوفير أوضاع أفضل، أم ببتر المشكلة من جذورها؟ ألا يرى الحكام أنه في الغرب يتم توفير دور الرعاية على أعلى مستوى، لكن الطفل في النهاية ينقم وينحرف ويصبح عنيفاً وخطراً على الناس في سنوات مبكرة؟ لسبب بسيط هو أن الطفل ليس حيوانا يكتفي بالأكل والشرب مهما كان فاخراً، فهو يحتاج لدفء الأسرة، ولحنان وتوجيه الأم، ولسلطة الأب الذي يشعره بالاستقرار والأمان، وهذا ما لا يمكن للحكومة والمنظمات توفيره!

وفي تاريخ الإسلام الطويل لم توجد دور رعاية أطفال قط، بل كانت دور الرعاية ميزة تميز انحطاط حضارة الغرب، ويمكن أن نتبين ذلك من كتب الأدب التي تزخر بقصص الأيتام المحزنة وبشاعة الوضع في أوروبا وسوء المعاملة والاستغلال والانتهاك، وفي دار الرعاية، سواء في المرحلة الكنسية أو في مرحلة فصل الدين عن الدولة، وكل ذلك مرده إلى افتقار الفكر الغربي الرأسمالي لمفهوم المسؤولية الملقاة على عاتق الدولة تجاه تطهير المجتمع وتحصينه من الروابط غير الشرعية، وعدم الوعي بمركزية وحصرية الأسرة كنواة وحاضنة طبيعية للطفل؛ ما جعل المجتمع جله من فاقدي السند في مجتمعاتهم. وأصبحت دور فاقدي السند من الأزمات الاجتماعية التي يبحث الغرب عن التخلص منها ولو مؤقتاً. فمثلا في الولايات المتحدة تقدم الدولة تشجيعا ومكافآت مالية ضخمة للعائلات حتى تستقبل الأطفال دون سند لمدة زمانية مؤقتة إلى حين أن يجدوا لهم والديْن بالتبني، حتى إن بعض العائلات الأمريكية احترفتها مهنة تصل إلى استقبال عشرات الأطفال مقابل الأموال التي يتلقونها، أي إن النظام العلماني الغربي قد حصد الويلات من منظومته العلمانية فأُجبر للعودة إلى نظام الأسرة وفضّل أن يبقي الطفل في كفالة عائلة وقتيا عوض انتظار التبني في مراكز الرعاية، ولكنهم تأخروا بعد أن أفسدوا الفطرة السوية وتركوا النظام الرباني بإطلاق القيم والحريات الليبرالية المتمثلة أساسا في العلاقات خارج الزواج ولكنهم لم ينسوا أن ينشروا أمراضهم الاجتماعية بتقنينها في اتفاقيات دولية مثل (سيداو) التي ستحول المجتمعات البشرية لمجتمعات غرائزية تنحدر لدرك الحيوانات، هذه الاتفاقيات التي قررت حكومة الفترة الانتقالية المصادقة عليها!

إن حكامنا يسارعون لمرضاة الغرب باتباع سننه وترك سنة النبي ﷺ مدبرين عن حلول الإسلام ومقبلين على حلول العلمانية الزائفة، فكل ما يقومون به من مصادقة على القوانين الدولية العلمانية وتقديم الحلول لمعالجة بيئة دور الرعاية هو إعانة وتشجيع للزناة على التمادي دون أي رادع يستأصل مشكلة الزنا وينظف المجتمع من تبعاتها، وهو اعتراف بالعلاقات خارج إطار الزواج، فالمجتمع مهيأ لارتكاب الفواحش بتفشي الظواهر الخليعة والتبرج بل التعري والاختلاط، وللبعد عن الإسلام وأحكامه، بحجة العصرنة والحداثة، ما يفتح الباب على مصراعيه للفساد الذي تضخه الهواتف والفضائيات، مع وجود العطالة المتفشية بين الشباب الذين أصبحوا بلا هدف وبلا قيم ولا مستقبل يشجعهم، وانتشار واسع للمسكرات والمخدرات في أوساط الشباب، ومنظمات غربية تعمل ضد الإسلام، تستهدفهم فتقنع الشباب والفتيات بأن ممارسة العلاقات حق لهم، وأن الزواج المبكر خطر على صحة الفتاة، بينما غضوا الطرف عن خطورة وضع الفتاة في أنظمة رأسمالية تجعلها فريسة لكل مفترس.

لن تجف منابع الأطفال فاقدي السند إلا إذا طبقت أحكام الله سبحانه في التدابير التي تمنع وجودهم في المجتمع؛ مثل منع التبرج وكذا الفصل بين الجنسين إلا لحاجة يقرها الشرع، ومعاقبة كل من انتهك حرمة لله، ففي هذه الحالة فقط نتخلص من دار المايقوما بأوضاعها المأساوية، قال تعالى: ﴿الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ وَلا تَأْخُذْكُمْ بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَلْيَشْهَدْ عَذَابَهُمَا طَائِفَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ﴾، وإن دولة الخلافة التي أظل زمانها ستحل القضايا حلاً جذريا بأحكام رب العالمين، فهلمَّ إلى إعادتها خلافة راشدة على منهاج النبوة.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

الأستاذة غادة عبد الجبار (أم أواب)

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu