بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر  مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة
July 15, 2020

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر

مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

هل تظنون أن مجزرة سربرينيتشا بالبوسنة والهرسك قد انتهت؟!

لا، لم تنته فصولها بعد؛ فهناك من لا يزال يُعلّق آماله على الأمم المتحدة ومؤسساتها والمجتمع الدولي ومجلس أمنه ومحكمة الجنايات الدولية، لضمان تحقيق العدالة وملاحقة الجناة ونشر السلام في العالم!

إنّ الجريمة التي ارتكبتها الأمم المتحدة في منطقة سربرينيتشا بالبوسنة لا تقلّ فظاعة عن جريمة الصرب الذين أعدموا 8000 شخص واغتصبوا النساء ونكّلوا بجثث الشيوخ والأطفال، منهم من دفن حيّا وهو يتشحّط بدمه.. فالخيانة جريمة عظمى، والأمم المتحدة قد خانت سربرينيتشا وتواطأت عليها وشاركت الصرب في جريمتهم رغم ما تدّعيه اليوم من أسف وشجب ومواساة عن طريق منظّماتها ومعوناتها وتقاريرها، وها هو ربع قرن قد مرّ ولا شيء تغيّر، غير أنّ جرح البوسنة ما زال يكبر ما دام رفات 3000 آلاف شخص مفقودا، وما دامت 3000 أسرة تعيش الألم نفسه منذ 25 عاما ولا تعرف أين جثث أبنائها، وما دام الجناة يتجوّلون بلا عقاب ولا حساب، وما دامت جائزة نوبل للسلام تُمنحُ إلى الأديب الصربي بيتر هاندكه لعام 2019م، وهو من أيَّد علانية الجناة الذين ارتكبوا المذابح التي وقعت في حق المسلمين في كل المنطقة، وتمنى في حديث علني نقله تلفزيون بلغراد أن يكون "راهباً أرثوذكسياً يقاتل من أجل كوسوفو"، حتى إن وزير خارجية كوسوفو السابق بيتريت سليمي قال متهكماً على منحه الجائزة: "ماذا بعد؟ جائزة السلام لبشار الأسد؟".

والمحبط في كلّ هذا أن سربرينيتشا قد كبرت ونمت حتى امتدت إلى ميانمار والغوطة والموصل وليبيا واليمن وميدان رابعة... وما زالت الأمم المتحدة تندّد وتشجب من مبناها الفخم الذي يجاور تمثال الحريّة رمز الإنسانية وسط نيويورك بأمريكا أمّ الإرهاب!! والأخزى أنّ الدول التي تقود المجازر والحروب أو تساندها هي نفسها الدول الأعضاء في المجتمع الدولي المتعهّدة بالمحافظة على السلام والأمن وفضّ النزاعات بين الدول!

وهذا ما حصل في منطقة سربرينيتشا منذ 25 عاما، بعد انهيار الاتحاد السوفييتي عام 1989م وانحلال الاتحاد اليوغوسلافي على إثره، والذي كان يضمّ 6 دول وهي البوسنة والهرسك وصربيا وكرواتيا ومقدونيا والجبل الأسود، أعلنت البوسنة والهرسك استقلالها وقاطعتها فيه نسبة كبيرة من الصرب الذي كانوا يطمحون إلى تأسيس جمهورية صربيا العظمى! وحينما رفض البوسنيّون الانضمام شنّت صربيا حرب إبادة وتطهير ضدّ البوسنيين (المسلمين) لمدّة استمرّت 3 سنوات ارتكب فيها الصرب أبشع الجرائم وأفظعها ليحيوا من جديد تاريخ قبائل الغال والسكسون المتوحّشين.

تدخلت الأمم المتحدة تدخّلاً باهتاً في الحرب؛ فأعلنت مدينة سربرينيتشا المحاصرة وما حولها (منطقة آمنة منزوعة السلاح) وفقاً للقرار رقم 819 في 16 نيسان/أبريل 1993م؛ وتحت وطأة الحصار الخانق والجوع والظروف القاسية، اجتمع في المدينة أكثر من 50 ألف لاجئ ولاجئة من جميع أنحاء البوسنة؛ دخلت قوات حفظ السلام الهولندية وعددها 600 جندي وقامت بجمع السلاح من أهالي مدينة سربرينيتشا المسلمين وسلموها للصرب؛ وهنا تبدأ المجزرة وتبدأ فصول خيانة الأمم المتحدة، فيما بدا المجتمع الدولي مشلولا لا يحرّك ساكنا تاركا منظمته الدولية تمارس نفاقها وتواطؤها.

عصر الحادي عشر من تموز/يوليو ظهر الجنرال الجزار الصربي ميلاديتش على قناة بي بي سي وهو يتوعد المسلمين بالانتقام قائلاً: "على المسلمين بعد اليوم أن يَعُدّوا أحياءهم وليس أمواتهم".

بعد هذا التهديد السافر المتوحّش؛ لجأ معظم سكان المدينة، بالإضافة إلى النازحين من القرى المجاورة، إلى مبنى الأمم المتحدة على أمل أن يكون النجاة من الموت المُحتّم. وحسب شهود عيان، كان تعداد من لجأوا إلى مبنى الأمم المتحدة بين 20 إلى 25 ألفاً من المدنيين العُزّل. وفور دخول القوات الصربية المجرمة إلى المدينة، وأمام اختفاء أي ردّ فعل دولي وأمميّ؛ أخذوا 30 جندياً من قوات حفظ السلام الهولندية كرهائن في مسرحيّة بوليوديّة، ثم طلب ميلاديتش الاجتماع بقائد القوة الهولندية الكولونيل كاريمانس بشكل فوري وعاجل.

ظهر الرجلان في الاجتماع وهما يتهامسان بهدوء وتوافق، ثم قرر قائد قوات (حفظ السلام) تسليم آلاف المدنيين العُزّل غنيمة سهلة إلى وحوش الإجرام الحاقدين مقابل (الرهائن) الهولنديين.. وهكذا خانت قوات حفظ السلام المكلّفة من الأمم المتحدة البوسنيين بعد أن جرَّدتهم من أسلحتهم، وبعد أن استنجدوا بها وسلّمتهم للسفاحين الذين ارتكبوا الفظاعات على مقربة من القوات الهولنديّة، فيما اكتفت الأمم المتحدة بالمراقبة في صمت، أما المجتمع الدولي الذي تسمح صلاحيّاته بالتدخّل العسكري لفضّ النزاعات، فقد وقف يُشاهد أفظع مذبحة في التاريخ الأوروبي الحديث ولم يُحرّك ساكنا.

لسنا نحن من ننتظر تدخّل أمريكا وروسيا والصين وفرنسا وبريطانيا بوصفهم الدول دائمة العضوية في المجتمع الدولي لإنقاذ المسلمين البوسنيين، فيما تقطر أياديهم من دماء المسلمين في اليمن وسوريا والعراق وأفغانستان ومالي وتركستان الشرقية وغيرها من بلاد المسلمين المنتهكة! فهل نتعامل مع المنظمات الأممية بحسن الظن وتعليق الآمال فيما تتماهى هذه المنظمات سياسيا واستراتيجيا مع الولايات المتحدة وفرنسا وبريطانيا وتنفّذ أجنداتها وتُمارس النفاق على أعلى مستوى، فتسرد البيانات والتقارير وكأنها هي الحقيقة التي لا تعلوها حقيقة، وتسنّ القوانين والاتفاقيات وكأنها شرائع مُنزلة، وتُنظّر وتؤيد وتعاقب وكأنها القدر المحتوم، فيما يظهر تواطؤها في كل مصيبة ويُكشف خبثها وتُفضَح خيانتها؟! ولكن، يبقى السؤال: ما جدوى هذه المنظمة الدوليّة في حياة المسلمين؟

"إنني أتفهم خيبة أملكم، ولكنكم في وضع أفضل من عشرة أماكن أخرى في العالم، وأستطيعُ أن أعدد لكم القائمة"!! بمثل هذه الكلمات السخيفة، وبّخ بطرس غالي الأمين العام للأمم المتحدة أهالي البوسنة إبّان الحرب عليهم، في موقف هزيل ومخز، لتصل الرسالة لنا بشكل أوضح ونحن في عام 2020م، فالقائمة التي تحدث عنها بطرس طالت وتمدّدت، ومجرمو الصرب تكاثروا ونموا حتى صاروا من بني جلدتنا ويتحدثون بألسنتنا، من حكّام ووزراء وجنود، فماذا فعلت لنا الأمم المتحدة؟!

لقد تمّت مجزرة سربرينيتشا على مقربة أو قُل على مرأى من قوات حفظ السلام، فماذا عن خيانة الأمم المتحدة للبوسنة؟ من سيلاحق جريمتها ويعاقبها ويفضح تواطؤها؟ تروي ناجية بوسنية تدعى زمرة سيهوميروفيتش قائلة: "شاهدتُ الجنود يأمرون صبياً باغتصاب أخته التي لم تبلغ التاسعة من العمر، ولما رفض قتلوه شر قتلة. حدث هذا بجانب القاعدة الهولندية، وقد شاهدتُ هناك عمليات رهيبة لقطع الرؤوس وأشخاص يُقتلون". وتكمل زمرة شهادتها المؤلمة: "شاهدتُ كيف قتل الصرب طفلاً في حوالي العاشرة من عمره، كان الصرب يرتدون الزي العسكري الهولندي.. قُتل الصبي وهو بين ذراعي أمه، كان جسده لا يزال بين يديها ورأسه على سكين جندي صربي يقطر دماً أراد أن يريه للجميع"!

وهنا نقف على مفارقة مخزية، هل يمكننا أن ننسى صبيحة الحادي عشر من أيلول/سبتمبر وكيف اهتز العالم لاستهداف برجي مركز التجارة العالمي في نيويورك ومبنى البنتاغون في واشنطن، وكيف كان حجم التغطية الإعلامية والدولية وكثافة موادها ووسائلها؟ وكيف انشغلت كل الجهات السياسية الإقليمية والعالمية بالتحليل والدراسة والاستقصاء، وكيف عرضت الإذاعات والمجلّات والتلفزيونات هذه الحادثة وكأنها أزمة كونيّة؟! وكيف تحدّث العالم عن خسائر أمريكا وكيف دعموها وتعاطفوا معها وتداعوا جميعا على قصعتهم ينهشون ويقطعون ويمزّقون في جسد هذه الأمة المكلومة؟!

رغم مرور 19 عاما على هذه الأحداث (ولم تكن مجزرة سربرينيتشا إلا قبلها بـ6 سنوات فقط) لا زال العالم يتحدث عنها كأنها البارحة، ولا زالت التحاليل والتقارير تترصد حيثياتها، ولا زالت أمريكا أمّ الإرهاب تعاقب من اتهمتهم بهذه الحادثة وتشن الحروب العسكرية والاقتصادية على الشعوب المسلمة بحجة التصدي للإرهاب؛ إذ جعلت من أحداث ١١ من أيلول بوابة للانتقام ومبررا للقتل والتدمير واستعمار الشعوب... وها هي الأمم المتحدة على قدم وساق، تسنّ قوانينها ضدّ الإرهاب وتنفّذ أجنداتها لدعم سلام أمريكا وتدعم المجتمع الدولي بالتدخل العسكري في أي منطقة يراها تُهدّده وتشرف على عمليات تسليم الأسلحة وتدور مع أمريكا حيث دارت ولسان حالها: ما ضاع حق وراءه مُطالب!! ألم تشبع أمريكا من دماء المسلمين؟! ألم تشبع روسيا وبريطانيا وفرنسا والصين؟!

إنّ هذا الحقد الأيديولوجي الذي يقود هذه الدول لتقتيل المسلمين هو نفسه الذي دفع الصرب لتقتيل البوسنيين، حقد على الإسلام والمسلمين، حقد فيه خشية من توحّدنا، لذلك تكون ردّة الفعل لتفريقنا دمويّة حالكة.

إنّ مجزرة البوسنة لن تمحى من ذاكرتنا، وكذلك هي مجازر بورما والموصل والغوطة وليبيا وغيرها من بلاد المسلمين التي قُطّعت أوصالها ولا ينفع معها استجداء بمجتمع دولي ولا بمنظماته، هذه الذكريات لا تُمحى ولكن قد تطيب جراحها حينما تكون للمسلمين دولة تجمعهم وتحميهم وتحفظ بيضتهم وتقطع يد كل من تسوّل له نفسه التعرّض لأي مسلم، فدماء المسلمين حرمتها عظيمة عند ربّنا وهي أشدّ حرمة من بيته الحرام، وأحكام ربّنا بعظمتها لا تسمح بإهدار هذه الدماء بظلم وبغير حق، ومتى أهدرت أحكام ربّنا أهدرت دماؤنا!

أيها المسلمون، يا أهل البوسنة المكلومين، ويا أهل فلسطين والعراق وسوريا واليمن وأفغانستان وسائر بلاد المسلمين:

وحدها دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة من تعيد هيبتكم في قلوب أعدائكم وتجمع شتاتكم وتوحّد صفوفكم وتثأر لكم، إنّها امتداد لدولة نبيّكم ﷺ ونصر من الله وفتح قريب.

﴿وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

نسرين بوظافري

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu