في الإيمان بالله وطاعته حلاوة  من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة
October 17, 2019

في الإيمان بالله وطاعته حلاوة من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة

في الإيمان بالله وطاعته حلاوة

من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة

يقول سبحانه تعالى: ﴿فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ * وَهَذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيماً قَدْ فَصَّلْنَا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ * لَهُمْ دَارُ السَّلَامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ [الأنعام: 125-127].

هي من أكبر النّعم وأفضلها! هي نعمة لا تضاهيها أيّ نعمة أخرى! إنّها نعمة الإيمان بالله ربّا وبمحمّد e نبيّا ورسولا! بها يعيش الإنسان في الحياة منشرحاً صدرُه يضرب في الأرض ويسير فيها وفق أحكام ربّه عاملا ساعيا ليفوز برضا ربّه وجنّته. هي نعمة لا يعرفها أولئك الذين حرموا أنفسهم وتكبّروا عن عبادة الخالق!

لا يستشعر حلاوة الإيمان إلّا من ذاق طعمه وسلك طريقه وقد اهتدى لوجود خالق يسيّر حياته وينظّمها... يحيا وقد بنى قاعدة فكريّة صحيحة متينة ثابتة يرتكز عليها فتقوده لتكون له نبراسا مضيئا ينير دربه ويخرجه من الظّلمات إلى النّور. فبدون الاهتداء إلى الإسلام يكون الإنسان ميّتا يتجرّع مرارة الكفر: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴾ وقد جاء في تفسير القرطبي: "ما يحييكم، أي يحيي دينكم ويعلمكم. وقيل: أي إلى ما يحيي به قلوبكم فتوحّدوه".

حلاوة الإيمان نعمة أدركها الصّحابة فعاشوها وتذوّقوها وكانوا نجوما تهتدي بها الأمّة وتتعلّم منهم الطّاعة وتعرف منهم لذّتها ولو كلّفها ذلك ما كلّفها.

ها هو سيّدنا بلال بن رباح يردّ حين سئل كيف صبرت يا بلال؟ قال: مُزجت حلاوةُ الإيمان بمرارة العذاب فطغت حلاوة الإيمان على مرارة العذاب فصبرت. نعم لقد طُبع في قلبه الإيمانُ فاستشعر حلاوته وذاق مرارة العذاب لمّا عذّبته قريش وفعلت به ما يعجز اللّسان عن وصفه كانت الغلبة للحلاوة على المرارة: تغلّبت حلاوة إيمانه على مرارة تعذيبه. ذاك هو السّبيل الذي يسلكه كلّ من رزقه الله الإيمان. نسأل الله أن يثبّت قلوبنا على الإيمان وأن لا يحرمنا حلاوته.

يقول ابن تيمية رحمه الله في كتابه "العبوديّة": "فإنّ المخلص لله ذاق من حلاوة عبوديّته لله ما يمنعه من عبوديّته لغيره، إذ ليس في القلب السّليم أحلى ولا أطيب ولا ألذّ ولا أسرّ ولا أنعم من حلاوة الإيمان المتضمّن عبوديّته لله ومحبّته له وإخلاص الدّين له، وذلك يقتضي انجذاب القلب إلى الله فيصير القلب منيباً إلى الله خائفاً منه راغباً راهباً". إنّ للإيمان بالله ربّا وبمحمّد e نبيّا حلاوة لا مثيل لها لا يحسّها إلّا من عاشها، وقد أعلمنا بذلك عليه أفضل الصلاة وأزكى التّسليم... فعنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ e يَقُولُ: «ذَاقَ طَعْمَ الإِيمَانِ مَنْ رَضِي بِاللَّهِ رَبّاً وَبِالإِسْلاَمِ دِيناً وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً». أخرجه أحمد ومسلم.

ولهذه الحلاوة شروط لا بدّ أن تتوفّر لتتحقّق ويستشعرها المسلم ويعيشها، فعن أَنَسٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ e: «ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ: أَنْ يَكُونَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يَكْرَهَ الْعَبْدُ أَنْ يَرْجِعَ عَنِ الإِسْلاَمِ، كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ، وَأَنْ يُحِبَّ الْعَبْدُ الْعَبْدَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ للهِ، عَزَّ وَجَلَّ». أخرجه أحمد ومسلم.

فعلى المسلم أن يدرك أنّ نعمة الإيمان وحلاوته لا يمكن أن تضاهيها نعمة أخرى وأنّها أكبر وأفضل نعم الله وبها يعيش في جنّة الدّنيا: "إنّ في الدّنيا جنّة من لم يدخلها لم يدخل جنّة الآخرة" وجنّة الدّنيا ليست سوى حلاوة الإيمان بالله ولذّة طاعته! فـ"ليس للقلوب سرور ولا لذَّة تامّة إلّا في محبّة الله والتقرُّب إليه بما يحبّه، ولا يمكن محبَّة إلاّ بالإعراض عن كلِّ محبوبٍ سواه" (ابن تيمية)

فللّه الحمد على نعمة الإيمان...

دروس وعبر نتعلّمها من صحابة رسول الله e، فقد نهلوا من النبع الصّافي وتشرّبوا مفاهيم الإسلام وتعلّموها منه فأدركوا معنى أن يؤمنوا بالله. يقول خالد بن الوليد رضي الله عنه حين ذاق طعم الإيمان بربّه وعاش حلاوة الطّاعة: "والله ما ليلة تهدى إليَّ فيها عروس، أنا لها محبّ، أبشَّر فيها بغلام، بأحبّ من ليلة شديدة البرد كثيرة الجليد، في سريّة في المهاجرين أنتظر فيها الصّبح لأغير على أعداء الله". فسبحان الله الذي جعل للإيمان حلاوة تمنح صاحبها قوّة وعزّة وأنفة وتجعله صلبا قويّا تهون عليه الدّنيا وما فيها. كلّ عسير يتحوّل يسيرا وتصبح الحياة جميلة برضا العبد عن ربّه ﴿رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ﴾.

وها هو سيّدنا عمر رضي الله عنه يقول: "ما أصبت بمصيبة إلّا كان لله عليّ فيها أربع نعم: أنّها لم تكن في ديني، وأنّها لم تكن أكبر منها، وأنّني لم أحرم الرّضا عند نزولها، وأنّني أرجو ثواب الله عليها".

لئن كانت هذه الحلاوة متفاوتة ولئن كانت هذه اللّذّة مختلفة من شخص لآخر بحسب قوّة إيمانه وضعفه وبحسب ربط صلته بخالقه وغفلته عنها فإنّ المسلم يسعى ليرقى بنفسه ويجتهد ليحصّل حلاوة الإيمان ولذّة العبادة ليغنم بجنّة الدّنيا ويفوز بجنّة الآخرة. وإنّما الدّين النّصيحة! لذلك أنصح نفسي وكلّ من تربطني به أقوى وأسمى رابطة "الإسلام" أن نجاهد النّفس ونطوّعها لتتعوّد الطّاعة والعبادة ﴿وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا * قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا * وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا﴾. علينا أن نعمل لما بعد الموت، وأن نطيع الله ولا نأتي ما يغضبه ثمّ نقول إنّه غفور رحيم! فعجبا لامرئ يستحضر رحمة ربّه وغفرانه ويغفل عن غضبه وعقابه فيقوم بالمعاصي ويترك نفسه لهواها فتهوي به في الزّلّات والظّلمات! فعليه أن يتدارك أمره ويتحسّس طريقه ولا يحيد عنه قيد أنملة فـ«الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعُ نَفْسَهُ هَوَاهَا وَتَمَنَّى عَلَى الله». أخرجه أحمد وابن ماجه والتِّرْمِذِيّ. فلنعمل بجدّ على كبح جماح النّفس التي تركض وراء الشّهوات والملذّات وترويضها لتعتاد على العبادة وتتغلّب على الصّعوبات ولنجعل بيننا وبين مغريات الدّنيا حاجزا منيعا. عَنْ مَالِكِ بْنِ دِينَارٍ؛ قَالَ: قَالَ عَبْدُ اللهِ الرَّازِيُّ: "إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَجِدَ حَلاوَةَ الْعِبَادَةِ وَتَبْلُغَ ذُرْوَةَ سَنَامِهَا؛ فَاجْعَلْ بَيْنَكَ وَبْيَنَ شَهَوَاتِ الدُّنْيَا حَائِطاً مِنْ حَدِيدٍ".

قد يواجه المرء صعوبات ويجد عراقيل تحول دون ما يسعى إليه ولكنّ التّوكّل على الله وسؤاله الثّبات والهدى وتعويد النّفس على القيام بما كلّفه الله، ولو في ذلك مشقّة، كلّها عوامل تعينه على المضيّ في طريق الحقّ ليجد حلاوته ويسعد بتذوّقها فـ"السّالك في أوّل الأمر يجد تعب التّكاليف ومشقّة العمل لعدم أنس قلبه بمعبوده، فإذا حصل للقلب روح الأنس زالت عنه تلك التّكاليف والمشاقّ فصارت قرّة عين له وقوّة ولذّة". (ابن القيم). وكم من نفس تساق إلى الله وهي تبكي، فما زالت تساق حتى تنساق إلى خالقها وهي تضحك.

واليوم ومنذ أن أسقطت دولة الإسلام وفي ظلّ تحكّم النّظام الرّأسماليّ، يعيش المسلم ضنكا فأحكام ربّه مغيّبة عن حياته، وتحكمه قوانين وضعيّة بشريّة ناقصة تتغيّر وتتلوّن حسب المصالح والرؤى. لقد حلّت به وبالأمّة وبالعالم بعد إقصاء حكم الله عن الحياة نقمة كبيرة وتحوّل العيش نكدا، فقد المسلم حلاوة العيش في ظلّ أحكام خالقه وضاعت لذّة طاعته له، في ظلّ عالم يسير به نحو التّوهان والضّلال وقطع الصّلة بالله، صار يلهث وراء متطلّبات الحياة التي لا تحصى ولا تعدّ والتي فرضتها عليه هذه القوانين الوضعيّة، سيّرت حياته فأربكتها وعقّدتها وطغت على مفاهيمه فغيّرتها وأفسدتها.

لو يعلم المسلم أنّ من أعظم العقوبات التي يمكن أن تحلّ به هو حرمانه من لذّة الطّاعات بسبب غفلته وقلّة بصيرته وضعف إيمانه لما ترك لنفسه المجال لتقوده لغير ما يرضي ربّه، لجاهدها جهادا أكبر حتّى يصلح قلبُه ويقوى إيمانُه، قال ابن الجوزي: "قال بعض أحبار بني إسرائيل: يا ربّ كم أعصيك ولا تعاقبني؟ فقيل له: كم أعاقبك وأنت لا تدري، أليس قد حرمتك حلاوة مناجاتي؟" فكيف للمسلم أن يترك هذا الخير ويعيش دونه وقد لمس حلاوته وأدرك رفعته؟! فعجبا لمن لمس هذا الطّريق وعاش لذّة طاعة الله ثمّ يتخلّى عنها ويحيا دونها! كيف لأمّة الإسلام أن تحيا بدون أحكام الله وقد ذاقت حلاوتها قرونا وعاشت في ظلّها عزيزة منيعة رفيعة تقود العالم وتسوده؟!

منذ أن أقصي الإسلام عن الحياة وحكمها النّظام الرّأسماليّ الفاسد حرمت أمّة الإسلام، وكذا النّاس كافّة، لذّة طاعة الله والعيش في ظلّ أحكام شرعه وفقدت حلاوة الإيمان وعزّه وصارت تتجرّع مرارة المعصية وشؤماً لا يعادله شؤم وهو شؤم الذّنب بالابتعاد عن أحكام الله.

فيا أمّة الإسلام! إلى متى ستبقين بعيدة عن شرع الله وعن حلاوة العيش فيه؟! إلى متى تتجرّعين مرارة حياة يحكمك فيها أعداء دينك ويسلّطون على أبنائك أحكاما جاهليّة ترمي بهم في ظلمات الجهل؟! هلّا استعدت سلطانك المسلوب وناديت بأحكام ربّك لتسيّر حياتك فتَسعدين وتُسعدين النّاس كافّة بالخير والرّحمة والنّور الذي يهديهم؟

نسأل الله أن يعجّل بقيام دولة الإسلام لترعى الأحكام وترضي ربّ الأنام فيسعد النّاس بحلاوة الإيمان!

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينة الصّامت

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu