February 01, 2015

فيلم مقابل الدعاية: "القناص الأمريكي" والانعكاسات على المجتمعات المسلمة (مترجم)


"القناص الأمريكي" هو من أفلام الحركة والدراما الأمريكية رفيعة المستوى، من إنتاج عام 2014 وإخراج كلينت إيستوود، حيث تستند قصة الفيلم على السيرة الذاتية لكريس كايل القناص الأكثر فتكا في تاريخ الولايات المتحدة العسكري، والذي تسبب في مقتل 255 شخصا في العراق، تأكد منهم 160 حسب وزارة الدفاع، وقد حصل كايل، القناص الأكثر دموية في التاريخ الأمريكي، لنفسه على عدة ألقاب مثل "الأسطورة" وصاحب أكبر سجل في القنص، في الوقت نفسه، سجلت طفرة هائلة في الجرائم العنصرية والكراهية والتهديدات ضد الجاليات العربية المسلمة في الولايات المتحدة.


ماذا يعني الفيلم لأولئك الذين شاهدوه بما يحويه من تحريف فاضح بعد أن تصدر شباك التذاكر في الأسبوع الأول بملايين الدولارات وحصل على العديد من الجوائز؟ نحن على دراية بتصوير هوليوود لجنود الولايات المتحدة كأشخاص قساة ومتعطشين للدم والانتقام النابعين من إحساسهم بالواجب الوطني لبلدهم، ثم يعودون لبلدهم مسرورين بما قاموا به من قتل في حرب العراق وغيرها من البلدان الإسلامية.


تعتبر وسائل الإعلام وسيطاً آخر في إيصال وجهات نظر معينة للمجتمع، واقتناص ملايين الدولارات والوصول لعدة أهداف، ويعبّر مخرجو الأفلام، الذين يعتبرون أنفسهم عرّابي الأخلاق، عن وجهة نظرهم في حرب ضخمة بنيت على أسس خاطئة من البداية في إعلان الحرب على العراق وشعبها بما ادعته الحكومة أن الرئيس العراقي صدام حسين يملك أسلحة الدمار الشامل، أما حكاية الفيلم فمنسوجة كخرافة واهية وبوق دعاية واسعة وشاملة الحرب.. حيث يكرر القتل لكل من يشكل تهديداً سواء أكان رجلا في بدلة أو امرأة في عباءة سوداء أو طفلا ذاهبا إلى المدرسة، ويقتبس الفيلم من تصريحات كايل في الحياة الحقيقية قوله "كرهت ما كنا نقاتل في العراق من الشر والحقارة والوحشية - هذا ما كنا نحارب في العراق"، ولا غرابة في حصول الفيلم على طوفان من التكريم والترشيحات للجوائز؛ وذلك للتأكيد على صحة الفيلم لعامة الناس سواء في الولايات المتحدة أو خارجها، وكما قال أحد النقاد السينمائيين بأن القصة تدور "حول شخص حقيقي"، و"أنها قصة إنسانية، وليست سياسية"، كيف يمكن لهذا أن لا يكون سياسيا؟


بالنسبة للمشاهدين، كبداية، لا يمكن استبعاد التحريض في الفيلم وإطلاق العنان لـ"قتل العرب" أو الحاجة إلى قتل "بعض الأشخاص السيئين"، وذلك في حكاية قصة إنسانية، فأين هي الإنسانية في فيلم يحكي قصة المذبحة التي تحرض على العنصرية والعنف تجاه من يعيشون في بلد بأكمله؟ يقول أيوب المدير القانوني للجنة مكافحة التمييز في المجتمعات العربية الأمريكية في واشنطن العاصمة، أن هناك ارتفاعاً حاداً في جرائم الكراهية والتهديدات ضد الجالية العربية، أما الكاتبة صوفيا مكلينين فكتبت تقول "الفيلم يحكي عن ارتباط مباشر بين أحداث 11/9 والحرب في العراق، متناسين تماما أن الحرب في العراق لا علاقة لها بالمرة مع أحداث 11/9، لا أحد من المهاجمين في ذلك اليوم كانت له أي صلة بالعراق، لذلك كان من الوهم ربط العراق بذلك الحدث، وحتى إدارة بوش لم تدلِ بأي تصريح علني عن ارتباط كهذا".


ولتحديد القضايا التي سأعالجها هنا: صلة أحداث 11/9 بالحرب على العراق؛ جرائم الكراهية ضد "المسلمين العرب" أو أي شخص ينتمي لهم من قريب أو بعيد؛ الشهية للعنف والدم في الثقافة الأمريكية؛ السياسة المقنعة في شكل التعبير السينمائي؛ ومسؤولية الرقابة ونموذج حرية التعبير.


بادئ ذي بدء، إن ربط أحداث 11/9 بالحرب على العراق سخيف تماما نظراً لأنه ثبت بأن قرار بوش -تشيني شنَّ هجوم على العراق لا علاقة له بالحوادث التي وقعت في 11/9، وكانت الولايات المتحدة قادت حملة عالمية لغزو العراق للبحث عن أسلحة الدمار الشامل، الأمر الذي لا يزال متشابكاً بعد أكثر من عشر سنوات، بما يحتويه من نتائج مدمرة مع عدم ظهور أي من أسلحة الدمار الشامل، وبافتقار الجماهير إلى الوعي السياسي العام، يحاول الفيلم القيام بدور وكالات الأنباء في نشر الأخبار المثيرة، ولكنه بدلاً من ذلك يبث أخباراً كاذبة ويميل لتحقيق هدف سياسي محدد. إن شعار الحرب، وتعويذة القتل، وطريقتهم في التعامل مع الأمور هي تبريرٌ للسياسة الخارجية الحكومية للحرب ضد الإرهاب في جميع أنحاء بلاد المسلمين باستخدام أيٍّ كان من الوسائل اللازمة لإنجاز المهمة، ولا يهم كايل وأمثاله أن يكونوا مذنبين بفعلتهم.


أما القضية الثانية، فإنه يتم الدفع بأمثال كايل أكثر من أي وقت مضى من خلال الجلوس في دور السينما والمسارح ومن ثم مغادرة المكان واتخاذ إجراءات ضد أي شخص يشبه النموذج الأولي للإرهابي سواء أكان ذلك موظفا عربيا أو أحد الطلبة المسلمين أو مسجداً أو مدرسة إسلامية، وقد شهدت جميعها طفرة جذرية في التحرش والاعتداء، ويعبّر العديد من المثقفين، في خضم هذه الثقافة العنيفة، عن غضبهم من المجتمع في أمريكا الذي من المفترض أن يعزز حقوق الإنسان (أم أنه الحق الذي يستغلونه في الوصول إلى المسلمين؟)، أين هي الأخلاق التي تعزز الإنسانية والاحترام أم أنها غير مرئية بالعين الأمريكية؟ فأفلام هوليوود تعرض شهوة الدم والعنف في الثقافة الأمريكية، حيث إن الشخص العادي الذي يرى العنف على الشاشة يمارس عمليات القتل في أماكن تدعى مناطق حرب، ولكن غالباً ما تتدفق هذه الأعمال إلى ساحات المدارس والأماكن العامة، فأين هي الرحمة؟ وأين هو العقل الذي من المفترض أن يفرق البشر عن الحيوانات؟


لقد أصبحت ممارسة البلطجة في المدارس والمجتمع ووسائل الإعلام، والتحرش في العمل، وتخريب الممتلكات عادة متداولة في الثقافة الغربية، الشيء المتوقع كما يقولون "الحصول على أكثر من ذلك، سوف يكون الأولاد أولاداً"، بيد أن هذا يحدث في قلب بلاد منحطة أخلاقيا والتي بدورها حولت تجارة ألعاب الفيديو والأفلام إلى أرباح بمليارات الدولارات.


امتدادا للساحة السياسية، من يستطيع أن ينكر ألعاب الفيديو Counterstrike التي تشبه تضاريس الشرق الأوسط وأفغانستان والصوت مستمر من "الإرهابيين القتلى" حين قتلهم؟ أما كلينت إيستوود، أسطورة رعاة البقر، فقد أنتج فيلما يغذي شعار الحرب في أمريكا، وبطبيعة الحال فإن عمله يسيّر لخدمة أهداف عدة؛ فسياسياً، يظهر هذا الفيلم للجمهور أن العنف ببساطة مقبول كي تحصل في نهاية المطاف على ما تريد، ولذلك فلدى وكالة المخابرات المركزية الأمريكية أساليب التعذيب مع أعضاء تنظيم القاعدة أو أي شخص يبدو مشابهاً لهم، وكذلك معسكر خليج جوانتانامو الذي ما زال قائما، وقصف الطائرات بدون طيار، ومراكز الاحتجاز في القواعد العسكرية في الخارج. وقد ألمح ناعوم تشومسكي في نقده لفيلم "القناص الأمريكي" إلى أن "عقلية القناص تساعد على شرح السبب في أنه من السهل جداً تجاهل الحملة الإرهابية الأكثر تطرفاً في التاريخ الحديث، إن لم يكن في التاريخ بأكمله، وأكبر مثال عليه الحملة العالمية لأوباما باستخدام طائرات بدون طيار لقتل الأشخاص الذين يشتبه في أنهم ربما يوما ما يخططون لإلحاق الضرر بنا".


إضافة لما سبق فإن الفيلم يظهر الحروب في العراق واليمن وأفغانستان وباكستان كواجب يفعله الأمريكيون لبلدهم، من خلال قتل كل شخص قد يهدد أمريكا، واعتبار الحروب في السنوات العشر الأخيرة ضرورة، وأن استكمال القوات في عهد أوباما لمهمتها التي بدأتها في عهد بوش ضرورة ملحة، ولذلك فالنقاد سوف يدعمون آلة القتل بالدعاية ليكون لها تأثير أطول أمداً على عامة السكان، فوسائل الإعلام يمكن أن تكون أكثر تأثيرا من الحكومة في إدامة حالة محددة أو تهدئة عاصفة وشيكة.


ولكن أين الرقابة ونموذج حرية التعبير؟ ببساطة بدأت الأمور تأخذ سياقها، فبدأ "القناص الأمريكي" عروضه السينمائية الداخلية ثم شق طريقه إلى المسارح الخارجية وقد تزامن ذلك مع عقد المسيرات دعما لحرية التعبير في أوروبا ولمجلة شارلي إيبدو التي تنشر صورا مسيئة للنبي صلى الله عليه وسلم، وتؤجج مشاعر أكثر من مليار شخص في جميع أنحاء العالم، ويتحد الآن العامة مع الزعامات ويقفون بكل وقاحة وإهانة وإذلال في وجه كل ما يمت للإسلام والمسلمين بصلة، ووجه أي شخص يجرؤ على انتقاد كل ما يخص سياسات تلك الحكومات، فيقف حكام البلدان الإسلامية جنبا إلى جنب في باريس مع آلات القتل الغربية للتعبير عن تأييدهم لحرية التعبير والمتمثلة بالجلد في المملكة العربية السعودية، والتدابير الأمنية في بريطانيا، والتجسس في مساجد الولايات المتحدة، وانقطاع التيار الكهربائي في الأردن،... والقائمة تطول. إن ذلك كله يمثل نموذج حرية التعبير والذي هو أساسا أكبر أسطورة في العالم أو أكبر كذبة لنكون أكثر دقة، وإن كان ذلك يخدم أهداف تلك الحكومات أو بعض الجماعات، فلا ضير في ذلك بل ويتم تشجيعها، (وبالرغم من أن الأمر هذا يهين ثلث الشعب فهم لا يوجد لديهم مجال إلا القبول به)، أما عند العودة للحديث عن العقل والحياء، فكيف يمكننا أن نتوقع حوارا قائما على التفكير العقلاني والخلق السليم والذين أصبحا الآن شيئا من الماضي في الثقافات الغربية؟ إذا طُلب شخص ما لمناقشة الأفكار السليمة والمفاهيم، يجب أن يتواجد شخص بعقل سليم، وكيف يمكننا أن نتوقع للمناقشة السليمة أن تأخذ مكانها في حين يتم الترويج، وعلى نطاق واسع، للخوف والكراهية في كل مكان على الشبكات "الاجتماعية" ووسائل الإعلام وشاشات التلفزيون، فضلا عن دعم الحكومات لتلك المساعي؟


إنها فعلا الأيديولوجية المنحلة فكريا، إذ إنها لم تعد تملك حتى الأفكار والقيم على أساس الخطاب المتحضر والأخلاق والتي تشمل التفكير العقلاني، وبالتالي يلجؤون إلى أساليب التخويف والترهيب لجعل السكان المسلمين يخضعون لنظامهم المعقد وطرق الحياة المتناقضة لديهم قسراً، لذلك فمن الضروري أن يقف المسلمون بعقيدتهم الإسلامية ومثلهم العليا لكشف أكاذيب الديمقراطية والحريات التي يجري الترويج لها في الغرب، وإظهار القيم الأساسية للإسلام، والتطبيق العملي لها لعلاج العقول والنفوس والعودة للإنسانية والحياء في المجتمع، ولبناء أيديولوجية لتنوير العقل والروح، وحين النظر إلى الماضي، نرى كيف أظهر الإسلام شمولية في التعامل مع جميع البشر ورفع البشرية جمعاء إلى الأعلى، وهذه الشمولية تتحقق بتنفيذ الإسلام كاملا كنظام في السياسات الداخلية والخارجية، كي نرى جميعا القدرة الحقيقية للإسلام في التسامح مع الآخر دون نبذ أو إهانة.


كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير
منال بدر

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu