مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل!  ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل
February 22, 2017

مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل! ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل

مكانة المعلّم اليوم هي التّنكيل!

ولا سبيل للتّبجيل... إلاّ بالعودة إلى العصر الذّهبيّ الجميل

حين نتأمّل واقع التّعليم وكيف صارت العلاقة بين المعلّم والمتعلّم نلاحظ أنّ ما طرأ من تغييرات على مفاهيم النّاس وسلوكياتهم بعد إقصاء الدّين عن حياتهم وتحكّم النّظام الرّأسمالي فيهم وفرض حضارته الماديّة عليهم قد انعكس على هذه العلاقة فأثّر فيها كما أثّر في كلّ العلاقات والرّوابط الأخرى في المجتمع. إنّه ارتباط وثيق بين المنظومة التي تحكم المجتمع والعلاقات الرّابطة بين أفراده؛ فعلاقة المعلّم بالمتعلّم في ظلّ هذا النظام الرّأسماليّ العلمانيّ أصابها شرخ كبير وحدثت فيها فجوة عميقة باعدت بينهما بعد أن كانا يتبادلان الحبّ والتقدير.

حين يطالعنا بيت شعري صدره "قف للمعلّم وفّه التّنكيلا" بعد أن عشنا طويلا نطرب ببيت أمير الشعراء "قف للمعلّم وفّه التبجيلا *** كاد المعلّم أن يكون رسولا"، وحين ننظر إلى ما آل إليه وضع المعلّم من تحقير وامتهان وسخرية، وحين نلحظ كيف صار الطلّاب في علاقتهم بمعلّميهم نقف مشدوهين متألّمين لهذا الوضع المؤلم المؤسف الذي ألمّ بعمليّة التّعليم وطرفيها بعد أن كانت قائمة على العطاء والبذل والحبّ والاحترام. نقف لنتساءل ما هي أسباب ذلك؟ ولماذا تحوّلت علاقة التّقدير والتّوقير هذه إلى علاقة تنكيل وتحقير؟

لقد كان المعلّم والداً يتلقّف المتعلّم منذ نعومة أظافره ليربّيه ويؤدّبه ويعلّمه فيواصل ما بدأه الوالدان ويساهم مساهمة كبيرة في بناء شخصيّته. فكان يحنو عليه تارة ويقسو عليه تارة أخرى - إذا استوجب الأمر ذلك - فيسعى هذا الوالد لتعليم ولده وتربيته متمنّيا له كلّ خير ونجاح ونجاة... يقول الغزالي: "على المعلّم أن يجري المتعلّمين مجرى بنيه، بأن يقصد إنقاذهم من نار الآخرة، وهو أهمّ من إنقاذ الوالدين ولدهما من نار الدّنيا، لذلك صار حقّ المعلّم أعظم من حقّ الوالدين، فإنّ الوالدين سبب الوجود الحاضر والحياة الفانية، والمعلّم سبب الحياة الباقية". هذا ما كانت عليه علاقة المعلّم بتلميذه: يتفانى في تعليمه أمور دينه ليسعد برضا ربّه وينجو من نار جهنّم حتّى إنّ كَثِيرا مِنْ الْحُكَمَاءِ قَدْ رَجَّحَوا حَقَّ الْعَالِمِ عَلَى حَقِّ الْوَالِدِ فقَالَ بَعْضُهُمْ:

مَنْ عَلَّمَ النَّاسَ كَانَ خَيْرَ أَبٍ *** ذَاكَ أَبُو الرُّوحِ لَا أَبُو النُّطَف

فعلى المعلّم أن يكون قدوة لتلاميذه فيصلح من نفسه قبل أن يصلحهم ويتقيّد بما يعلّمهم فيعمل بما يعلم. يروي الجاحظ من كلام عقبة بن أبي سفيان لمؤدب ولده قال: "ليكن أول ما تبدأ به من إصلاح بني إصلاح نفسك، فإنّ أعينهم معقودة عليك، فالحسن عندهم ما استحسنت والقبيح عندهم ما استقبحت" فيعلّمهم ما تعلّمه ويراعي فيهم آدابا تجعلهم متلهّفين راغبين في المعرفة محبّين لها آملين في الدّرجة العليا التي وعد الله بها العلماء. يسعون للسير على دربه وخطاه ويقتدون به في صفاته الحميدة التي ميّزت تعامله معهم: لطف وبشاشة وتواضع وحبّ وعدل في معاملتهم، وهو ما سينتج عنه تزايد عدد العلماء وتوافد النّاس لمعرفة طريق الحقّ. "وعلى المعلّم أن يؤدّب المتعلّم على التّدريج بالآداب السّنية، والشيم المرضيّة ورياضة النّفس بالدّقائق الخفية ويعوده الصيانة في جميع أموره الباطنة والجلية، ويحرضه بأقواله وأفعاله المتكررات على الإخلاص والصدق وحسن النيات ومراقبة الله تعالى" (النووي).

أوصى الإسلام بضرورة ربط العلم بالعمل وتتويج العلوم والمعارف بالعمل بها وتطبيقها قال تعالى: ﴿مَثَلُ الَّذِينَ حُمِّلُوا التَّوْرَاةَ ثُمَّ لَمْ يَحْمِلُوهَا كَمَثَلِ الْحِمَارِ يَحْمِلُ أَسْفَارًا بِئْسَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِ اللَّهِ وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ﴾ [سورة الجمعة: 5]. فعلى العالم أن يعمل بعلمه ليكون قدوة حسنة للمتعلّم لا عالما يقول ما لا يفعل:

يا أيّـهــا الرجـلُ المعلّمُ غــيرَهُ *** هلاّ لــنفسِـكَ كـان ذا التــعلـيمُ

تصفُ الدّواء لذي السّقامِ وذي الضنى *** كيما يصحَّ به وأنتَ سقيمُ

هكذا كان المعلّم: محبّا لتلميذه حريصا عليه يعمل على أن يقوّي شخصيّته ليكون رجل المستقبل الواعي المعترف له بالجميل، العامل بما غرسه فيه منذ الصغر. كان صانع شخصيات ومربّي أجيال تعرف حقّ من علّمها فتقف تقديرا وتبجيلا له لأنّه علّمها معنى الحياة ووضّح لها طريق النّجاة. أمّا المتعلّم فكان الابن البارّ الذي يطيع معلّمه ويوقّره ولا يستحي أن يكون عجينة طريّة بين يديه يشكّلها كيف يشاء، فهو على يقين أنّه سيعلّمه ما ينتفع به في الدنيا ويفوز به في الآخرة، فيقف له تبجيلا ويحترمه ولا يزعجه، يقول الشّافعي رحمه الله: "كنت أتصفّح الورقة بين يدي مالك رحمه الله صفحا رفيقا هيبة له لئلا يسمع وقعها".

رسالة المعلّم هي رسالة المسلم العالم بأمور دينه العامل على نشرها وتعليمها لغيره؛ لهذا وجب عليه أن يبيّن للمتعلّم الطريق ويرسم له الخطّ المستقيم ليسير عليه ولا يتوه فيسلك سبلا معوجّة. هذه هي مهمّته وهذه هي رسالته، ولهذا كان أحقّ بالتّقدير والاحترام حتّى من الوالد كما سبق وأشرنا... فأين نحن اليوم من هذه الآداب وهذه القيم السامية التي تنشئ الأجيال لتكون فاعلة في أمّتها...؟

لئن كانت العلاقة بين قطبي العلاقة التّعليمية (المعلّم والمتعلّم) قبل أيّامنا هذه أفضل بكثير مما هي عليه اليوم بما اعتراها من تشويه ومن اضطرابات قطعت بينهما فهي في العصر الذهبي أيّام حكم الإسلام كانت أرقى وأفضل لما كساها من مفاهيم صحيحة يتبنّاها كلا الطرفين فيعملان على تنفيذها.

لقد أوصى الإسلام باحترام العلماء - ورثة الأنبياء - وبيّن فضلهم ومنزلتهم العظيمة قال تعالى: ﴿يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ﴾ [المجادلة: 11]... وتواترت الرّوايات والأخبار عمّا حظي به المعلّم من هيبة وتقدير وفضل وتوقير. فها هو هارون الرشيد يسأل الكسائي - إمام النّحاة في الكوفة ومعلّم ابنيه الأمين والمأمون - من أفضل النّاس يا كسائيّ؟، فقال الكسائي أوَغيرُك يستحقّ الفضل يا أمير المؤمنين؟! فقال الخليفة: نعم إنّ أفضل النّاس من يتسابق الأميران إلى إلباسه خفّيه". وكان الأمين والمأمون تقديرا للكسائيّ يتسابقان على إلباسه خفّيه عندما يهمّ بالخروج من عندهما.

يقول الإمام النووي رحمه الله: "وَمِنْ آدَابِ الْمُتَعَلِّمِ: أَنْ يَتَحَرَّى رِضَا الْمُعَلِّمِ وَإِنْ خَالَفَ رَأْيَ نَفْسِهِ، وَلَا يَغْتَابَ عِنْدَهُ، وَلَا يُفْشِيَ لَهُ سِرًّا، وَأَنْ يَرُدَّ غَيْبَتَهُ إذَا سَمِعَهَا، فَإِنْ عَجَزَ فَارَقَ ذَلِكَ الْمَجْلِسَ، وَأَلَّا يَدْخُلَ عَلَيْهِ بِغَيْرِ إذْنٍ... وَيَنْبَغِي: أَنْ يَنْظُرَ مُعَلِّمَهُ بِعَيْنِ الِاحْتِرَامِ وَيَعْتَقِدَ كَمَالَ أَهْلِيَّتِهِ وَرُجْحَانَهُ عَلَى أَكْثَرِ طَبَقَتِهِ؛ فَهُوَ أَقْرَبُ إلَى انْتِفَاعِهِ بِهِ، وَرُسُوخِ مَا سَمِعَهُ مِنْهُ فِي ذِهْنِهِ، وَقَدْ كَانَ بَعْضُ الْمُتَقَدِّمِينَ إذَا ذَهَبَ إلَى مُعَلِّمِهِ تَصَدَّقَ بِشَيْءٍ، وَقَالَ: "اللَّهُمَّ اُسْتُرْ عَيْبَ مُعَلِّمِي عَنِّي، وَلَا تُذْهِبْ بَرَكَةَ عِلْمِهِ مِنِّي"... فمن احترم العلماء ورعى حقوقهم اهتدى وفاز ومن أهملهم وجفاهم خاب وخسر.

على هذه الآداب قام العلم وعليها نشأ المتعلّم فتخرّجت أجيال من العلماء نشرت علوم دينها ودنياها ورفعت منزلة أمّة الإسلام، وكتب التّاريخ تزخر بأسماء لامعة كثيرة لعلماء مسلمين أفادوا الإنسانية جمعاء. وعلى هذه الآداب والأخلاق الحميدة قامت العمليّة التّعليمية فحفظت حقوق قطبيها ورفعت منزلتهما.

لكن!! تغيّرت الأوضاع وتبدّلت وسادت مفاهيم مغلوطة فرضها النّظام الرأسمالي الذي تحكّم في العالم بعد إسقاط دولة الإسلام فساءت العلاقات بين الأفراد وطغت عليها المصلحة وانعكس ذلك على هذه العلاقة الراقية التي كانت تربط بين المعلّم والمتعلّم لتصبح نفعيّة وتذهب بتوقير المعلّم واحترامه وتقديره.

من أهمّ أسباب ما آلت إليه هذه العلاقة من امتهان وتحقير تفشّي المفاهيم الرأسمالية الفاسدة التي طبعت العلاقات، فصار الأولياء لا يبحثون إلا عن وصول أبنائهم إلى مراتب عليا بغضّ النّظر عن أخلاقهم وعن العلوم التي يتلقّونها، فلا يكترثون لما يبثّ من سموم في أذهان الناشئة ولا يعملون على غرس حبّ المعلّم وتقديره ولا يحثّون على الأخذ من معارفه والاستفادة من علومه؛ فصنعوا بذلك جيلا لا يعطي للمربّي حقّه ولا يوقّره بل يبحث فقط عن تحقيق الدّرجات للنجاح دون فهم ولا وعي بهذه العلوم وبوجوب توظيفها في الحياة. فصار المعلّم يهان وتداس كرامته خاصّة بعد أن سار في الرّكب وفرضت عليه الظروف المعيشيّة الصّعبة التّخلّي عن رسالته والجري وراء تحقيق مصالحه وتوفير حاجاته وحاجات أسرته، فانخرط في منظومة قذرة تعمل على هدم العمليّة التعليميّة في الأمّة لتصبح جاهلة تابعة للغرب الكافر تسير على خطاه دون أن تحيد عن الدّرب المرسوم لها فيتمكّن منها كلّيا، خاصّة بعد أن أسقط دولتها وحامية علوم دينها ودنياها. وأمام هذه المكانة الوضيعة التي صار عليها المعلّم تحوّل هذا المربّي وهذا الوالد إلى صاحب عمل لا يريد سوى أجرة عمله ويلهث وراء

حفنة المال التي يجنيها من الدّروس الخصوصيّة غير مبال بما آل إليه حال التّلاميذ من تسيّب ولا مبالاة فضلا عن الأخلاق الذميمة التي تفشّت في صفوفهم، فتخلّى عنهم ولم يسع إلى مداواتهم من هذا المرض الخبيث الذي حلّ بهم لأنّه أهين وضاعت منزلته التي حظي بها قبل أن يحلّ هذا الوباء بالأمّة وحضارتها.

إنَّ الْمُـعَلِّمَ وَالطَّـبِيبَ كِلَاهُمَـا *** لَا يَنْصَـحَانِ إذَا هُمَـا لَمْ يُـكْرَمَا

فَاصْبِرْ لِدَائِك إنْ أَهَنْت طَبِيبَهُ *** وَاصْبِرْ لِجَهْلِك إنْ جَفَوْت مُعَلِّمَا

لقد تأثّر دور المعلّم بالتغيّرات التي طرأت على المدرسة - البيت الثاني للتّلميذ - والتي فقدت دورها في التعليم والتّأديب والتّوعية نتيجة تغيّر الأوضاع وتبدّل المفاهيم... وبعد أن كان من واجب المعلّم تحقيق تلك الأهداف النبيلة التي رسمها هذا البيت صار الأمر تقريبا لا يعنيه، وهنا نؤكّد أنّ ما نذكر هو ظاهرة تفشّت واستفحلت لكن لا يعني أنّها صارت عامّة، ونحن نستثني البعض من المعلّمين الذين ما زالوا متمسّكين بواجبهم ويريدون تثبيت مفاهيم راقية رائعة تعود بهذه الأجيال إلى عهد يحنّ إليه كلّ مسلم غيور يريد العزّة للأمّة ولدينها.

لكن وفي ظلّ هذا النّظام الفاسد وبسواد العلمانية وتأثيرها الكبير في المفاهيم والعلاقات صعب الأمر على الغيورين من العلماء والمعلّمين رغم محاولاتهم التّصدّي لهذه المفاسد وهذه المخطّطات التي تريد النّيل من أبناء المسلمين واجتثاثهم من جذورهم وتجفيف منابع ارتوائهم بمفاهيم حضارتهم، بشنّهم هجمات شرسة على مناهج التعليم واستئصال كلّ ما يمكن أن يوحي بمفاهيم الإسلام.

للخروج بالعلاقة التّعليمية وغيرها من العلاقات لا بدّ من تغيير جذري يصلحها ويغيّر المفاهيم حتّى تقوم على أساس متين. فيعود للرّوابط الإنسانيّة حسنها وفضلها، وهذا لن يكون إلّا بالعودة إلى أحكام الله التي تنظّم الحياة وتسيّرها أفضل تسيير. فإذا تحقّق وعد الله واستؤنفت الحياة الإسلامية تبدّلت الأوضاع وصارت العلاقات والرّوابط قائمة على أساس العقيدة فيسعى كلّ فرد - حاكما أو محكوما، عالما أو متعلّما - للقيام بصالح الأعمال، يخشى الله في النّاس ويقوم بعمله خالصا لوجه الله.

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينة الصامت

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu