«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»
June 03, 2019

«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»

«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»

سار سيّدنا موسى - مستعينا بتوفيق الله عزّ وجلّ - إلى مدين ودعا ربّه أن يهديه الطّريق الصحيح حتّى يبلغ وجهته فلا يحيد عنه ولا يضلّ. قال سبحانه وتعالى: ﴿وَلَمَّا تَوَجَّه تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَن يَهْدِيَنِي سَوَاء السَّبِيلِ﴾ عن قَتادة: ﴿قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ﴾: قصد السبيل. دعا ربّه - بفطرته النّقيّة - أن يهديه الطّريق ولا يتركه هائما في الأرض دون أن تكون له وجهة محدّدة وذلك دلالة واضحة لجدّيّته في المطلب والمسعى.

يصل المسلم الحقّ لإحقاق الرّبوبيّة والألوهيّة لله بعد بحث وتمحيص وتأمّل فإن اهتدى لطريق الحقّ ثبت عليه ولزمه. ومن رحمة الله بعباده أن علمهم كيفية العبادة وشرع الصّلاة ويسّر لهم عبرها الاستقامة على الدّين. يتلون في كلّ ركعة ﴿اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴾. ففي الصّلاة تتوفّر كلّ أعمال الاستقامة...، تنهى عن الفحشاء والمنكر، وتجمّعت فيها أركان الإسلام كلّها. لذا يرى المسلم العزّ في العبوديّة لله فيسمو في لحظة السّجود يذكر الله في نفسه فيذكره الله ويباهي به من عنده. يكون في معيّة الله عزّ وجلّ في عبادته له والاستقامة على ذلك وإن كان في زنازين الطّغاة أو المنفى، وإن ضاقت به الدّنيا فهو مطمئنّ في رحاب الله يتلو كتابه ويعطر أنفاسه بذكره وحمده، رضي بالله ربّا فأرضاه الله في الدّارين بطمأنينة لا ينالها إلّا المتّقون. ﴿إِنَّ الَّذِين قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ * أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِينَ فِيهَا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ [الأحقاف: 13-14] ﴿إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ * نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ * وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحاً وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ﴾ [فصلت: 30-33]

أمر الله عزّ وجلّ حبيبه المصطفى صلى الله عليه وسلم بالاستقامة فأمر صلوات ربّي وسلامه عليه المؤمنين بها. عن أبي عمر وقيل أبي عمرة سفيان بن عبد الله رضي الله عنه قال: قلت يا رسول الله قل لي في الإسلام قولا لا أسأل عنه أحداً غيرك قال: «قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ». رواة مسلم. عَنْ النَّوَّاسِ بْنِ سَمْعَانَ الْأَنْصَارِيِّ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، قَالَ: «ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً صِرَاطاً مُسْتَقِيماً، وَعَلَى جَنَبَتَيْ الصِّرَاطِ سُورَانِ، فِيهِمَا أَبْوَابٌ مُفَتَّحَةٌ، وَعَلَى الْأَبْوَابِ سُتُورٌ مُرْخَاةٌ، وَعَلَى بَابِ الصِّرَاطِ دَاعٍ يَقُولُ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ، ادْخُلُوا الصِّرَاطَ جَمِيعاً، وَلَا تَتَعَرَّجُوا، وَدَاعٍ يَدْعُو مِنْ فَوْقِ الصِّرَاطِ، فَإِذَا أَرَادَ يَفْتَحُ شَيْئاً مِنْ تِلْكَ الْأَبْوَابِ، قَالَ: وَيْحَكَ لَا تَفْتَحْهُ، فَإِنَّكَ إِنْ تَفْتَحْهُ تَلِجْهُ، وَالصِّرَاطُ الْإِسْلَامُ، وَالسُّورَانِ حُدُودُ اللَّهِ، وَالْأَبْوَابُ الْمُفَتَّحَةُ مَحَارِمُ اللَّهِ، وَذَلِكَ الدَّاعِي عَلَى رَأْسِ الصِّرَاطِ كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَالدَّاعِي من فَوْقَ الصِّرَاطِ وَاعِظُ اللَّهِ فِي قَلْبِ كُلِّ مُسْلِمٍ».

فمن نعم الله على عباده أن جعل للإنسان واعظا في نفسه يثبّته على الصّراط المستقيم ويعيده إلى الطّريق القويم كلّما حاد عنه، يحاسب نفسه ويراقب الله سرّا وعلانيّة. كما أوجب وجود المتناصحين المحافظين على حدود الله حوله وأوجب وجود دولة تحمي دين الفرد والجماعة وتعمل على استقامة الأمّة فنكون بحقّ شهداء على النّاس مستخلفين في الأرض نعبد الله عزّ وجلّ كما ينبغي. فالله عزّ وجلّ لم يتركنا فوضى لا رعاة لهم بل أوجب وجود دولة تحمي الدّين وتقيم شعائر الله في أرضه...! دولة تحمي قيم الإسلام وتصون أركانه وتنشر عبادة الله في أصقاع الأرض.

ومن نعم الله عزّ وجلّ أيضا على عباده أنّه جعل حمل الدّعوة فرضا على الأمّة وجعل التّواصي بالحقّ والصّبر والأمر بالمعروف والنّهي عن المنكر من مقوّمات المجتمع المسلم. يفلح المؤمنون ويفوزون إن هم حافظوا عليها ويستحقّون الخسران والذلّ إن استهانوا بها. يكره المسلم الإثم والمنكر كفرد ويحثّ على حماية محارم الله ويردّ الشبهات كجماعة، ثم يحاسب المتجرئ عليها. يكون قويا بقوّة الحقّ الذي يحمله لا يهادن فيه ولا يقبل بما هو دونه.

كما أنّ المسلم لا يرى في الالتزام بالشّرع رقّا وأسرا والتنصّل منه حريّة فحامل الدّعوة لا يرى في العمل في إطار جماعة تحجيما له وتقييدا لقدراته. لا يرى في العمل الحزبيّ إلاّ السّبيل لتحرير الأمّة من التّبعيّة والاستعمار. ولا يرى في الالتزام بمتطلّبات حمل الدّعوة إلاّ ما تقتضيه الجدّيّة في الفكر والعمل حتّى يصل إلى سواء السّبيل ويهتدي للّتي هي أقوم.

لا يأمر الشّيطان حامل الدّعوة بترك الأمر بالمعروف والنّهي عن المنكر بل يستدرجه بالانتصار للنّفس وتغليب الهوى، يعظّم أمامه شأن نفسه فيجعله من حيث لا يدري منهمكا في سفاسف الأمور، ساعيا خلف خطوات الشّيطان، لاهثا خلف الدّنيا وملذّاتها يختصم من هذا ويتذمّر من ذاك وهو فوق هذا كلّه يبرّر لنفسه بأنّه مُصلح قوي لا يقبل الظلم. ومن بقي فيه بعض خير يخطّئ نفسه الأمارة بالسّوء سرّاً ويخاف غضب الله العليّ العظيم ولكنّه يكابر علانيّة ويخشى على صنم من عجوة بناه داخل نفسه.. تأخذه العزة بالإثم فلا ينفع معه نقاش ولا يستجيب لنصح بل يبلغ به الأمر أن تقول له اتق الله فيرد "اتق الله أنت" وكأن الحبيب المصطفى صلى الله عليه وسلم لم يحذر من هذا المنزلق!

أمّا من ابتلاه الله بالعُجب فذلك أمره جلل.. نسأل الله السّلامة والمعافاة.

لقد أنعم الله على الإنسان بهذه الدّنيا وزينتها وزخرفها كما وجعلها أيضا فتنة له قد تعيقه عما هو أبقى، تغرّه وتغويه، فيلهث وراء المال والجاه والمنصب ويركن إلى متاعها الزّائف فيتحوّل لغاية في ذاته. تصبح الدّنيا أكبر همّه بدلا من أن يرى نفسه فيها عابر سبيل مكلّفا يعمل لدار البقاء ولجنّة عرضها السّماوات والأرض أعدّت للمتّقين. يعمل المؤمن في الأرض بهمّة عالية وهو مكلّف بعمارة الأرض والاستخلاف فيها حسب منهج ربّاني. يعمل حامل الدعوة تحت إمرة مسؤول واتّباع نهج إسلاميّ أصيل فيه تهذيب للنّفس وانقياد للشّرع وانضباط بالعمل فلا يرى في أيّ عمل تقليلا من شأنه بل ينظر إلى سمو الغاية وأهمية تحقيق الهدف ولا يكترث لمنصب - مهما كان - فهو عمل كأيّ عمل يستلزم جدّيّة وإتقانا وإحسانا فالمسؤوليّة عنده تكليف وليست تشريفا وعبء عظيم يسأل عنه يوم الدّين، لا يستهين بأمرها عاقل ولا يغتر بها لبيب.

ومع طول الطّريق وكثرة المغريات قد ينحرف البعض عن المسار، أحدهم يبدأ بالعمل لنيل أعلى الدّرجات العلميّة لكي يكون المنصب العلميّ الرّفيع عونا له في حمل الدّعوة فإذا بالبوصلة تتغيّر ليصبح المنصب العلميّ هدفا في حدّ ذاته. وآخر يعمل بين النّاس لنشر أفكار الإسلام ويجد قبولا هيّأه الله له بين النّاس فتراه فجأة ينسب الخير لنفسه وينتصر لها ويبتليه الله من حيث لا يدري. وذلك الذي يسافر لبلاد بعيدة حتى يحمل الدعوة للخلافة في أرض معروف عنها حب الناس للإسلام وطول غربتهم عنه تحت حكم العلمانية المتسترة بالإسلام فإذا به يعود بخفي حنين مذموماً مدحوراً وقد ابتلي وباع آخرته بدنيا غيره.. عاد مفلسا كالتي نقضت غزلها من بعد قوّة أنكاثا.

حريّ بحامل الدّعوة وهو يحمل شعلة التّنوير لأمّة الإسلام أن يراقب الله ويتتبّع مدارج السّالكين العارفين بالله السّاعين للاستقامة. يصدع بالحق عاليا دون أن يعجب بصدى صوته، يقارع الفكر بالفكر دون أن ينجرف وراء السبل أو يتوه في زحمة الحياة. ولا بد وأن يكون للمسلم واعظ حي في قلبه يثبّته على الصّراط فالمسلم الحقّ في مجاهدة دائمة ومستمرّة مع نفسه يردع النّفس الأمّارة بالسّوء ويأطرها على الحقّ أطرا. ولكي يكون هذا الواعظ حيا لا بد أن نرويه بذكر الله وطلب العلم وصحبة الصادق الصدوق الذي يعيدك للمسار ولا يخشى في الله لومة لائم.

وهذه الاستقامة على طريق الله عزّ وجلّ تعني عند حامل الدّعوة سلامة القلب وتزكية النّفس ونهيها عن الهوى. ومن الاستقامة الرّضا بما قضاه الله والصّبر على المحن واتّقاء الفتن ما ظهر منها وما بطن فإن هذا يعزّز الثّبات ويجعل المسلم كالجبل الأصمّ لا تتلقّفه الرّياح يضع أمره كلّه بيد العزيز الجبّار. والمؤمن أمره كله خير فإما أن يشكر وإما أن يصبر عسى أن يجبر الله كسره في الآخرة. المؤمن يحتسب أمره عند الله ويدرك أنّ فوق كلّ ذي علم عليماً ولله الأمر من قبل ومن بعد يصرف الرياح لعذابه أو لرحمته ويقلب القلوب كيف يشاء. يصبر المسلم لأن كل المعارك الشخصية في الدنيا إلى زوال ولا يبقى للإنسان إلا القلب السليم والعمل الطيب.

ومن الجدّيّة في حمل الدّعوة أن يدرك المسلم أنّ الحفاظ على العمل مع الجماعة والصّبر على تحدّيات العمل الجماعيّ من الاستقامة على الطّريق فيعمل كحامل دعوة مع الجماعة ليقيم شرع الله في أرضه ويعيدها خلافة راشدة على منهاج النّبوة. فأي غرض وأي خصومة وأي موقف شخصي لا وزن له عندما يستحضر عظم الهدف الذي يسعى إليه.

قد تتعرج السّبل وتختلف تقديرات البشر ويتوه البعض عن سواء السّبيل ولكن تبقى حقيقة ثابتة في ذهن المسلم وهي أنّ العمل مع جماعة تتوفّر فيها الشّروط الشّرعيّة واجب و"ما لا يتمّ الواجب إلّا به فهو واجب". تلبسنا بهذا العمل لأنه واجب ونسأل الله إحدى الحسنيين، إما أن نشهد بيعة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة وإما أن نكون ممن يلقون الله غير مفتونين ونصدق الله ما عاهدناه عليه.. اللهم آمين.

إنّ الاستقامة في طريق مليء بالمغريات ومتّسم بالتّعريج والميلان أمر يحتاج لتدبّر وعمل ودعاء فمن ثبت عليه فاز ومن مال عن الطّريق هلك. نسأل الله أن يهدينا الصّراط المستقيم ويثبّتنا في القول والعمل.

﴿وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ * فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْن ثَوَابِ الْآخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

هدى محمد (أمّ يحيى)

More from null

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu: Dang Humması ve Sıtma

Devletin Sağlık Felaketiyle Mücadeledeki Rolünün Yokluğu

Dang Humması ve Sıtma

Sudan'da dang humması ve sıtmanın yaygın bir şekilde yayılmasıyla, Sağlık Bakanlığı'nın etkili rolünün yokluğunu ve devletin her geçen gün can alan bir salgınla başa çıkma konusundaki yetersizliğini ortaya koyan ciddi bir sağlık krizi ortaya çıkıyor. Hastalık bilimi alanındaki bilimsel ve teknolojik ilerlemeye rağmen, gerçekler ortaya çıkıyor ve yolsuzluk kendini gösteriyor.

Net Bir Planın Yokluğu:

Vaka sayısının binleri aşmasına ve bazı medya kaynaklarına göre toptan ölümlerin kaydedilmesine rağmen, Sağlık Bakanlığı salgınla mücadele için net bir plan açıklamadı. Sağlık kurumları arasında koordinasyon eksikliği ve salgın krizlerle başa çıkmada önleyici vizyon eksikliği dikkat çekiyor.

Tıbbi Tedarik Zincirlerinin Çöküşü

"Parol" gibi en basit ilaçlar bile bazı bölgelerde nadir hale geldi, bu da tedarik zincirlerindeki bir çöküşü ve ilaç dağıtımı üzerindeki denetim eksikliğini yansıtıyor, bu da kişinin en basit yatıştırıcı ve destek araçlarına ihtiyaç duyduğu bir zamanda.

Toplumsal Bilinçlendirme Eksikliği

İnsanları sivrisineklerden korunma yöntemleri veya hastalığın belirtileri hakkında eğitmek için etkili medya kampanyaları yok, bu da enfeksiyonun yayılmasını artırıyor ve toplumun kendini koruma yeteneğini zayıflatıyor.

Sağlık Altyapısının Zayıflığı

Hastaneler, tıbbi personel ve ekipman, hatta temel teşhis araçları konusunda ciddi bir eksiklik çekiyor, bu da salgına yanıtı yavaş ve rastgele hale getiriyor ve binlerce kişinin hayatını tehlikeye atıyor.

Diğer Ülkeler Salgınlarla Nasıl Başa Çıktı?

 Brezilya:

- Modern böcek ilaçları kullanarak yer ve hava yoluyla ilaçlama kampanyaları başlattı.

- Sinekliği dağıttı ve toplumsal bilinçlendirme kampanyalarını etkinleştirdi.

- Salgın bölgelerinde acil olarak ilaç sağladı.

Bangladeş:

- Yoksul mahallelerde geçici acil durum merkezleri kurdu.

- Bildirimler için yardım hatları ve mobil müdahale ekipleri sağladı.

Fransa:

- Erken uyarı sistemlerini etkinleştirdi.

- Taşıyıcı sivrisinekler üzerindeki denetimi yoğunlaştırdı ve yerel bilinçlendirme kampanyaları başlattı.

Sağlık En Önemli Görevlerden Biridir ve Devletin Sorumluluğu Tamdır

Sudan hala etkili tespit ve raporlama mekanizmalarından yoksun, bu da gerçek rakamların açıklanandan çok daha yüksek olmasına neden oluyor ve krizi daha da karmaşık hale getiriyor. Mevcut sağlık krizi, devletin insan hayatını önceliklerinin en üst sırasına koyan sağlık hizmetlerinde etkili rolünün yokluğunun doğrudan bir sonucudur. İslam'ı uygulayan ve Ömer bin Hattab'ın "Irak'ta bir katır tökezlese, Allah Kıyamet Günü'nde ondan beni hesaba çeker" sözünü uygulayan bir devlet.

Önerilen Çözümler

- İnsan hayatında Allah'tan korkan ve her şeyden önce etkili, hisse senedi veya yolsuzluğa tabi olmayan bir sağlık sistemi kurmak.

- Ücretsiz sağlık hizmetini her reayanın temel hakkı olarak sağlamak. Özel hastanelerin ruhsatlarını iptal etmek ve tıp alanındaki yatırımları engellemek.

- Bilinçlendirme kampanyaları ve sivrisineklerle mücadele yoluyla tedaviden önce önlemenin rolünü etkinleştirmek.

- Sağlık Bakanlığı'nı insanların hayatından sorumlu olacak şekilde yeniden yapılandırmak, sadece bir idari kurum olmaktan çıkarmak.

- İnsan hayatını ekonomik ve siyasi çıkarların üstüne koyan bir siyasi sistem benimsemek.

- Suç örgütleri ve ilaç mafyasıyla bağları koparmak.

Müslümanların tarihinde, hastaneler insanlara ücretsiz hizmet vermek için kurulurdu, yüksek verimlilikle yönetilir ve insanların cebinden değil, devlet hazinesinden finanse edilirdi. Sağlık hizmetleri devletin sorumluluğunun bir parçasıydı, ne bir lütuf ne de bir ticaret.

Bugün Sudan'da salgınların yayılması ve devletin sahnede olmaması, göz ardı edilemeyecek bir tehlike işaretidir. Gerekli olan sadece Parol sağlamak değil, aynı zamanda insan hayatıyla ilgilenen ve krizin semptomlarını değil, köklerini tedavi eden gerçek bir refah devleti kurmaktır, insanın değerinin, hayatının ve yaratılış amacının (yalnızca Allah'a ibadet etmek) farkında olan bir devlet. İslami devlet, sağlık hizmetleri konularını ancak Nübüvvet metoduna göre ikinci Raşid Halifeliği devletinin gölgesinde uygulanabilen sağlık sistemi aracılığıyla çözebilir, bu devlet Allah'ın izniyle yakında kurulacaktır.

﴿Ey iman edenler! Sizi diriltecek şeylere çağırdığı zaman Allah'a ve Resul'e icabet edin﴾

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Hatem El-Attar – Mısır Vilayeti

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

Ebu Üsame, Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh ile Arkadaşlığın Şerefi

22 Rebiülevvel 1447 Hicri, miladi 14 Eylül 2025 sabahı, seksen yedi yaşına yakın bir yaşta, Hizb-ut Tahrir'in ilk neslinden Ahmed Bekir (Hezim), Rabb'inin rahmetine kavuştu. Davayı uzun yıllar taşıdı, bu uğurda uzun hapisler ve şiddetli işkenceler çekti, ancak Allah'ın lütfu ve yardımıyla ne gevşedi, ne zayıfladı, ne değiştirdi, ne de dönüştürdü.

Seksenli yıllarda Suriye'de, rahmetli Hafız'ın hükümeti döneminde uzun yıllar gizlenerek yaşadı. 1991 yılında Hava İstihbaratı tarafından bir grup Hizb-ut Tahrir genciyle birlikte tutuklandı ve suçlular Ali Memluk ve Cemil Hasan'ın gözetiminde en ağır işkencelere maruz kaldı. Ebu Üsame ve bazı arkadaşlarının sorgusundan sonra sorgu odasına giren bir kişi bana, sorgu odasının duvarlarında et parçaları ve kan gördüğünü söyledi.

Mezze'deki Hava İstihbarat Şubesi'nin hücrelerinde bir yıldan fazla kaldıktan sonra, geri kalan arkadaşlarıyla birlikte Seydnaya hapishanesine gönderildi ve ardından on yıl hapis cezasına çarptırıldı. Sabırla ve mükafatını Allah'tan bekleyerek yedi yılını geçirdi, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

Hapisten çıktıktan sonra doğrudan davayı taşımaya devam etti ve Suriye'de 1999 yılının Aralık ayının ortasında yüzlerce Hizb gençliğini kapsayan tutuklamalar başlayana kadar devam etti. Beyrut'taki evi basıldı ve kaçırılarak Mezze havaalanındaki Hava İstihbarat Şubesi'ne götürüldü, böylece yeni bir korkunç işkence aşaması başladı. Allah'ın yardımıyla yaşına rağmen sabırlı, sebatlı ve mükafatını Allah'tan bekleyen biriydi.

Yaklaşık bir yıl sonra yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildi ve Devlet Güvenlik Mahkemesi'nde yargılandı. Daha sonra on yıl hapis cezasına çarptırıldı ve Allah ona yaklaşık sekiz yılını geçirmeyi nasip etti, sonra Allah ona kurtuluş nasip etti.

2001 yılında Seydnaya hapishanesinde onunla tam bir yıl geçirdim, hatta beşinci koğuşta (A) üçüncü katın solunda tam yanındaydım, ona sevgili amcam diye hitap ederdim.

Birlikte yemek yerdik, yan yana uyurduk, kültürü ve fikirleri müzakere ederdik. Kültürü ondan öğrendik, sabrı ve sebatı ondan öğrenirdik.

İnsanları seven, hoşgörülü, gençlere düşkün, onlara zafere ve Allah'ın vaadinin yakın zamanda gerçekleşeceğine dair güven aşılardı.

Allah'ın Kitabını ezberlemişti ve her gün ve gece okurdu. Gecenin çoğunu ibadetle geçirirdi ve şafak yaklaştığında beni kıyam namazı ve ardından sabah namazı için uyandırırdı.

Hapisten çıktım ve 2004 yılında geri döndüm. 2005'in başlarında yeniden Seydnaya hapishanesine nakledildik ve 2001'in sonunda ilk kez çıktığımızda hapiste kalanlarla yeniden buluştuk. Onlardan biri de sevgili amcam Ebu Üsame Ahmed Bekir (Hezim) rahmetullahi aleyh idi.

Koğuşların önünde uzun süreler yürüyerek hapishane duvarlarını, demir parmaklıkları, aile ve sevdiklerinden ayrılığı unutmaya çalışırdık. Nasıl unutabilirdik ki o, uzun yıllarını hapiste geçirmiş ve neler yaşamıştı!

Ona yakınlığıma ve uzun süre arkadaşlık etmeme rağmen, onu asla şikayet ederken veya sızlanırken görmedim. Sanki hapiste değilmiş de hapishane duvarlarının dışında uçuyormuş gibiydi; çoğu zaman okuduğu Kur'an ile uçuyordu, Allah'ın vaadine olan güven ve Peygamberimiz ﷺ'in zafer ve iktidar müjdesi kanatlarıyla uçuyordu.

En karanlık ve en zorlu koşullarda bile, Peygamberimiz ﷺ'in «Sonra Nübüvvet Minhacı Üzere Hilafet Olacak» müjdesinin gerçekleşeceği büyük zafer gününü özlüyorduk. Hilafetin gölgesinde ve ak sancak dalgalanırken bir araya gelmeyi arzuluyorduk. Ancak Allah, senin bu sıkıntı diyarından ebediyet ve beka diyarına göçmeni takdir etti.

Allah'tan Firdevs-i Ala'da olmanı dileriz ve Allah katında kimseyi temize çıkarmıyoruz.

Sevgili amcamız Ebu Üsame:

Allah'tan sana engin rahmetiyle muamele etmesini, seni cennetlerinin en geniş yerine yerleştirmesini, seni sıddıklar ve şehitlerle birlikte kılmasını, çektiğin eziyet ve azaba karşılık cennetteki en yüksek dereceleri vermesini dileriz. Yüce Allah'tan havuz başında Peygamberimiz ﷺ ile ve rahmetinin karar yerinde bizi seninle bir araya getirmesini dileriz.

Tesellimiz, Rahmet Edenlerin En Merhametlisinin huzuruna varman ve biz ancak Allah'ı razı eden sözleri söyleriz. Biz Allah'a aitiz ve O'na döneceğiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi İletişim Ofisi Radyosu İçin Yazılmıştır

Ebu Suteyf Cicu