الأمة الوسط يجب أن تكون مستعدة للتضحية بما تحبه في سبيل الله
June 01, 2019

الأمة الوسط يجب أن تكون مستعدة للتضحية بما تحبه في سبيل الله

الأمة الوسط يجب أن تكون مستعدة للتضحية بما تحبه في سبيل الله

(مترجم)

سيواجه المسلم العديد من الاختبارات والصعوبات والتحديات والإغراءات والانحرافات في طريق حمل الدعوة لإقامة نظام الله سبحانه وتعالى على الأرض. الشخص الوحيد الذي يتوق للجنة ولرضا الله أكثر من أي شيء في هذا العالم هو الوحيد القادر على التضحية بكل ما هو مطلوب على حساب مصالحه أو رغباته وطموحاته وحياته للاستجابة لأمر الله الذي ألزمه هو أو هي - أن يحمل مهمة الأنبياء، المتمثلة في إقامة دين الإسلام وإرجاعه قوة عظمى في هذا العالم.

التضحية تعني التخلي عما هو عزيز علينا - سواء أكان ذلك من وسائل الراحة لدينا أو الوقت والثروة أو الملذات أو الرغبات أو الطموحات أو المصالح - من أجل ما يتوق إليه قلبنا أكثر. رمضان هو تذكير كبير لهذا المفهوم، لأننا كمؤمنين نترك هذا الأمر الأكثر أهمية بالنسبة للإنسان - الطعام والشراب - من أجل رضا الله سبحانه وتعالى والفوز بالجنة، مع إدراك أن هذا يفوق متع الحياة وملذات هذا العالم.

ومع ذلك، لتحقيق دور "الأمة الوسط"، والالتزام بأن نكون كما يصفنا الله سبحانه وتعالى شهداء على الناس، يتطلب النضال والتضحية... وأكثر بكثير من مجرد تضحية عادية لعدد قليل من الرغبات. في الحقيقة، يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿قُلْ إِنَّ صَلاَتِي وَنُسُكِي وَمَحْيَايَ وَمَمَاتِي لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ﴾ [الأنعام: 162]، لذلك فإن المسلم الذي يفهم حقاً مدى خطورة واجبه في أن يكون شاهداً على الناس ويصل إلى أعلى مراتب الجنة، يقدر أيضاً أن هذا سيتطلب منه التضحية بما قد يكون عزيزاً عليه، مما قد يكون سهلاً أو مريحاً سواء في الوقت أو الجهد أو النوم أو الثروة، من أجل الله سبحانه وتعالى. الله سبحانه وتعالى يقول: ﴿لَن تَنَالُواْ الْبِرَّ حَتَّى تُنفِقُواْ مِمَّا تُحِبُّونَ وَمَا تُنفِقُواْ مِن شَيْءٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ﴾ [آل عمران: 92]

نرى هذا المستوى من "البر" في حياة الصحابة والصحابيات، مثل مصعب بن عمير الذي ضحى بأسلوب حياته الفخم كشاب، ومكانته العالية في المجتمع، وكل وسائل الراحة التي تمتع بها من أجل الإسلام وحمل رسالته إلى الناس؛ رأيناها مع سمية بنت خياط، أول شهيدة في الإسلام، ضحت بحياتها من أجل النطق بكلمة حق في وجه أعداء الإسلام؛ ورأيناها مع أبي بكر الصديق الذي ضحى بكل ثروته من أجل معركة تبوك لتعزيز هيمنة الإسلام في العالم. في الواقع، كان بسبب التضحيات العظيمة لأصحاب النبي  eوالمؤمنين الأوائل أن الإسلام انتشر في جميع أنحاء العالم، مما أدى بنا إلى أن نعتبر أنفسنا مسلمين اليوم.

ومع ذلك، فإن هذا المستوى من التضحية ليس سهلاً. لتحقيق ذلك يتطلب أن نتوق للجنة حقا ولرضا الله سبحانه وتعالى وتفضيل ذلك على جميع الأشياء الأخرى في الحياة. لا يمكن ببساطة أن يكون هذا شيئاً تعبر عنه ألسنتنا - بل يجب أن يكون واضحاً في أعمالنا وحياتنا. يتطلب إدراك أن حياتنا لا يمكن أن تكون حياة عادية يتم قضاؤها ببساطة من خلال السعي لتحقيق الملذات والراحة في هذه الدنيا أو الروتين العادي للحياة، أو حيث يكون تركيزنا الأساسي أو أولويتنا أو اهتمامنا على زيادة ثروتنا وممتلكاتنا أو تزيين منازلنا، أو بناء مكانة عالية لنا ولأطفالنا في المجتمع، أو الاستمتاع بترفيه وملذات هذه الدنيا. قال النبي  e، بعدما فهم المهمة العظيمة التي كلفه بها الله سبحانه وتعالى لتبليغ دينه سبحانه وتعالى للبشرية، لزوجه خديجة رضي الله عنها: «لَا رَاحَةَ بَعْدَ الْيَوْمِ يَا خَدِيجَةُ» وفي ذلك تأكيد على حقيقة أنه بالنسبة للشخص الذي يهتم بهذه الدعوة، كما هو واجب على كل مسلم، فقد انتهى وقت الاسترخاء والاستغراق في وسائل الراحة والثروة والطموحات الشخصية والأفراح المؤقتة لهذه الحياة - لأن هناك مخاوف أكبر بكثير يجب أن تستهلك الطاقات والتفكير والقلق - مكانة الإسلام في هذا العالم وموقعه بالنسبة للإنسانية. يتجلى هذا الشوق الحقيقي للجنة وكسب رضوان الله في كل شيء في مثال الشاعرة الخنساء، التي وقفت مع أبنائها الأربعة في معركة القادسية وحفزتهم على القتال في سبيل الله. وعندما سمعت أن الأربعة قد استشهدوا في المعركة، قالت: الحمد لله الذي شرفني باستشهادهم وإني لأرجو أن يجمعني بهم في مستقر رحمته.

سبحان الله!

ومع ذلك، فإن بهرجة هذا العالم، والخوف من فقدان وسائل الراحة لدينا أو اهتماماتنا يمكن أن تصرف انتباهنا، أو حتى تمنعنا من تحقيق هذه المهمة الهامة في الحياة المتمثلة في السعي لإقامة نظام الله سبحانه وتعالى على هذه الأرض. مما يمكن أن يحجب تلك الرؤية والتوق لدينا للوصول لمكانة عالية، الجنة. إذا كان هذا هو الحال، فعلينا أن نتذكر أن كل شيء في هذا العالم ليس سوى زخرفة هشة وضعها الله سبحانه وتعالى أمامنا، لمجرد اختبارنا في إيماننا - بشأن ما إذا كنا ننشغل بها أم لا، كما يقول في الآية التالية: ﴿إِنَّا جَعَلْنَا مَا عَلَى الْأَرْضِ زِينَةً لَّهَا لِنَبْلُوَهُمْ أَيُّهُمْ أَحْسَنُ عَمَلاً﴾. [الكهف: 7] وبالتالي، هذا هو التذكير بأن الله سبحانه وتعالى يخبرنا أن جميع بهرجة هذا العالم هي مجرد ديكورات ويجب ألا تحتل في أعيننا وزنا أكبر مما تستحق، بحيث تمنعنا من طاعة ربنا سبحانه وتعالى. قال سبحانه وتعالى: ﴿الْمَالُ وَالْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَالْبَاقِيَاتُ الصَّالِحَاتُ خَيْرٌ عِندَ رَبِّكَ ثَوَاباً وَخَيْرٌ أَمَلاً﴾ [الكهف: 46]

علاوة على ذلك، أحد أعظم خداع الشيطان هو تضخيم سحر وملذات هذه الحياة في أعيننا بحيث تبدو أنها أكثر قيمة مما هي عليه في الواقع، حتى ننصرف عن مسرات الجنة وإهمال أوامر ربنا سبحانه وتعالى. يقول الله: ﴿يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ وَعْدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلَا تَغُرَّنَّكُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَلَا يَغُرَّنَّكُم بِاللَّهِ الْغَرُورُ﴾ [فاطر: 5]

علينا أيضاً أن نفكر دائماً في حقيقة أننا جميعاً مدركون تماماً الطبيعة المؤقتة والقصيرة لجميع وسائل الراحة والملذات في دنيا والتي ستنتهي. في الواقع، هذه الحياة تشبه قطعة من الثلج تركت في الشمس فسوف تذوب وتتلاشى قريباً، في حين إن الآخرة التي خصصها الله سبحانه وتعالى بالنسبة لنا هي أبدية. يقول الله سبحانه وتعالى: ﴿اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَلَهْوٌ وَزِينَةٌ وَتَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَتَكَاثُرٌ فِي الْأَمْوَالِ وَالْأَوْلَادِ كَمَثَلِ غَيْثٍ أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرّاً ثُمَّ يَكُونُ حُطَاماً وَفِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّهِ وَرِضْوَانٌ وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ﴾ [الحديد: 20]

ويقول الله سبحانه وتعالى: ﴿وَفَرِحُواْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مَتَاعٌ﴾ [الرعد: 26] لذا فإن أفراح هذه الحياة ليست سوى متعة عابرة ومضللة. هل نرغب حقاً في التضحية بالمسرات الأبدية للجنة بسبب الخوف من فقدان بضع لحظات مؤقتة من الراحة والسرور في هذه الحياة التي تشغلنا أو تعيقنا أو تمنعنا عن الوفاء بواجبنا الحيوي المتمثل في العمل على إقامة نظام ربنا سبحانه وتعالى، والخلافة على هذه الأرض؟

علاوة على ذلك، نحن بحاجة إلى أن نقدر حقاً كيف تقارن مباهج الدنيا غير المهمة والصغرى بالنعم الدائمة التي لا يمكن تصورها والتي تنتظر عبد الله الصالح في الجنة، حيث سيتم إعطاؤهم كل ما يمكن لقلبهم أن يتمناه وأكثر إن شاء الله. يقول الله تعالى: ﴿أَرَضِيتُم بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الآخِرَةِ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ قَلِيلٌ﴾ [التوبة: 38] ﴿وَإِذَا رَأَيْتَ ثَمَّ رَأَيْتَ نَعِيماً وَمُلْكاً كَبِيراً﴾ [الإنسان: 20]

الصحابة رضوان الله عليهم سألوا النبي e مم بنيت الجنة؟ فأجاب: «لَبِنَةٌ مِنْ فِضَّةٍ وَلَبِنَةٌ مِنْ ذَهَبٍ وَمِلَاطُهَا الْمِسْكُ الْأَذْفَرُ وَحَصْبَاؤُهَا اللُّؤْلُؤُ وَالْيَاقُوتُ وَتُرْبَتُهَا الزَّعْفَرَانُ مَنْ دَخَلَهَا يَنْعَمُ لَا يَبْأَسُ وَيَخْلُدُ لَا يَمُوتُ لَا تَبْلَى ثِيَابُهُمْ وَلَا يَفْنَى شَبَابُهُمْ»؛ وقال النبي e أيضاً، «وَاللَّهِ مَا الدُّنْيَا فِي الآخِرَةِ إِلاَّ مِثْلُ مَا يَجْعَلُ أَحَدُكُمْ إِصْبَعَهُ هَذِهِ - وَأَشَارَ يَحْيَى بِالسَّبَّابَةِ - فِي الْيَمِّ فَلْيَنْظُرْ بِمَ يَرْجِعُ».

بعد النظر في كل هذا، يجب أن نسأل أنفسنا بالتأكيد... ما الذي نحن على استعداد للتضحية به من أجل رضا الله سبحانه وتعالى وأن نستحق هذه المسرات الأبدية؟ ماذا فعلنا من أجل قضية دينه، الإسلام، لكسب الحق في مثل هذه النعم التي لا يمكن تصورها؟ وكيف يمكننا أن نتحمل الخسارة لمثل هذه الفرصة الذهبية بالحصول على مكانة عالية في الجنة وعد أولئك الذين يحملون الدعوة لإقامة نظام الله سبحانه وتعالى على هذه الأرض؟ قد نأسف على ضياع فرص في الدنيا، ولكن لا يمكن أن يكون أي أسف بالتأكيد أكبر من الخسارة في الآخرة، بسبب اهتمامنا باقتناء أو الحفاظ على بهارج هذا العالم الفاني، الخادعة والمضللة!

قال عثمان بن عفان رضي الله عنه ذات مرة: "إِنَّ اللَّهَ إِنَّمَا أَعْطَاكُمُ الدُّنْيَا لِتَطْلُبُوا بِهَا الآخِرَةَ، وَلَمْ يُعْطِكُمُوهَا لِتَرْكَنُوا إِلَيْهَا، إِنَّ الدُّنْيَا تَفْنَى، وَالآخِرَةَ تَبْقَى، لا تَبْطَرَنَّكُمُ الْفَانِيَةُ، وَلا تُشْغِلَنَّكُمْ عَنِ الْبَاقِيَةِ، آثِرُوا مَا يَبْقَى عَلَى مَا يَفْنَى، فَإِنَّ الدُّنْيَا مُنْقَطِعَةٌ".

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

د. نسرين نواز

مديرة القسم النسائي في المكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

More from null

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya Homa ya Dengue na Malaria

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya

Homa ya Dengue na Malaria

Katika mazingira ya kuenea kwa kasi kwa homa ya dengue na malaria nchini Sudan, vipengele vya mgogoro mkubwa wa kiafya vinafichuliwa, ikifichua ukosefu wa jukumu madhubuti la Wizara ya Afya na kushindwa kwa serikali kukabiliana na janga linaloangamiza maisha siku baada ya siku. Licha ya maendeleo ya kisayansi na teknolojia katika sayansi ya magonjwa, ukweli unafunuliwa na ufisadi unaonekana.

Ukosefu wa Mpango Wazi:

Licha ya idadi ya maambukizo kuzidi maelfu, na vifo vingi vikiripotiwa kulingana na baadhi ya vyanzo vya habari, Wizara ya Afya haijatangaza mpango wazi wa kupambana na janga hili. Ukosefu wa uratibu kati ya idara za afya unaonekana, na ukosefu wa maono ya utabiri katika kushughulikia migogoro ya magonjwa ya milipuko.

Kuanguka kwa Minyororo ya Ugavi wa Matibabu

Hata dawa rahisi kama "Panadol" zimekuwa nadra katika baadhi ya maeneo, ambayo inaonyesha kuanguka kwa minyororo ya ugavi, na ukosefu wa udhibiti wa usambazaji wa dawa, wakati mtu anahitaji vifaa rahisi zaidi vya kutuliza maumivu na msaada.

Ukosefu wa Uhamasishaji wa Jamii

Hakuna kampeni madhubuti za vyombo vya habari za kuelimisha watu kuhusu njia za kujikinga na mbu, au kutambua dalili za ugonjwa, ambayo huongeza kuenea kwa maambukizi, na kudhoofisha uwezo wa jamii kujilinda.

Udhaifu wa Miundombinu ya Afya

Hospitali zinakabiliwa na uhaba mkubwa wa wafanyakazi wa matibabu na vifaa, na hata zana za msingi za uchunguzi, ambayo hufanya mwitikio wa janga hili kuwa wa polepole na wa nasibu, na kuhatarisha maisha ya maelfu.

Nchi Nyingine Zilishughulikiaje Magonjwa ya Milipuko?

 Brazili:

- Ilizindua kampeni za kunyunyizia dawa za ardhini na angani kwa kutumia dawa za kisasa za kuua wadudu.

- Ilisambaza vyandarua, na kuwezesha kampeni za uhamasishaji wa jamii.

- Ilitoa dawa haraka katika maeneo yaliyoathirika.

Bangladesh:

- Ilianzisha vituo vya dharura vya muda katika mitaa ya watu maskini.

- Ilitoa nambari za simu za dharura za kuripoti, na timu za mwitikio za simu.

Ufaransa:

- Iliwezesha mifumo ya onyo la mapema.

- Iliongeza udhibiti wa mbu wanaoeneza ugonjwa, na kuanza kampeni za uhamasishaji za ndani.

Afya ni Mojawapo ya Wajibu Muhimu na Jukumu la Serikali ni Kamili

Bado Sudan inakosa taratibu madhubuti za kugundua na kuripoti, ambayo hufanya idadi halisi kuwa kubwa zaidi kuliko ilivyotangazwa, na kuongeza ugumu wa mgogoro. Mgogoro wa sasa wa kiafya ni matokeo ya moja kwa moja ya ukosefu wa jukumu madhubuti la serikali katika huduma ya afya ambayo inaweka maisha ya binadamu mbele ya vipaumbele vyake, nchi inayotekeleza Uislamu na kutekeleza msemo wa Omar bin Al-Khattab, Mungu amridhie "Lau punda angejikwaa nchini Iraq, Mungu angeniuliza kuhusu hilo Siku ya Kiyama."

Suluhisho Zinazopendekezwa

- Kuanzisha mfumo wa afya ambao unamwogopa Mungu kwanza katika maisha ya mwanadamu na unaofanya kazi, ambao hauko chini ya upendeleo au ufisadi.

- Kutoa huduma ya afya ya bure kama haki ya msingi kwa raia wote. Na kufuta leseni za hospitali za kibinafsi na kuzuia uwekezaji katika uwanja wa matibabu.

- Kuwezesha jukumu la kuzuia kabla ya matibabu, kupitia kampeni za uhamasishaji na kupambana na mbu.

- Kurekebisha Wizara ya Afya ili iwe na jukumu la maisha ya watu, sio tu chombo cha utawala.

- Kupitisha mfumo wa kisiasa ambao unaweka maisha ya mwanadamu juu ya maslahi ya kiuchumi na kisiasa.

- Kukata uhusiano na mashirika ya uhalifu na mafia ya dawa.

Katika historia ya Waislamu, hospitali zilijengwa ili kuwahudumia watu bure, ziliendeshwa kwa ufanisi mkubwa, na kufadhiliwa na hazina ya umma, sio kutoka mifukoni mwa watu. Huduma ya afya ilikuwa sehemu ya jukumu la serikali, sio hisani wala biashara.

Kinachotokea leo nchini Sudan cha kuenea kwa magonjwa ya milipuko, na kutokuwepo kwa serikali kwenye eneo la tukio, ni onyo la hatari ambalo haliwezi kupuuzwa. Kinachohitajika sio tu kutoa Panadol, lakini kuanzisha serikali halisi ya ustawi inayojali maisha ya mwanadamu, na kushughulikia mizizi ya mgogoro, sio dalili zake, nchi inayotambua thamani ya mwanadamu na maisha yake na kusudi aliloumbwa nalo, ambalo ni kumwabudu Mungu pekee. Na dola ya Kiislamu ndiyo pekee inayoweza kushughulikia masuala ya huduma ya afya kupitia mfumo wa afya ambao hauwezi kutekelezwa isipokuwa chini ya dola ya pili ya ukhalifa iliyoongoka kwa misingi ya unabii, iliyo karibu na kibali cha Mungu.

﴿Enyi mlio amini! Muitikieni Mwenyezi Mungu na Mtume anapo kuamrisheni jambo la kukupeni uhai.﴾

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Hatem Al-Attar - Jimbo la Misri

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Asubuhi ya tarehe ishirini na mbili ya Rabi' al-Awwal 1447 Hijria, sawa na tarehe kumi na nne ya Septemba 2025, na akiwa na umri wa miaka themanini na saba, Ahmad Bakr (Hazim), kutoka kizazi cha kwanza katika chama cha Ukombozi, alihamia kwa Bwana wake. Alibeba da'wa kwa miaka mingi na akavumilia gerezani kwa muda mrefu na mateso makali, lakini hakulegea, hakudhoofika, hakubadilika, wala hakubadilisha kwa fadhila na msaada wa Mungu.

Alitumia miaka mingi nchini Syria katika miaka ya themanini wakati wa utawala wa Hayati Hafez akijificha hadi alipokamatwa na kundi la vijana wa chama cha Ukombozi na ujasusi wa anga mwaka 1991, kukutana na aina kali zaidi za mateso chini ya usimamizi wa wahalifu Ali Mamlouk na Jamil Hassan, ambapo aliniambia mtu ambaye aliingia chumba cha mahojiano baada ya raundi ya mahojiano na Abu Osama na baadhi ya wenzake kwamba alishuhudia vipande vya nyama vilivyotawanyika na damu kwenye kuta za chumba cha mahojiano.

Baada ya zaidi ya mwaka mmoja katika seli za tawi la ujasusi wa anga huko Mezzeh, alihamishiwa na wenzake wengine kwenda gereza la Sednaya ili ahukumiwe miaka kumi baadaye, ambapo alitumia miaka saba akisubiri kwa uvumilivu, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Baada ya kutoka gerezani, aliendelea kubeba da'wa moja kwa moja na aliendelea hadi kukamatwa kwa vijana wa chama kulipoanza, ambayo ilijumuisha mamia nchini Syria katikati ya mwezi wa 12 mwaka 1999, ambapo nyumba yake huko Beirut ilivamiwa na alitekwa nyara ili kuhamishiwa kwenye tawi la ujasusi wa anga katika uwanja wa ndege wa Mezzeh, kuanza awamu mpya ya mateso ya kutisha. Na alikuwa, licha ya uzee wake, kwa msaada wa Mungu, mvumilivu, imara, akitarajia malipo.

Baada ya karibu mwaka mmoja, alihamia gereza la Sednaya tena, ili kuhukumiwa katika mahakama ya usalama wa serikali, na baadaye akahukumiwa kifungo cha miaka kumi, ambapo Mungu alimwandikia kutumia karibu miaka minane, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Nilitumia mwaka mzima naye mwaka 2001 katika gereza la Sednaya, lakini nilikuwa karibu naye kabisa katika jengo la tano (A) upande wa kushoto wa ghorofa ya tatu, nilikuwa nikimwita mjomba mpendwa.

Tulikuwa tukila pamoja, tukilala karibu, na tukisoma utamaduni na mawazo. Kutoka kwake tulipata utamaduni, na kutoka kwake tulijifunza uvumilivu na uthabiti.

Alikuwa mkarimu, anawapenda watu, anawajali vijana, akiwapanda ujasiri katika ushindi na ukamilishaji wa ahadi ya Mungu.

Alikuwa mhafidhina wa Kitabu cha Mungu na alikuwa akikisoma kila siku na usiku, na alikuwa akisimama usiku mwingi, na ulipokaribia alfajiri, alikuwa akinisukuma ili kuniamshe kwa ajili ya sala ya Qiyaam, kisha kwa sala ya Alfajiri.

Nilitoka gerezani kisha nikarudi kwake mwaka 2004, na tulihamishwa kwenda gereza la Sednaya tena mwanzoni mwa 2005, ili kukutana tena na wale ambao walikuwa wamebakia gerezani tulipokuwa tukitoka kwa mara ya kwanza mwishoni mwa 2001, na miongoni mwao alikuwa mjomba mpendwa Abu Osama Ahmad Bakr (Hazim), Mwenyezi Mungu amrehemu.

Tulikuwa tukitembea kwa muda mrefu mbele ya majengo ili kusahau naye kuta za gereza, baa za chuma, na kutengana na familia na wapendwa, vipi sivyo yeye ambaye alitumia miaka mingi gerezani na alipata aliyopata!

Licha ya ukaribu wangu naye na urafiki wangu naye kwa muda mrefu, sikumuona akilalamika au kulalamika kamwe, kana kwamba hakuwa gerezani, lakini alikuwa akiruka nje ya kuta za gereza; akiruka na Kurani ambayo anaisoma wakati mwingi, akiruka na mabawa ya ujasiri katika ahadi ya Mungu na habari njema za Mtume ﷺ za ushindi na uwezeshaji.

Tulikuwa katika hali ngumu zaidi na kali zaidi, tukitazamia siku ya ushindi mkuu, siku ambayo habari njema za Mtume wetu ﷺ zitatimia «Kisha utakuwa Ukhalifa kwa njia ya Utume». Tulikuwa tunatamani kukutana chini ya kivuli cha Ukhalifa na bendera ya adhabu ikipunga. Lakini Mungu aliamua uhame kutoka nyumba ya shida kwenda nyumba ya milele na kubaki.

Tunamuomba Mungu akuweke katika Pepo ya Juu na hatumsafishi mtu yeyote kwa Mungu.

Mjomba wetu mpendwa, Abu Osama:

Tunamuomba Mungu akufunike kwa rehema Zake pana, akukalishe katika bustani Zake pana, na akuweke pamoja na waaminifu na mashahidi, na akulipe kwa mateso na adhabu uliyopata, daraja za juu katika Pepo, na tunamuomba Mwenyezi Mungu atukutanishe nawe kwenye birika pamoja na Mtume wetu ﷺ na katika makao ya rehema Zake.

Faraja yetu ni kwamba unafika kwa Mwenye kurehemu zaidi ya wote wenye kurehemu, na hatusemi isipokuwa kile kinachompendeza Mungu, Hakika sisi ni wa Mungu na kwake tutarejea.

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Abu Sutaif Jiju