بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر  مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة
July 15, 2020

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

بين الحادي عشر من تموز/يوليو والحادي عشر من أيلول/سبتمبر

مجتمع دولي منافق ومنظّمات دولية مشلولة

هل تظنون أن مجزرة سربرينيتشا بالبوسنة والهرسك قد انتهت؟!

لا، لم تنته فصولها بعد؛ فهناك من لا يزال يُعلّق آماله على الأمم المتحدة ومؤسساتها والمجتمع الدولي ومجلس أمنه ومحكمة الجنايات الدولية، لضمان تحقيق العدالة وملاحقة الجناة ونشر السلام في العالم!

إنّ الجريمة التي ارتكبتها الأمم المتحدة في منطقة سربرينيتشا بالبوسنة لا تقلّ فظاعة عن جريمة الصرب الذين أعدموا 8000 شخص واغتصبوا النساء ونكّلوا بجثث الشيوخ والأطفال، منهم من دفن حيّا وهو يتشحّط بدمه.. فالخيانة جريمة عظمى، والأمم المتحدة قد خانت سربرينيتشا وتواطأت عليها وشاركت الصرب في جريمتهم رغم ما تدّعيه اليوم من أسف وشجب ومواساة عن طريق منظّماتها ومعوناتها وتقاريرها، وها هو ربع قرن قد مرّ ولا شيء تغيّر، غير أنّ جرح البوسنة ما زال يكبر ما دام رفات 3000 آلاف شخص مفقودا، وما دامت 3000 أسرة تعيش الألم نفسه منذ 25 عاما ولا تعرف أين جثث أبنائها، وما دام الجناة يتجوّلون بلا عقاب ولا حساب، وما دامت جائزة نوبل للسلام تُمنحُ إلى الأديب الصربي بيتر هاندكه لعام 2019م، وهو من أيَّد علانية الجناة الذين ارتكبوا المذابح التي وقعت في حق المسلمين في كل المنطقة، وتمنى في حديث علني نقله تلفزيون بلغراد أن يكون "راهباً أرثوذكسياً يقاتل من أجل كوسوفو"، حتى إن وزير خارجية كوسوفو السابق بيتريت سليمي قال متهكماً على منحه الجائزة: "ماذا بعد؟ جائزة السلام لبشار الأسد؟".

والمحبط في كلّ هذا أن سربرينيتشا قد كبرت ونمت حتى امتدت إلى ميانمار والغوطة والموصل وليبيا واليمن وميدان رابعة... وما زالت الأمم المتحدة تندّد وتشجب من مبناها الفخم الذي يجاور تمثال الحريّة رمز الإنسانية وسط نيويورك بأمريكا أمّ الإرهاب!! والأخزى أنّ الدول التي تقود المجازر والحروب أو تساندها هي نفسها الدول الأعضاء في المجتمع الدولي المتعهّدة بالمحافظة على السلام والأمن وفضّ النزاعات بين الدول!

وهذا ما حصل في منطقة سربرينيتشا منذ 25 عاما، بعد انهيار الاتحاد السوفييتي عام 1989م وانحلال الاتحاد اليوغوسلافي على إثره، والذي كان يضمّ 6 دول وهي البوسنة والهرسك وصربيا وكرواتيا ومقدونيا والجبل الأسود، أعلنت البوسنة والهرسك استقلالها وقاطعتها فيه نسبة كبيرة من الصرب الذي كانوا يطمحون إلى تأسيس جمهورية صربيا العظمى! وحينما رفض البوسنيّون الانضمام شنّت صربيا حرب إبادة وتطهير ضدّ البوسنيين (المسلمين) لمدّة استمرّت 3 سنوات ارتكب فيها الصرب أبشع الجرائم وأفظعها ليحيوا من جديد تاريخ قبائل الغال والسكسون المتوحّشين.

تدخلت الأمم المتحدة تدخّلاً باهتاً في الحرب؛ فأعلنت مدينة سربرينيتشا المحاصرة وما حولها (منطقة آمنة منزوعة السلاح) وفقاً للقرار رقم 819 في 16 نيسان/أبريل 1993م؛ وتحت وطأة الحصار الخانق والجوع والظروف القاسية، اجتمع في المدينة أكثر من 50 ألف لاجئ ولاجئة من جميع أنحاء البوسنة؛ دخلت قوات حفظ السلام الهولندية وعددها 600 جندي وقامت بجمع السلاح من أهالي مدينة سربرينيتشا المسلمين وسلموها للصرب؛ وهنا تبدأ المجزرة وتبدأ فصول خيانة الأمم المتحدة، فيما بدا المجتمع الدولي مشلولا لا يحرّك ساكنا تاركا منظمته الدولية تمارس نفاقها وتواطؤها.

عصر الحادي عشر من تموز/يوليو ظهر الجنرال الجزار الصربي ميلاديتش على قناة بي بي سي وهو يتوعد المسلمين بالانتقام قائلاً: "على المسلمين بعد اليوم أن يَعُدّوا أحياءهم وليس أمواتهم".

بعد هذا التهديد السافر المتوحّش؛ لجأ معظم سكان المدينة، بالإضافة إلى النازحين من القرى المجاورة، إلى مبنى الأمم المتحدة على أمل أن يكون النجاة من الموت المُحتّم. وحسب شهود عيان، كان تعداد من لجأوا إلى مبنى الأمم المتحدة بين 20 إلى 25 ألفاً من المدنيين العُزّل. وفور دخول القوات الصربية المجرمة إلى المدينة، وأمام اختفاء أي ردّ فعل دولي وأمميّ؛ أخذوا 30 جندياً من قوات حفظ السلام الهولندية كرهائن في مسرحيّة بوليوديّة، ثم طلب ميلاديتش الاجتماع بقائد القوة الهولندية الكولونيل كاريمانس بشكل فوري وعاجل.

ظهر الرجلان في الاجتماع وهما يتهامسان بهدوء وتوافق، ثم قرر قائد قوات (حفظ السلام) تسليم آلاف المدنيين العُزّل غنيمة سهلة إلى وحوش الإجرام الحاقدين مقابل (الرهائن) الهولنديين.. وهكذا خانت قوات حفظ السلام المكلّفة من الأمم المتحدة البوسنيين بعد أن جرَّدتهم من أسلحتهم، وبعد أن استنجدوا بها وسلّمتهم للسفاحين الذين ارتكبوا الفظاعات على مقربة من القوات الهولنديّة، فيما اكتفت الأمم المتحدة بالمراقبة في صمت، أما المجتمع الدولي الذي تسمح صلاحيّاته بالتدخّل العسكري لفضّ النزاعات، فقد وقف يُشاهد أفظع مذبحة في التاريخ الأوروبي الحديث ولم يُحرّك ساكنا.

لسنا نحن من ننتظر تدخّل أمريكا وروسيا والصين وفرنسا وبريطانيا بوصفهم الدول دائمة العضوية في المجتمع الدولي لإنقاذ المسلمين البوسنيين، فيما تقطر أياديهم من دماء المسلمين في اليمن وسوريا والعراق وأفغانستان ومالي وتركستان الشرقية وغيرها من بلاد المسلمين المنتهكة! فهل نتعامل مع المنظمات الأممية بحسن الظن وتعليق الآمال فيما تتماهى هذه المنظمات سياسيا واستراتيجيا مع الولايات المتحدة وفرنسا وبريطانيا وتنفّذ أجنداتها وتُمارس النفاق على أعلى مستوى، فتسرد البيانات والتقارير وكأنها هي الحقيقة التي لا تعلوها حقيقة، وتسنّ القوانين والاتفاقيات وكأنها شرائع مُنزلة، وتُنظّر وتؤيد وتعاقب وكأنها القدر المحتوم، فيما يظهر تواطؤها في كل مصيبة ويُكشف خبثها وتُفضَح خيانتها؟! ولكن، يبقى السؤال: ما جدوى هذه المنظمة الدوليّة في حياة المسلمين؟

"إنني أتفهم خيبة أملكم، ولكنكم في وضع أفضل من عشرة أماكن أخرى في العالم، وأستطيعُ أن أعدد لكم القائمة"!! بمثل هذه الكلمات السخيفة، وبّخ بطرس غالي الأمين العام للأمم المتحدة أهالي البوسنة إبّان الحرب عليهم، في موقف هزيل ومخز، لتصل الرسالة لنا بشكل أوضح ونحن في عام 2020م، فالقائمة التي تحدث عنها بطرس طالت وتمدّدت، ومجرمو الصرب تكاثروا ونموا حتى صاروا من بني جلدتنا ويتحدثون بألسنتنا، من حكّام ووزراء وجنود، فماذا فعلت لنا الأمم المتحدة؟!

لقد تمّت مجزرة سربرينيتشا على مقربة أو قُل على مرأى من قوات حفظ السلام، فماذا عن خيانة الأمم المتحدة للبوسنة؟ من سيلاحق جريمتها ويعاقبها ويفضح تواطؤها؟ تروي ناجية بوسنية تدعى زمرة سيهوميروفيتش قائلة: "شاهدتُ الجنود يأمرون صبياً باغتصاب أخته التي لم تبلغ التاسعة من العمر، ولما رفض قتلوه شر قتلة. حدث هذا بجانب القاعدة الهولندية، وقد شاهدتُ هناك عمليات رهيبة لقطع الرؤوس وأشخاص يُقتلون". وتكمل زمرة شهادتها المؤلمة: "شاهدتُ كيف قتل الصرب طفلاً في حوالي العاشرة من عمره، كان الصرب يرتدون الزي العسكري الهولندي.. قُتل الصبي وهو بين ذراعي أمه، كان جسده لا يزال بين يديها ورأسه على سكين جندي صربي يقطر دماً أراد أن يريه للجميع"!

وهنا نقف على مفارقة مخزية، هل يمكننا أن ننسى صبيحة الحادي عشر من أيلول/سبتمبر وكيف اهتز العالم لاستهداف برجي مركز التجارة العالمي في نيويورك ومبنى البنتاغون في واشنطن، وكيف كان حجم التغطية الإعلامية والدولية وكثافة موادها ووسائلها؟ وكيف انشغلت كل الجهات السياسية الإقليمية والعالمية بالتحليل والدراسة والاستقصاء، وكيف عرضت الإذاعات والمجلّات والتلفزيونات هذه الحادثة وكأنها أزمة كونيّة؟! وكيف تحدّث العالم عن خسائر أمريكا وكيف دعموها وتعاطفوا معها وتداعوا جميعا على قصعتهم ينهشون ويقطعون ويمزّقون في جسد هذه الأمة المكلومة؟!

رغم مرور 19 عاما على هذه الأحداث (ولم تكن مجزرة سربرينيتشا إلا قبلها بـ6 سنوات فقط) لا زال العالم يتحدث عنها كأنها البارحة، ولا زالت التحاليل والتقارير تترصد حيثياتها، ولا زالت أمريكا أمّ الإرهاب تعاقب من اتهمتهم بهذه الحادثة وتشن الحروب العسكرية والاقتصادية على الشعوب المسلمة بحجة التصدي للإرهاب؛ إذ جعلت من أحداث ١١ من أيلول بوابة للانتقام ومبررا للقتل والتدمير واستعمار الشعوب... وها هي الأمم المتحدة على قدم وساق، تسنّ قوانينها ضدّ الإرهاب وتنفّذ أجنداتها لدعم سلام أمريكا وتدعم المجتمع الدولي بالتدخل العسكري في أي منطقة يراها تُهدّده وتشرف على عمليات تسليم الأسلحة وتدور مع أمريكا حيث دارت ولسان حالها: ما ضاع حق وراءه مُطالب!! ألم تشبع أمريكا من دماء المسلمين؟! ألم تشبع روسيا وبريطانيا وفرنسا والصين؟!

إنّ هذا الحقد الأيديولوجي الذي يقود هذه الدول لتقتيل المسلمين هو نفسه الذي دفع الصرب لتقتيل البوسنيين، حقد على الإسلام والمسلمين، حقد فيه خشية من توحّدنا، لذلك تكون ردّة الفعل لتفريقنا دمويّة حالكة.

إنّ مجزرة البوسنة لن تمحى من ذاكرتنا، وكذلك هي مجازر بورما والموصل والغوطة وليبيا وغيرها من بلاد المسلمين التي قُطّعت أوصالها ولا ينفع معها استجداء بمجتمع دولي ولا بمنظماته، هذه الذكريات لا تُمحى ولكن قد تطيب جراحها حينما تكون للمسلمين دولة تجمعهم وتحميهم وتحفظ بيضتهم وتقطع يد كل من تسوّل له نفسه التعرّض لأي مسلم، فدماء المسلمين حرمتها عظيمة عند ربّنا وهي أشدّ حرمة من بيته الحرام، وأحكام ربّنا بعظمتها لا تسمح بإهدار هذه الدماء بظلم وبغير حق، ومتى أهدرت أحكام ربّنا أهدرت دماؤنا!

أيها المسلمون، يا أهل البوسنة المكلومين، ويا أهل فلسطين والعراق وسوريا واليمن وأفغانستان وسائر بلاد المسلمين:

وحدها دولة الخلافة الراشدة على منهاج النبوة من تعيد هيبتكم في قلوب أعدائكم وتجمع شتاتكم وتوحّد صفوفكم وتثأر لكم، إنّها امتداد لدولة نبيّكم ﷺ ونصر من الله وفتح قريب.

﴿وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ كُلُّهُ لِلَّهِ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

نسرين بوظافري

More from null

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya Homa ya Dengue na Malaria

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya

Homa ya Dengue na Malaria

Katika mazingira ya kuenea kwa kasi kwa homa ya dengue na malaria nchini Sudan, vipengele vya mgogoro mkubwa wa kiafya vinafichuliwa, ikifichua ukosefu wa jukumu madhubuti la Wizara ya Afya na kushindwa kwa serikali kukabiliana na janga linaloangamiza maisha siku baada ya siku. Licha ya maendeleo ya kisayansi na teknolojia katika sayansi ya magonjwa, ukweli unafunuliwa na ufisadi unaonekana.

Ukosefu wa Mpango Wazi:

Licha ya idadi ya maambukizo kuzidi maelfu, na vifo vingi vikiripotiwa kulingana na baadhi ya vyanzo vya habari, Wizara ya Afya haijatangaza mpango wazi wa kupambana na janga hili. Ukosefu wa uratibu kati ya idara za afya unaonekana, na ukosefu wa maono ya utabiri katika kushughulikia migogoro ya magonjwa ya milipuko.

Kuanguka kwa Minyororo ya Ugavi wa Matibabu

Hata dawa rahisi kama "Panadol" zimekuwa nadra katika baadhi ya maeneo, ambayo inaonyesha kuanguka kwa minyororo ya ugavi, na ukosefu wa udhibiti wa usambazaji wa dawa, wakati mtu anahitaji vifaa rahisi zaidi vya kutuliza maumivu na msaada.

Ukosefu wa Uhamasishaji wa Jamii

Hakuna kampeni madhubuti za vyombo vya habari za kuelimisha watu kuhusu njia za kujikinga na mbu, au kutambua dalili za ugonjwa, ambayo huongeza kuenea kwa maambukizi, na kudhoofisha uwezo wa jamii kujilinda.

Udhaifu wa Miundombinu ya Afya

Hospitali zinakabiliwa na uhaba mkubwa wa wafanyakazi wa matibabu na vifaa, na hata zana za msingi za uchunguzi, ambayo hufanya mwitikio wa janga hili kuwa wa polepole na wa nasibu, na kuhatarisha maisha ya maelfu.

Nchi Nyingine Zilishughulikiaje Magonjwa ya Milipuko?

 Brazili:

- Ilizindua kampeni za kunyunyizia dawa za ardhini na angani kwa kutumia dawa za kisasa za kuua wadudu.

- Ilisambaza vyandarua, na kuwezesha kampeni za uhamasishaji wa jamii.

- Ilitoa dawa haraka katika maeneo yaliyoathirika.

Bangladesh:

- Ilianzisha vituo vya dharura vya muda katika mitaa ya watu maskini.

- Ilitoa nambari za simu za dharura za kuripoti, na timu za mwitikio za simu.

Ufaransa:

- Iliwezesha mifumo ya onyo la mapema.

- Iliongeza udhibiti wa mbu wanaoeneza ugonjwa, na kuanza kampeni za uhamasishaji za ndani.

Afya ni Mojawapo ya Wajibu Muhimu na Jukumu la Serikali ni Kamili

Bado Sudan inakosa taratibu madhubuti za kugundua na kuripoti, ambayo hufanya idadi halisi kuwa kubwa zaidi kuliko ilivyotangazwa, na kuongeza ugumu wa mgogoro. Mgogoro wa sasa wa kiafya ni matokeo ya moja kwa moja ya ukosefu wa jukumu madhubuti la serikali katika huduma ya afya ambayo inaweka maisha ya binadamu mbele ya vipaumbele vyake, nchi inayotekeleza Uislamu na kutekeleza msemo wa Omar bin Al-Khattab, Mungu amridhie "Lau punda angejikwaa nchini Iraq, Mungu angeniuliza kuhusu hilo Siku ya Kiyama."

Suluhisho Zinazopendekezwa

- Kuanzisha mfumo wa afya ambao unamwogopa Mungu kwanza katika maisha ya mwanadamu na unaofanya kazi, ambao hauko chini ya upendeleo au ufisadi.

- Kutoa huduma ya afya ya bure kama haki ya msingi kwa raia wote. Na kufuta leseni za hospitali za kibinafsi na kuzuia uwekezaji katika uwanja wa matibabu.

- Kuwezesha jukumu la kuzuia kabla ya matibabu, kupitia kampeni za uhamasishaji na kupambana na mbu.

- Kurekebisha Wizara ya Afya ili iwe na jukumu la maisha ya watu, sio tu chombo cha utawala.

- Kupitisha mfumo wa kisiasa ambao unaweka maisha ya mwanadamu juu ya maslahi ya kiuchumi na kisiasa.

- Kukata uhusiano na mashirika ya uhalifu na mafia ya dawa.

Katika historia ya Waislamu, hospitali zilijengwa ili kuwahudumia watu bure, ziliendeshwa kwa ufanisi mkubwa, na kufadhiliwa na hazina ya umma, sio kutoka mifukoni mwa watu. Huduma ya afya ilikuwa sehemu ya jukumu la serikali, sio hisani wala biashara.

Kinachotokea leo nchini Sudan cha kuenea kwa magonjwa ya milipuko, na kutokuwepo kwa serikali kwenye eneo la tukio, ni onyo la hatari ambalo haliwezi kupuuzwa. Kinachohitajika sio tu kutoa Panadol, lakini kuanzisha serikali halisi ya ustawi inayojali maisha ya mwanadamu, na kushughulikia mizizi ya mgogoro, sio dalili zake, nchi inayotambua thamani ya mwanadamu na maisha yake na kusudi aliloumbwa nalo, ambalo ni kumwabudu Mungu pekee. Na dola ya Kiislamu ndiyo pekee inayoweza kushughulikia masuala ya huduma ya afya kupitia mfumo wa afya ambao hauwezi kutekelezwa isipokuwa chini ya dola ya pili ya ukhalifa iliyoongoka kwa misingi ya unabii, iliyo karibu na kibali cha Mungu.

﴿Enyi mlio amini! Muitikieni Mwenyezi Mungu na Mtume anapo kuamrisheni jambo la kukupeni uhai.﴾

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Hatem Al-Attar - Jimbo la Misri

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Asubuhi ya tarehe ishirini na mbili ya Rabi' al-Awwal 1447 Hijria, sawa na tarehe kumi na nne ya Septemba 2025, na akiwa na umri wa miaka themanini na saba, Ahmad Bakr (Hazim), kutoka kizazi cha kwanza katika chama cha Ukombozi, alihamia kwa Bwana wake. Alibeba da'wa kwa miaka mingi na akavumilia gerezani kwa muda mrefu na mateso makali, lakini hakulegea, hakudhoofika, hakubadilika, wala hakubadilisha kwa fadhila na msaada wa Mungu.

Alitumia miaka mingi nchini Syria katika miaka ya themanini wakati wa utawala wa Hayati Hafez akijificha hadi alipokamatwa na kundi la vijana wa chama cha Ukombozi na ujasusi wa anga mwaka 1991, kukutana na aina kali zaidi za mateso chini ya usimamizi wa wahalifu Ali Mamlouk na Jamil Hassan, ambapo aliniambia mtu ambaye aliingia chumba cha mahojiano baada ya raundi ya mahojiano na Abu Osama na baadhi ya wenzake kwamba alishuhudia vipande vya nyama vilivyotawanyika na damu kwenye kuta za chumba cha mahojiano.

Baada ya zaidi ya mwaka mmoja katika seli za tawi la ujasusi wa anga huko Mezzeh, alihamishiwa na wenzake wengine kwenda gereza la Sednaya ili ahukumiwe miaka kumi baadaye, ambapo alitumia miaka saba akisubiri kwa uvumilivu, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Baada ya kutoka gerezani, aliendelea kubeba da'wa moja kwa moja na aliendelea hadi kukamatwa kwa vijana wa chama kulipoanza, ambayo ilijumuisha mamia nchini Syria katikati ya mwezi wa 12 mwaka 1999, ambapo nyumba yake huko Beirut ilivamiwa na alitekwa nyara ili kuhamishiwa kwenye tawi la ujasusi wa anga katika uwanja wa ndege wa Mezzeh, kuanza awamu mpya ya mateso ya kutisha. Na alikuwa, licha ya uzee wake, kwa msaada wa Mungu, mvumilivu, imara, akitarajia malipo.

Baada ya karibu mwaka mmoja, alihamia gereza la Sednaya tena, ili kuhukumiwa katika mahakama ya usalama wa serikali, na baadaye akahukumiwa kifungo cha miaka kumi, ambapo Mungu alimwandikia kutumia karibu miaka minane, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Nilitumia mwaka mzima naye mwaka 2001 katika gereza la Sednaya, lakini nilikuwa karibu naye kabisa katika jengo la tano (A) upande wa kushoto wa ghorofa ya tatu, nilikuwa nikimwita mjomba mpendwa.

Tulikuwa tukila pamoja, tukilala karibu, na tukisoma utamaduni na mawazo. Kutoka kwake tulipata utamaduni, na kutoka kwake tulijifunza uvumilivu na uthabiti.

Alikuwa mkarimu, anawapenda watu, anawajali vijana, akiwapanda ujasiri katika ushindi na ukamilishaji wa ahadi ya Mungu.

Alikuwa mhafidhina wa Kitabu cha Mungu na alikuwa akikisoma kila siku na usiku, na alikuwa akisimama usiku mwingi, na ulipokaribia alfajiri, alikuwa akinisukuma ili kuniamshe kwa ajili ya sala ya Qiyaam, kisha kwa sala ya Alfajiri.

Nilitoka gerezani kisha nikarudi kwake mwaka 2004, na tulihamishwa kwenda gereza la Sednaya tena mwanzoni mwa 2005, ili kukutana tena na wale ambao walikuwa wamebakia gerezani tulipokuwa tukitoka kwa mara ya kwanza mwishoni mwa 2001, na miongoni mwao alikuwa mjomba mpendwa Abu Osama Ahmad Bakr (Hazim), Mwenyezi Mungu amrehemu.

Tulikuwa tukitembea kwa muda mrefu mbele ya majengo ili kusahau naye kuta za gereza, baa za chuma, na kutengana na familia na wapendwa, vipi sivyo yeye ambaye alitumia miaka mingi gerezani na alipata aliyopata!

Licha ya ukaribu wangu naye na urafiki wangu naye kwa muda mrefu, sikumuona akilalamika au kulalamika kamwe, kana kwamba hakuwa gerezani, lakini alikuwa akiruka nje ya kuta za gereza; akiruka na Kurani ambayo anaisoma wakati mwingi, akiruka na mabawa ya ujasiri katika ahadi ya Mungu na habari njema za Mtume ﷺ za ushindi na uwezeshaji.

Tulikuwa katika hali ngumu zaidi na kali zaidi, tukitazamia siku ya ushindi mkuu, siku ambayo habari njema za Mtume wetu ﷺ zitatimia «Kisha utakuwa Ukhalifa kwa njia ya Utume». Tulikuwa tunatamani kukutana chini ya kivuli cha Ukhalifa na bendera ya adhabu ikipunga. Lakini Mungu aliamua uhame kutoka nyumba ya shida kwenda nyumba ya milele na kubaki.

Tunamuomba Mungu akuweke katika Pepo ya Juu na hatumsafishi mtu yeyote kwa Mungu.

Mjomba wetu mpendwa, Abu Osama:

Tunamuomba Mungu akufunike kwa rehema Zake pana, akukalishe katika bustani Zake pana, na akuweke pamoja na waaminifu na mashahidi, na akulipe kwa mateso na adhabu uliyopata, daraja za juu katika Pepo, na tunamuomba Mwenyezi Mungu atukutanishe nawe kwenye birika pamoja na Mtume wetu ﷺ na katika makao ya rehema Zake.

Faraja yetu ni kwamba unafika kwa Mwenye kurehemu zaidi ya wote wenye kurehemu, na hatusemi isipokuwa kile kinachompendeza Mungu, Hakika sisi ni wa Mungu na kwake tutarejea.

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Abu Sutaif Jiju