في الإيمان بالله وطاعته حلاوة  من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة
October 17, 2019

في الإيمان بالله وطاعته حلاوة من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة

في الإيمان بالله وطاعته حلاوة

من يفرّطُ فيها يعيش حياة ضنك وشقاوة

يقول سبحانه تعالى: ﴿فَمَنْ يُرِدِ اللَّهُ أَنْ يَهْدِيَهُ يَشْرَحْ صَدْرَهُ لِلْإِسْلَامِ وَمَنْ يُرِدْ أَنْ يُضِلَّهُ يَجْعَلْ صَدْرَهُ ضَيِّقاً حَرَجاً كَأَنَّمَا يَصَّعَّدُ فِي السَّمَاءِ كَذَلِكَ يَجْعَلُ اللَّهُ الرِّجْسَ عَلَى الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ * وَهَذَا صِرَاطُ رَبِّكَ مُسْتَقِيماً قَدْ فَصَّلْنَا الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَذَّكَّرُونَ * لَهُمْ دَارُ السَّلَامِ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَهُوَ وَلِيُّهُمْ بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ [الأنعام: 125-127].

هي من أكبر النّعم وأفضلها! هي نعمة لا تضاهيها أيّ نعمة أخرى! إنّها نعمة الإيمان بالله ربّا وبمحمّد e نبيّا ورسولا! بها يعيش الإنسان في الحياة منشرحاً صدرُه يضرب في الأرض ويسير فيها وفق أحكام ربّه عاملا ساعيا ليفوز برضا ربّه وجنّته. هي نعمة لا يعرفها أولئك الذين حرموا أنفسهم وتكبّروا عن عبادة الخالق!

لا يستشعر حلاوة الإيمان إلّا من ذاق طعمه وسلك طريقه وقد اهتدى لوجود خالق يسيّر حياته وينظّمها... يحيا وقد بنى قاعدة فكريّة صحيحة متينة ثابتة يرتكز عليها فتقوده لتكون له نبراسا مضيئا ينير دربه ويخرجه من الظّلمات إلى النّور. فبدون الاهتداء إلى الإسلام يكون الإنسان ميّتا يتجرّع مرارة الكفر: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ﴾ وقد جاء في تفسير القرطبي: "ما يحييكم، أي يحيي دينكم ويعلمكم. وقيل: أي إلى ما يحيي به قلوبكم فتوحّدوه".

حلاوة الإيمان نعمة أدركها الصّحابة فعاشوها وتذوّقوها وكانوا نجوما تهتدي بها الأمّة وتتعلّم منهم الطّاعة وتعرف منهم لذّتها ولو كلّفها ذلك ما كلّفها.

ها هو سيّدنا بلال بن رباح يردّ حين سئل كيف صبرت يا بلال؟ قال: مُزجت حلاوةُ الإيمان بمرارة العذاب فطغت حلاوة الإيمان على مرارة العذاب فصبرت. نعم لقد طُبع في قلبه الإيمانُ فاستشعر حلاوته وذاق مرارة العذاب لمّا عذّبته قريش وفعلت به ما يعجز اللّسان عن وصفه كانت الغلبة للحلاوة على المرارة: تغلّبت حلاوة إيمانه على مرارة تعذيبه. ذاك هو السّبيل الذي يسلكه كلّ من رزقه الله الإيمان. نسأل الله أن يثبّت قلوبنا على الإيمان وأن لا يحرمنا حلاوته.

يقول ابن تيمية رحمه الله في كتابه "العبوديّة": "فإنّ المخلص لله ذاق من حلاوة عبوديّته لله ما يمنعه من عبوديّته لغيره، إذ ليس في القلب السّليم أحلى ولا أطيب ولا ألذّ ولا أسرّ ولا أنعم من حلاوة الإيمان المتضمّن عبوديّته لله ومحبّته له وإخلاص الدّين له، وذلك يقتضي انجذاب القلب إلى الله فيصير القلب منيباً إلى الله خائفاً منه راغباً راهباً". إنّ للإيمان بالله ربّا وبمحمّد e نبيّا حلاوة لا مثيل لها لا يحسّها إلّا من عاشها، وقد أعلمنا بذلك عليه أفضل الصلاة وأزكى التّسليم... فعنْ عَامِرِ بْنِ سَعْدٍ عَنِ الْعَبَّاسِ بْنِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ e يَقُولُ: «ذَاقَ طَعْمَ الإِيمَانِ مَنْ رَضِي بِاللَّهِ رَبّاً وَبِالإِسْلاَمِ دِيناً وَبِمُحَمَّدٍ رَسُولاً». أخرجه أحمد ومسلم.

ولهذه الحلاوة شروط لا بدّ أن تتوفّر لتتحقّق ويستشعرها المسلم ويعيشها، فعن أَنَسٍ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللهِ e: «ثَلاَثٌ مَنْ كُنَّ فِيهِ وَجَدَ بِهِنَّ حَلاَوَةَ الإِيمَانِ: أَنْ يَكُونَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَرَسُولُهُ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِمَّا سِوَاهُمَا، وَأَنْ يَكْرَهَ الْعَبْدُ أَنْ يَرْجِعَ عَنِ الإِسْلاَمِ، كَمَا يَكْرَهُ أَنْ يُقْذَفَ فِي النَّارِ، وَأَنْ يُحِبَّ الْعَبْدُ الْعَبْدَ لاَ يُحِبُّهُ إِلاَّ للهِ، عَزَّ وَجَلَّ». أخرجه أحمد ومسلم.

فعلى المسلم أن يدرك أنّ نعمة الإيمان وحلاوته لا يمكن أن تضاهيها نعمة أخرى وأنّها أكبر وأفضل نعم الله وبها يعيش في جنّة الدّنيا: "إنّ في الدّنيا جنّة من لم يدخلها لم يدخل جنّة الآخرة" وجنّة الدّنيا ليست سوى حلاوة الإيمان بالله ولذّة طاعته! فـ"ليس للقلوب سرور ولا لذَّة تامّة إلّا في محبّة الله والتقرُّب إليه بما يحبّه، ولا يمكن محبَّة إلاّ بالإعراض عن كلِّ محبوبٍ سواه" (ابن تيمية)

فللّه الحمد على نعمة الإيمان...

دروس وعبر نتعلّمها من صحابة رسول الله e، فقد نهلوا من النبع الصّافي وتشرّبوا مفاهيم الإسلام وتعلّموها منه فأدركوا معنى أن يؤمنوا بالله. يقول خالد بن الوليد رضي الله عنه حين ذاق طعم الإيمان بربّه وعاش حلاوة الطّاعة: "والله ما ليلة تهدى إليَّ فيها عروس، أنا لها محبّ، أبشَّر فيها بغلام، بأحبّ من ليلة شديدة البرد كثيرة الجليد، في سريّة في المهاجرين أنتظر فيها الصّبح لأغير على أعداء الله". فسبحان الله الذي جعل للإيمان حلاوة تمنح صاحبها قوّة وعزّة وأنفة وتجعله صلبا قويّا تهون عليه الدّنيا وما فيها. كلّ عسير يتحوّل يسيرا وتصبح الحياة جميلة برضا العبد عن ربّه ﴿رَّضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ﴾.

وها هو سيّدنا عمر رضي الله عنه يقول: "ما أصبت بمصيبة إلّا كان لله عليّ فيها أربع نعم: أنّها لم تكن في ديني، وأنّها لم تكن أكبر منها، وأنّني لم أحرم الرّضا عند نزولها، وأنّني أرجو ثواب الله عليها".

لئن كانت هذه الحلاوة متفاوتة ولئن كانت هذه اللّذّة مختلفة من شخص لآخر بحسب قوّة إيمانه وضعفه وبحسب ربط صلته بخالقه وغفلته عنها فإنّ المسلم يسعى ليرقى بنفسه ويجتهد ليحصّل حلاوة الإيمان ولذّة العبادة ليغنم بجنّة الدّنيا ويفوز بجنّة الآخرة. وإنّما الدّين النّصيحة! لذلك أنصح نفسي وكلّ من تربطني به أقوى وأسمى رابطة "الإسلام" أن نجاهد النّفس ونطوّعها لتتعوّد الطّاعة والعبادة ﴿وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا * قَدْ أَفْلَحَ مَنْ زَكَّاهَا * وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسَّاهَا﴾. علينا أن نعمل لما بعد الموت، وأن نطيع الله ولا نأتي ما يغضبه ثمّ نقول إنّه غفور رحيم! فعجبا لامرئ يستحضر رحمة ربّه وغفرانه ويغفل عن غضبه وعقابه فيقوم بالمعاصي ويترك نفسه لهواها فتهوي به في الزّلّات والظّلمات! فعليه أن يتدارك أمره ويتحسّس طريقه ولا يحيد عنه قيد أنملة فـ«الْكَيِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَعَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَاجِزُ مَنْ أَتْبَعُ نَفْسَهُ هَوَاهَا وَتَمَنَّى عَلَى الله». أخرجه أحمد وابن ماجه والتِّرْمِذِيّ. فلنعمل بجدّ على كبح جماح النّفس التي تركض وراء الشّهوات والملذّات وترويضها لتعتاد على العبادة وتتغلّب على الصّعوبات ولنجعل بيننا وبين مغريات الدّنيا حاجزا منيعا. عَنْ مَالِكِ بْنِ دِينَارٍ؛ قَالَ: قَالَ عَبْدُ اللهِ الرَّازِيُّ: "إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَجِدَ حَلاوَةَ الْعِبَادَةِ وَتَبْلُغَ ذُرْوَةَ سَنَامِهَا؛ فَاجْعَلْ بَيْنَكَ وَبْيَنَ شَهَوَاتِ الدُّنْيَا حَائِطاً مِنْ حَدِيدٍ".

قد يواجه المرء صعوبات ويجد عراقيل تحول دون ما يسعى إليه ولكنّ التّوكّل على الله وسؤاله الثّبات والهدى وتعويد النّفس على القيام بما كلّفه الله، ولو في ذلك مشقّة، كلّها عوامل تعينه على المضيّ في طريق الحقّ ليجد حلاوته ويسعد بتذوّقها فـ"السّالك في أوّل الأمر يجد تعب التّكاليف ومشقّة العمل لعدم أنس قلبه بمعبوده، فإذا حصل للقلب روح الأنس زالت عنه تلك التّكاليف والمشاقّ فصارت قرّة عين له وقوّة ولذّة". (ابن القيم). وكم من نفس تساق إلى الله وهي تبكي، فما زالت تساق حتى تنساق إلى خالقها وهي تضحك.

واليوم ومنذ أن أسقطت دولة الإسلام وفي ظلّ تحكّم النّظام الرّأسماليّ، يعيش المسلم ضنكا فأحكام ربّه مغيّبة عن حياته، وتحكمه قوانين وضعيّة بشريّة ناقصة تتغيّر وتتلوّن حسب المصالح والرؤى. لقد حلّت به وبالأمّة وبالعالم بعد إقصاء حكم الله عن الحياة نقمة كبيرة وتحوّل العيش نكدا، فقد المسلم حلاوة العيش في ظلّ أحكام خالقه وضاعت لذّة طاعته له، في ظلّ عالم يسير به نحو التّوهان والضّلال وقطع الصّلة بالله، صار يلهث وراء متطلّبات الحياة التي لا تحصى ولا تعدّ والتي فرضتها عليه هذه القوانين الوضعيّة، سيّرت حياته فأربكتها وعقّدتها وطغت على مفاهيمه فغيّرتها وأفسدتها.

لو يعلم المسلم أنّ من أعظم العقوبات التي يمكن أن تحلّ به هو حرمانه من لذّة الطّاعات بسبب غفلته وقلّة بصيرته وضعف إيمانه لما ترك لنفسه المجال لتقوده لغير ما يرضي ربّه، لجاهدها جهادا أكبر حتّى يصلح قلبُه ويقوى إيمانُه، قال ابن الجوزي: "قال بعض أحبار بني إسرائيل: يا ربّ كم أعصيك ولا تعاقبني؟ فقيل له: كم أعاقبك وأنت لا تدري، أليس قد حرمتك حلاوة مناجاتي؟" فكيف للمسلم أن يترك هذا الخير ويعيش دونه وقد لمس حلاوته وأدرك رفعته؟! فعجبا لمن لمس هذا الطّريق وعاش لذّة طاعة الله ثمّ يتخلّى عنها ويحيا دونها! كيف لأمّة الإسلام أن تحيا بدون أحكام الله وقد ذاقت حلاوتها قرونا وعاشت في ظلّها عزيزة منيعة رفيعة تقود العالم وتسوده؟!

منذ أن أقصي الإسلام عن الحياة وحكمها النّظام الرّأسماليّ الفاسد حرمت أمّة الإسلام، وكذا النّاس كافّة، لذّة طاعة الله والعيش في ظلّ أحكام شرعه وفقدت حلاوة الإيمان وعزّه وصارت تتجرّع مرارة المعصية وشؤماً لا يعادله شؤم وهو شؤم الذّنب بالابتعاد عن أحكام الله.

فيا أمّة الإسلام! إلى متى ستبقين بعيدة عن شرع الله وعن حلاوة العيش فيه؟! إلى متى تتجرّعين مرارة حياة يحكمك فيها أعداء دينك ويسلّطون على أبنائك أحكاما جاهليّة ترمي بهم في ظلمات الجهل؟! هلّا استعدت سلطانك المسلوب وناديت بأحكام ربّك لتسيّر حياتك فتَسعدين وتُسعدين النّاس كافّة بالخير والرّحمة والنّور الذي يهديهم؟

نسأل الله أن يعجّل بقيام دولة الإسلام لترعى الأحكام وترضي ربّ الأنام فيسعد النّاس بحلاوة الإيمان!

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

زينة الصّامت

More from null

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya Homa ya Dengue na Malaria

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya

Homa ya Dengue na Malaria

Katika mazingira ya kuenea kwa kasi kwa homa ya dengue na malaria nchini Sudan, vipengele vya mgogoro mkubwa wa kiafya vinafichuliwa, ikifichua ukosefu wa jukumu madhubuti la Wizara ya Afya na kushindwa kwa serikali kukabiliana na janga linaloangamiza maisha siku baada ya siku. Licha ya maendeleo ya kisayansi na teknolojia katika sayansi ya magonjwa, ukweli unafunuliwa na ufisadi unaonekana.

Ukosefu wa Mpango Wazi:

Licha ya idadi ya maambukizo kuzidi maelfu, na vifo vingi vikiripotiwa kulingana na baadhi ya vyanzo vya habari, Wizara ya Afya haijatangaza mpango wazi wa kupambana na janga hili. Ukosefu wa uratibu kati ya idara za afya unaonekana, na ukosefu wa maono ya utabiri katika kushughulikia migogoro ya magonjwa ya milipuko.

Kuanguka kwa Minyororo ya Ugavi wa Matibabu

Hata dawa rahisi kama "Panadol" zimekuwa nadra katika baadhi ya maeneo, ambayo inaonyesha kuanguka kwa minyororo ya ugavi, na ukosefu wa udhibiti wa usambazaji wa dawa, wakati mtu anahitaji vifaa rahisi zaidi vya kutuliza maumivu na msaada.

Ukosefu wa Uhamasishaji wa Jamii

Hakuna kampeni madhubuti za vyombo vya habari za kuelimisha watu kuhusu njia za kujikinga na mbu, au kutambua dalili za ugonjwa, ambayo huongeza kuenea kwa maambukizi, na kudhoofisha uwezo wa jamii kujilinda.

Udhaifu wa Miundombinu ya Afya

Hospitali zinakabiliwa na uhaba mkubwa wa wafanyakazi wa matibabu na vifaa, na hata zana za msingi za uchunguzi, ambayo hufanya mwitikio wa janga hili kuwa wa polepole na wa nasibu, na kuhatarisha maisha ya maelfu.

Nchi Nyingine Zilishughulikiaje Magonjwa ya Milipuko?

 Brazili:

- Ilizindua kampeni za kunyunyizia dawa za ardhini na angani kwa kutumia dawa za kisasa za kuua wadudu.

- Ilisambaza vyandarua, na kuwezesha kampeni za uhamasishaji wa jamii.

- Ilitoa dawa haraka katika maeneo yaliyoathirika.

Bangladesh:

- Ilianzisha vituo vya dharura vya muda katika mitaa ya watu maskini.

- Ilitoa nambari za simu za dharura za kuripoti, na timu za mwitikio za simu.

Ufaransa:

- Iliwezesha mifumo ya onyo la mapema.

- Iliongeza udhibiti wa mbu wanaoeneza ugonjwa, na kuanza kampeni za uhamasishaji za ndani.

Afya ni Mojawapo ya Wajibu Muhimu na Jukumu la Serikali ni Kamili

Bado Sudan inakosa taratibu madhubuti za kugundua na kuripoti, ambayo hufanya idadi halisi kuwa kubwa zaidi kuliko ilivyotangazwa, na kuongeza ugumu wa mgogoro. Mgogoro wa sasa wa kiafya ni matokeo ya moja kwa moja ya ukosefu wa jukumu madhubuti la serikali katika huduma ya afya ambayo inaweka maisha ya binadamu mbele ya vipaumbele vyake, nchi inayotekeleza Uislamu na kutekeleza msemo wa Omar bin Al-Khattab, Mungu amridhie "Lau punda angejikwaa nchini Iraq, Mungu angeniuliza kuhusu hilo Siku ya Kiyama."

Suluhisho Zinazopendekezwa

- Kuanzisha mfumo wa afya ambao unamwogopa Mungu kwanza katika maisha ya mwanadamu na unaofanya kazi, ambao hauko chini ya upendeleo au ufisadi.

- Kutoa huduma ya afya ya bure kama haki ya msingi kwa raia wote. Na kufuta leseni za hospitali za kibinafsi na kuzuia uwekezaji katika uwanja wa matibabu.

- Kuwezesha jukumu la kuzuia kabla ya matibabu, kupitia kampeni za uhamasishaji na kupambana na mbu.

- Kurekebisha Wizara ya Afya ili iwe na jukumu la maisha ya watu, sio tu chombo cha utawala.

- Kupitisha mfumo wa kisiasa ambao unaweka maisha ya mwanadamu juu ya maslahi ya kiuchumi na kisiasa.

- Kukata uhusiano na mashirika ya uhalifu na mafia ya dawa.

Katika historia ya Waislamu, hospitali zilijengwa ili kuwahudumia watu bure, ziliendeshwa kwa ufanisi mkubwa, na kufadhiliwa na hazina ya umma, sio kutoka mifukoni mwa watu. Huduma ya afya ilikuwa sehemu ya jukumu la serikali, sio hisani wala biashara.

Kinachotokea leo nchini Sudan cha kuenea kwa magonjwa ya milipuko, na kutokuwepo kwa serikali kwenye eneo la tukio, ni onyo la hatari ambalo haliwezi kupuuzwa. Kinachohitajika sio tu kutoa Panadol, lakini kuanzisha serikali halisi ya ustawi inayojali maisha ya mwanadamu, na kushughulikia mizizi ya mgogoro, sio dalili zake, nchi inayotambua thamani ya mwanadamu na maisha yake na kusudi aliloumbwa nalo, ambalo ni kumwabudu Mungu pekee. Na dola ya Kiislamu ndiyo pekee inayoweza kushughulikia masuala ya huduma ya afya kupitia mfumo wa afya ambao hauwezi kutekelezwa isipokuwa chini ya dola ya pili ya ukhalifa iliyoongoka kwa misingi ya unabii, iliyo karibu na kibali cha Mungu.

﴿Enyi mlio amini! Muitikieni Mwenyezi Mungu na Mtume anapo kuamrisheni jambo la kukupeni uhai.﴾

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Hatem Al-Attar - Jimbo la Misri

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Asubuhi ya tarehe ishirini na mbili ya Rabi' al-Awwal 1447 Hijria, sawa na tarehe kumi na nne ya Septemba 2025, na akiwa na umri wa miaka themanini na saba, Ahmad Bakr (Hazim), kutoka kizazi cha kwanza katika chama cha Ukombozi, alihamia kwa Bwana wake. Alibeba da'wa kwa miaka mingi na akavumilia gerezani kwa muda mrefu na mateso makali, lakini hakulegea, hakudhoofika, hakubadilika, wala hakubadilisha kwa fadhila na msaada wa Mungu.

Alitumia miaka mingi nchini Syria katika miaka ya themanini wakati wa utawala wa Hayati Hafez akijificha hadi alipokamatwa na kundi la vijana wa chama cha Ukombozi na ujasusi wa anga mwaka 1991, kukutana na aina kali zaidi za mateso chini ya usimamizi wa wahalifu Ali Mamlouk na Jamil Hassan, ambapo aliniambia mtu ambaye aliingia chumba cha mahojiano baada ya raundi ya mahojiano na Abu Osama na baadhi ya wenzake kwamba alishuhudia vipande vya nyama vilivyotawanyika na damu kwenye kuta za chumba cha mahojiano.

Baada ya zaidi ya mwaka mmoja katika seli za tawi la ujasusi wa anga huko Mezzeh, alihamishiwa na wenzake wengine kwenda gereza la Sednaya ili ahukumiwe miaka kumi baadaye, ambapo alitumia miaka saba akisubiri kwa uvumilivu, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Baada ya kutoka gerezani, aliendelea kubeba da'wa moja kwa moja na aliendelea hadi kukamatwa kwa vijana wa chama kulipoanza, ambayo ilijumuisha mamia nchini Syria katikati ya mwezi wa 12 mwaka 1999, ambapo nyumba yake huko Beirut ilivamiwa na alitekwa nyara ili kuhamishiwa kwenye tawi la ujasusi wa anga katika uwanja wa ndege wa Mezzeh, kuanza awamu mpya ya mateso ya kutisha. Na alikuwa, licha ya uzee wake, kwa msaada wa Mungu, mvumilivu, imara, akitarajia malipo.

Baada ya karibu mwaka mmoja, alihamia gereza la Sednaya tena, ili kuhukumiwa katika mahakama ya usalama wa serikali, na baadaye akahukumiwa kifungo cha miaka kumi, ambapo Mungu alimwandikia kutumia karibu miaka minane, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Nilitumia mwaka mzima naye mwaka 2001 katika gereza la Sednaya, lakini nilikuwa karibu naye kabisa katika jengo la tano (A) upande wa kushoto wa ghorofa ya tatu, nilikuwa nikimwita mjomba mpendwa.

Tulikuwa tukila pamoja, tukilala karibu, na tukisoma utamaduni na mawazo. Kutoka kwake tulipata utamaduni, na kutoka kwake tulijifunza uvumilivu na uthabiti.

Alikuwa mkarimu, anawapenda watu, anawajali vijana, akiwapanda ujasiri katika ushindi na ukamilishaji wa ahadi ya Mungu.

Alikuwa mhafidhina wa Kitabu cha Mungu na alikuwa akikisoma kila siku na usiku, na alikuwa akisimama usiku mwingi, na ulipokaribia alfajiri, alikuwa akinisukuma ili kuniamshe kwa ajili ya sala ya Qiyaam, kisha kwa sala ya Alfajiri.

Nilitoka gerezani kisha nikarudi kwake mwaka 2004, na tulihamishwa kwenda gereza la Sednaya tena mwanzoni mwa 2005, ili kukutana tena na wale ambao walikuwa wamebakia gerezani tulipokuwa tukitoka kwa mara ya kwanza mwishoni mwa 2001, na miongoni mwao alikuwa mjomba mpendwa Abu Osama Ahmad Bakr (Hazim), Mwenyezi Mungu amrehemu.

Tulikuwa tukitembea kwa muda mrefu mbele ya majengo ili kusahau naye kuta za gereza, baa za chuma, na kutengana na familia na wapendwa, vipi sivyo yeye ambaye alitumia miaka mingi gerezani na alipata aliyopata!

Licha ya ukaribu wangu naye na urafiki wangu naye kwa muda mrefu, sikumuona akilalamika au kulalamika kamwe, kana kwamba hakuwa gerezani, lakini alikuwa akiruka nje ya kuta za gereza; akiruka na Kurani ambayo anaisoma wakati mwingi, akiruka na mabawa ya ujasiri katika ahadi ya Mungu na habari njema za Mtume ﷺ za ushindi na uwezeshaji.

Tulikuwa katika hali ngumu zaidi na kali zaidi, tukitazamia siku ya ushindi mkuu, siku ambayo habari njema za Mtume wetu ﷺ zitatimia «Kisha utakuwa Ukhalifa kwa njia ya Utume». Tulikuwa tunatamani kukutana chini ya kivuli cha Ukhalifa na bendera ya adhabu ikipunga. Lakini Mungu aliamua uhame kutoka nyumba ya shida kwenda nyumba ya milele na kubaki.

Tunamuomba Mungu akuweke katika Pepo ya Juu na hatumsafishi mtu yeyote kwa Mungu.

Mjomba wetu mpendwa, Abu Osama:

Tunamuomba Mungu akufunike kwa rehema Zake pana, akukalishe katika bustani Zake pana, na akuweke pamoja na waaminifu na mashahidi, na akulipe kwa mateso na adhabu uliyopata, daraja za juu katika Pepo, na tunamuomba Mwenyezi Mungu atukutanishe nawe kwenye birika pamoja na Mtume wetu ﷺ na katika makao ya rehema Zake.

Faraja yetu ni kwamba unafika kwa Mwenye kurehemu zaidi ya wote wenye kurehemu, na hatusemi isipokuwa kile kinachompendeza Mungu, Hakika sisi ni wa Mungu na kwake tutarejea.

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Abu Sutaif Jiju