«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»
June 03, 2019

«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»

«قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ»

سار سيّدنا موسى - مستعينا بتوفيق الله عزّ وجلّ - إلى مدين ودعا ربّه أن يهديه الطّريق الصحيح حتّى يبلغ وجهته فلا يحيد عنه ولا يضلّ. قال سبحانه وتعالى: ﴿وَلَمَّا تَوَجَّه تِلْقَاءَ مَدْيَنَ قَالَ عَسَى رَبِّي أَن يَهْدِيَنِي سَوَاء السَّبِيلِ﴾ عن قَتادة: ﴿قَالَ عَسَى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَوَاءَ السَّبِيلِ﴾: قصد السبيل. دعا ربّه - بفطرته النّقيّة - أن يهديه الطّريق ولا يتركه هائما في الأرض دون أن تكون له وجهة محدّدة وذلك دلالة واضحة لجدّيّته في المطلب والمسعى.

يصل المسلم الحقّ لإحقاق الرّبوبيّة والألوهيّة لله بعد بحث وتمحيص وتأمّل فإن اهتدى لطريق الحقّ ثبت عليه ولزمه. ومن رحمة الله بعباده أن علمهم كيفية العبادة وشرع الصّلاة ويسّر لهم عبرها الاستقامة على الدّين. يتلون في كلّ ركعة ﴿اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴾. ففي الصّلاة تتوفّر كلّ أعمال الاستقامة...، تنهى عن الفحشاء والمنكر، وتجمّعت فيها أركان الإسلام كلّها. لذا يرى المسلم العزّ في العبوديّة لله فيسمو في لحظة السّجود يذكر الله في نفسه فيذكره الله ويباهي به من عنده. يكون في معيّة الله عزّ وجلّ في عبادته له والاستقامة على ذلك وإن كان في زنازين الطّغاة أو المنفى، وإن ضاقت به الدّنيا فهو مطمئنّ في رحاب الله يتلو كتابه ويعطر أنفاسه بذكره وحمده، رضي بالله ربّا فأرضاه الله في الدّارين بطمأنينة لا ينالها إلّا المتّقون. ﴿إِنَّ الَّذِين قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ * أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ خَالِدِينَ فِيهَا جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ﴾ [الأحقاف: 13-14] ﴿إِنَّ الَّذِينَ قَالُوا رَبُّنَا اللَّهُ ثُمَّ اسْتَقَامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلَائِكَةُ أَلَّا تَخَافُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِيَاؤُكُمْ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَشْتَهِي أَنفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيهَا مَا تَدَّعُونَ * نُزُلاً مِّنْ غَفُورٍ رَّحِيمٍ * وَمَنْ أَحْسَنُ قَوْلاً مِّمَّن دَعَا إِلَى اللَّهِ وَعَمِلَ صَالِحاً وَقَالَ إِنَّنِي مِنَ الْمُسْلِمِينَ﴾ [فصلت: 30-33]

أمر الله عزّ وجلّ حبيبه المصطفى صلى الله عليه وسلم بالاستقامة فأمر صلوات ربّي وسلامه عليه المؤمنين بها. عن أبي عمر وقيل أبي عمرة سفيان بن عبد الله رضي الله عنه قال: قلت يا رسول الله قل لي في الإسلام قولا لا أسأل عنه أحداً غيرك قال: «قُلْ آمَنْتُ بِاللهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ». رواة مسلم. عَنْ النَّوَّاسِ بْنِ سَمْعَانَ الْأَنْصَارِيِّ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم، قَالَ: «ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً صِرَاطاً مُسْتَقِيماً، وَعَلَى جَنَبَتَيْ الصِّرَاطِ سُورَانِ، فِيهِمَا أَبْوَابٌ مُفَتَّحَةٌ، وَعَلَى الْأَبْوَابِ سُتُورٌ مُرْخَاةٌ، وَعَلَى بَابِ الصِّرَاطِ دَاعٍ يَقُولُ: يَا أَيُّهَا النَّاسُ، ادْخُلُوا الصِّرَاطَ جَمِيعاً، وَلَا تَتَعَرَّجُوا، وَدَاعٍ يَدْعُو مِنْ فَوْقِ الصِّرَاطِ، فَإِذَا أَرَادَ يَفْتَحُ شَيْئاً مِنْ تِلْكَ الْأَبْوَابِ، قَالَ: وَيْحَكَ لَا تَفْتَحْهُ، فَإِنَّكَ إِنْ تَفْتَحْهُ تَلِجْهُ، وَالصِّرَاطُ الْإِسْلَامُ، وَالسُّورَانِ حُدُودُ اللَّهِ، وَالْأَبْوَابُ الْمُفَتَّحَةُ مَحَارِمُ اللَّهِ، وَذَلِكَ الدَّاعِي عَلَى رَأْسِ الصِّرَاطِ كِتَابُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ، وَالدَّاعِي من فَوْقَ الصِّرَاطِ وَاعِظُ اللَّهِ فِي قَلْبِ كُلِّ مُسْلِمٍ».

فمن نعم الله على عباده أن جعل للإنسان واعظا في نفسه يثبّته على الصّراط المستقيم ويعيده إلى الطّريق القويم كلّما حاد عنه، يحاسب نفسه ويراقب الله سرّا وعلانيّة. كما أوجب وجود المتناصحين المحافظين على حدود الله حوله وأوجب وجود دولة تحمي دين الفرد والجماعة وتعمل على استقامة الأمّة فنكون بحقّ شهداء على النّاس مستخلفين في الأرض نعبد الله عزّ وجلّ كما ينبغي. فالله عزّ وجلّ لم يتركنا فوضى لا رعاة لهم بل أوجب وجود دولة تحمي الدّين وتقيم شعائر الله في أرضه...! دولة تحمي قيم الإسلام وتصون أركانه وتنشر عبادة الله في أصقاع الأرض.

ومن نعم الله عزّ وجلّ أيضا على عباده أنّه جعل حمل الدّعوة فرضا على الأمّة وجعل التّواصي بالحقّ والصّبر والأمر بالمعروف والنّهي عن المنكر من مقوّمات المجتمع المسلم. يفلح المؤمنون ويفوزون إن هم حافظوا عليها ويستحقّون الخسران والذلّ إن استهانوا بها. يكره المسلم الإثم والمنكر كفرد ويحثّ على حماية محارم الله ويردّ الشبهات كجماعة، ثم يحاسب المتجرئ عليها. يكون قويا بقوّة الحقّ الذي يحمله لا يهادن فيه ولا يقبل بما هو دونه.

كما أنّ المسلم لا يرى في الالتزام بالشّرع رقّا وأسرا والتنصّل منه حريّة فحامل الدّعوة لا يرى في العمل في إطار جماعة تحجيما له وتقييدا لقدراته. لا يرى في العمل الحزبيّ إلاّ السّبيل لتحرير الأمّة من التّبعيّة والاستعمار. ولا يرى في الالتزام بمتطلّبات حمل الدّعوة إلاّ ما تقتضيه الجدّيّة في الفكر والعمل حتّى يصل إلى سواء السّبيل ويهتدي للّتي هي أقوم.

لا يأمر الشّيطان حامل الدّعوة بترك الأمر بالمعروف والنّهي عن المنكر بل يستدرجه بالانتصار للنّفس وتغليب الهوى، يعظّم أمامه شأن نفسه فيجعله من حيث لا يدري منهمكا في سفاسف الأمور، ساعيا خلف خطوات الشّيطان، لاهثا خلف الدّنيا وملذّاتها يختصم من هذا ويتذمّر من ذاك وهو فوق هذا كلّه يبرّر لنفسه بأنّه مُصلح قوي لا يقبل الظلم. ومن بقي فيه بعض خير يخطّئ نفسه الأمارة بالسّوء سرّاً ويخاف غضب الله العليّ العظيم ولكنّه يكابر علانيّة ويخشى على صنم من عجوة بناه داخل نفسه.. تأخذه العزة بالإثم فلا ينفع معه نقاش ولا يستجيب لنصح بل يبلغ به الأمر أن تقول له اتق الله فيرد "اتق الله أنت" وكأن الحبيب المصطفى صلى الله عليه وسلم لم يحذر من هذا المنزلق!

أمّا من ابتلاه الله بالعُجب فذلك أمره جلل.. نسأل الله السّلامة والمعافاة.

لقد أنعم الله على الإنسان بهذه الدّنيا وزينتها وزخرفها كما وجعلها أيضا فتنة له قد تعيقه عما هو أبقى، تغرّه وتغويه، فيلهث وراء المال والجاه والمنصب ويركن إلى متاعها الزّائف فيتحوّل لغاية في ذاته. تصبح الدّنيا أكبر همّه بدلا من أن يرى نفسه فيها عابر سبيل مكلّفا يعمل لدار البقاء ولجنّة عرضها السّماوات والأرض أعدّت للمتّقين. يعمل المؤمن في الأرض بهمّة عالية وهو مكلّف بعمارة الأرض والاستخلاف فيها حسب منهج ربّاني. يعمل حامل الدعوة تحت إمرة مسؤول واتّباع نهج إسلاميّ أصيل فيه تهذيب للنّفس وانقياد للشّرع وانضباط بالعمل فلا يرى في أيّ عمل تقليلا من شأنه بل ينظر إلى سمو الغاية وأهمية تحقيق الهدف ولا يكترث لمنصب - مهما كان - فهو عمل كأيّ عمل يستلزم جدّيّة وإتقانا وإحسانا فالمسؤوليّة عنده تكليف وليست تشريفا وعبء عظيم يسأل عنه يوم الدّين، لا يستهين بأمرها عاقل ولا يغتر بها لبيب.

ومع طول الطّريق وكثرة المغريات قد ينحرف البعض عن المسار، أحدهم يبدأ بالعمل لنيل أعلى الدّرجات العلميّة لكي يكون المنصب العلميّ الرّفيع عونا له في حمل الدّعوة فإذا بالبوصلة تتغيّر ليصبح المنصب العلميّ هدفا في حدّ ذاته. وآخر يعمل بين النّاس لنشر أفكار الإسلام ويجد قبولا هيّأه الله له بين النّاس فتراه فجأة ينسب الخير لنفسه وينتصر لها ويبتليه الله من حيث لا يدري. وذلك الذي يسافر لبلاد بعيدة حتى يحمل الدعوة للخلافة في أرض معروف عنها حب الناس للإسلام وطول غربتهم عنه تحت حكم العلمانية المتسترة بالإسلام فإذا به يعود بخفي حنين مذموماً مدحوراً وقد ابتلي وباع آخرته بدنيا غيره.. عاد مفلسا كالتي نقضت غزلها من بعد قوّة أنكاثا.

حريّ بحامل الدّعوة وهو يحمل شعلة التّنوير لأمّة الإسلام أن يراقب الله ويتتبّع مدارج السّالكين العارفين بالله السّاعين للاستقامة. يصدع بالحق عاليا دون أن يعجب بصدى صوته، يقارع الفكر بالفكر دون أن ينجرف وراء السبل أو يتوه في زحمة الحياة. ولا بد وأن يكون للمسلم واعظ حي في قلبه يثبّته على الصّراط فالمسلم الحقّ في مجاهدة دائمة ومستمرّة مع نفسه يردع النّفس الأمّارة بالسّوء ويأطرها على الحقّ أطرا. ولكي يكون هذا الواعظ حيا لا بد أن نرويه بذكر الله وطلب العلم وصحبة الصادق الصدوق الذي يعيدك للمسار ولا يخشى في الله لومة لائم.

وهذه الاستقامة على طريق الله عزّ وجلّ تعني عند حامل الدّعوة سلامة القلب وتزكية النّفس ونهيها عن الهوى. ومن الاستقامة الرّضا بما قضاه الله والصّبر على المحن واتّقاء الفتن ما ظهر منها وما بطن فإن هذا يعزّز الثّبات ويجعل المسلم كالجبل الأصمّ لا تتلقّفه الرّياح يضع أمره كلّه بيد العزيز الجبّار. والمؤمن أمره كله خير فإما أن يشكر وإما أن يصبر عسى أن يجبر الله كسره في الآخرة. المؤمن يحتسب أمره عند الله ويدرك أنّ فوق كلّ ذي علم عليماً ولله الأمر من قبل ومن بعد يصرف الرياح لعذابه أو لرحمته ويقلب القلوب كيف يشاء. يصبر المسلم لأن كل المعارك الشخصية في الدنيا إلى زوال ولا يبقى للإنسان إلا القلب السليم والعمل الطيب.

ومن الجدّيّة في حمل الدّعوة أن يدرك المسلم أنّ الحفاظ على العمل مع الجماعة والصّبر على تحدّيات العمل الجماعيّ من الاستقامة على الطّريق فيعمل كحامل دعوة مع الجماعة ليقيم شرع الله في أرضه ويعيدها خلافة راشدة على منهاج النّبوة. فأي غرض وأي خصومة وأي موقف شخصي لا وزن له عندما يستحضر عظم الهدف الذي يسعى إليه.

قد تتعرج السّبل وتختلف تقديرات البشر ويتوه البعض عن سواء السّبيل ولكن تبقى حقيقة ثابتة في ذهن المسلم وهي أنّ العمل مع جماعة تتوفّر فيها الشّروط الشّرعيّة واجب و"ما لا يتمّ الواجب إلّا به فهو واجب". تلبسنا بهذا العمل لأنه واجب ونسأل الله إحدى الحسنيين، إما أن نشهد بيعة الخلافة الراشدة الثانية على منهاج النبوة وإما أن نكون ممن يلقون الله غير مفتونين ونصدق الله ما عاهدناه عليه.. اللهم آمين.

إنّ الاستقامة في طريق مليء بالمغريات ومتّسم بالتّعريج والميلان أمر يحتاج لتدبّر وعمل ودعاء فمن ثبت عليه فاز ومن مال عن الطّريق هلك. نسأل الله أن يهدينا الصّراط المستقيم ويثبّتنا في القول والعمل.

﴿وَمَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَن قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَإِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ * فَآتَاهُمُ اللَّهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَحُسْن ثَوَابِ الْآخِرَةِ وَاللَّهُ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ﴾

كتبته للمكتب الإعلامي المركزي لحزب التحرير

هدى محمد (أمّ يحيى)

More from null

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya Homa ya Dengue na Malaria

Ukosefu wa Wajibu wa Serikali katika Kukabiliana na Janga la Kiafya

Homa ya Dengue na Malaria

Katika mazingira ya kuenea kwa kasi kwa homa ya dengue na malaria nchini Sudan, vipengele vya mgogoro mkubwa wa kiafya vinafichuliwa, ikifichua ukosefu wa jukumu madhubuti la Wizara ya Afya na kushindwa kwa serikali kukabiliana na janga linaloangamiza maisha siku baada ya siku. Licha ya maendeleo ya kisayansi na teknolojia katika sayansi ya magonjwa, ukweli unafunuliwa na ufisadi unaonekana.

Ukosefu wa Mpango Wazi:

Licha ya idadi ya maambukizo kuzidi maelfu, na vifo vingi vikiripotiwa kulingana na baadhi ya vyanzo vya habari, Wizara ya Afya haijatangaza mpango wazi wa kupambana na janga hili. Ukosefu wa uratibu kati ya idara za afya unaonekana, na ukosefu wa maono ya utabiri katika kushughulikia migogoro ya magonjwa ya milipuko.

Kuanguka kwa Minyororo ya Ugavi wa Matibabu

Hata dawa rahisi kama "Panadol" zimekuwa nadra katika baadhi ya maeneo, ambayo inaonyesha kuanguka kwa minyororo ya ugavi, na ukosefu wa udhibiti wa usambazaji wa dawa, wakati mtu anahitaji vifaa rahisi zaidi vya kutuliza maumivu na msaada.

Ukosefu wa Uhamasishaji wa Jamii

Hakuna kampeni madhubuti za vyombo vya habari za kuelimisha watu kuhusu njia za kujikinga na mbu, au kutambua dalili za ugonjwa, ambayo huongeza kuenea kwa maambukizi, na kudhoofisha uwezo wa jamii kujilinda.

Udhaifu wa Miundombinu ya Afya

Hospitali zinakabiliwa na uhaba mkubwa wa wafanyakazi wa matibabu na vifaa, na hata zana za msingi za uchunguzi, ambayo hufanya mwitikio wa janga hili kuwa wa polepole na wa nasibu, na kuhatarisha maisha ya maelfu.

Nchi Nyingine Zilishughulikiaje Magonjwa ya Milipuko?

 Brazili:

- Ilizindua kampeni za kunyunyizia dawa za ardhini na angani kwa kutumia dawa za kisasa za kuua wadudu.

- Ilisambaza vyandarua, na kuwezesha kampeni za uhamasishaji wa jamii.

- Ilitoa dawa haraka katika maeneo yaliyoathirika.

Bangladesh:

- Ilianzisha vituo vya dharura vya muda katika mitaa ya watu maskini.

- Ilitoa nambari za simu za dharura za kuripoti, na timu za mwitikio za simu.

Ufaransa:

- Iliwezesha mifumo ya onyo la mapema.

- Iliongeza udhibiti wa mbu wanaoeneza ugonjwa, na kuanza kampeni za uhamasishaji za ndani.

Afya ni Mojawapo ya Wajibu Muhimu na Jukumu la Serikali ni Kamili

Bado Sudan inakosa taratibu madhubuti za kugundua na kuripoti, ambayo hufanya idadi halisi kuwa kubwa zaidi kuliko ilivyotangazwa, na kuongeza ugumu wa mgogoro. Mgogoro wa sasa wa kiafya ni matokeo ya moja kwa moja ya ukosefu wa jukumu madhubuti la serikali katika huduma ya afya ambayo inaweka maisha ya binadamu mbele ya vipaumbele vyake, nchi inayotekeleza Uislamu na kutekeleza msemo wa Omar bin Al-Khattab, Mungu amridhie "Lau punda angejikwaa nchini Iraq, Mungu angeniuliza kuhusu hilo Siku ya Kiyama."

Suluhisho Zinazopendekezwa

- Kuanzisha mfumo wa afya ambao unamwogopa Mungu kwanza katika maisha ya mwanadamu na unaofanya kazi, ambao hauko chini ya upendeleo au ufisadi.

- Kutoa huduma ya afya ya bure kama haki ya msingi kwa raia wote. Na kufuta leseni za hospitali za kibinafsi na kuzuia uwekezaji katika uwanja wa matibabu.

- Kuwezesha jukumu la kuzuia kabla ya matibabu, kupitia kampeni za uhamasishaji na kupambana na mbu.

- Kurekebisha Wizara ya Afya ili iwe na jukumu la maisha ya watu, sio tu chombo cha utawala.

- Kupitisha mfumo wa kisiasa ambao unaweka maisha ya mwanadamu juu ya maslahi ya kiuchumi na kisiasa.

- Kukata uhusiano na mashirika ya uhalifu na mafia ya dawa.

Katika historia ya Waislamu, hospitali zilijengwa ili kuwahudumia watu bure, ziliendeshwa kwa ufanisi mkubwa, na kufadhiliwa na hazina ya umma, sio kutoka mifukoni mwa watu. Huduma ya afya ilikuwa sehemu ya jukumu la serikali, sio hisani wala biashara.

Kinachotokea leo nchini Sudan cha kuenea kwa magonjwa ya milipuko, na kutokuwepo kwa serikali kwenye eneo la tukio, ni onyo la hatari ambalo haliwezi kupuuzwa. Kinachohitajika sio tu kutoa Panadol, lakini kuanzisha serikali halisi ya ustawi inayojali maisha ya mwanadamu, na kushughulikia mizizi ya mgogoro, sio dalili zake, nchi inayotambua thamani ya mwanadamu na maisha yake na kusudi aliloumbwa nalo, ambalo ni kumwabudu Mungu pekee. Na dola ya Kiislamu ndiyo pekee inayoweza kushughulikia masuala ya huduma ya afya kupitia mfumo wa afya ambao hauwezi kutekelezwa isipokuwa chini ya dola ya pili ya ukhalifa iliyoongoka kwa misingi ya unabii, iliyo karibu na kibali cha Mungu.

﴿Enyi mlio amini! Muitikieni Mwenyezi Mungu na Mtume anapo kuamrisheni jambo la kukupeni uhai.﴾

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Hatem Al-Attar - Jimbo la Misri

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Heshima ya Urafiki na Abu Osama, Ahmad Bakr (Hazim) Mwenyezi Mungu Amrehemu

Asubuhi ya tarehe ishirini na mbili ya Rabi' al-Awwal 1447 Hijria, sawa na tarehe kumi na nne ya Septemba 2025, na akiwa na umri wa miaka themanini na saba, Ahmad Bakr (Hazim), kutoka kizazi cha kwanza katika chama cha Ukombozi, alihamia kwa Bwana wake. Alibeba da'wa kwa miaka mingi na akavumilia gerezani kwa muda mrefu na mateso makali, lakini hakulegea, hakudhoofika, hakubadilika, wala hakubadilisha kwa fadhila na msaada wa Mungu.

Alitumia miaka mingi nchini Syria katika miaka ya themanini wakati wa utawala wa Hayati Hafez akijificha hadi alipokamatwa na kundi la vijana wa chama cha Ukombozi na ujasusi wa anga mwaka 1991, kukutana na aina kali zaidi za mateso chini ya usimamizi wa wahalifu Ali Mamlouk na Jamil Hassan, ambapo aliniambia mtu ambaye aliingia chumba cha mahojiano baada ya raundi ya mahojiano na Abu Osama na baadhi ya wenzake kwamba alishuhudia vipande vya nyama vilivyotawanyika na damu kwenye kuta za chumba cha mahojiano.

Baada ya zaidi ya mwaka mmoja katika seli za tawi la ujasusi wa anga huko Mezzeh, alihamishiwa na wenzake wengine kwenda gereza la Sednaya ili ahukumiwe miaka kumi baadaye, ambapo alitumia miaka saba akisubiri kwa uvumilivu, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Baada ya kutoka gerezani, aliendelea kubeba da'wa moja kwa moja na aliendelea hadi kukamatwa kwa vijana wa chama kulipoanza, ambayo ilijumuisha mamia nchini Syria katikati ya mwezi wa 12 mwaka 1999, ambapo nyumba yake huko Beirut ilivamiwa na alitekwa nyara ili kuhamishiwa kwenye tawi la ujasusi wa anga katika uwanja wa ndege wa Mezzeh, kuanza awamu mpya ya mateso ya kutisha. Na alikuwa, licha ya uzee wake, kwa msaada wa Mungu, mvumilivu, imara, akitarajia malipo.

Baada ya karibu mwaka mmoja, alihamia gereza la Sednaya tena, ili kuhukumiwa katika mahakama ya usalama wa serikali, na baadaye akahukumiwa kifungo cha miaka kumi, ambapo Mungu alimwandikia kutumia karibu miaka minane, kisha Mungu akamjalia na nafuu.

Nilitumia mwaka mzima naye mwaka 2001 katika gereza la Sednaya, lakini nilikuwa karibu naye kabisa katika jengo la tano (A) upande wa kushoto wa ghorofa ya tatu, nilikuwa nikimwita mjomba mpendwa.

Tulikuwa tukila pamoja, tukilala karibu, na tukisoma utamaduni na mawazo. Kutoka kwake tulipata utamaduni, na kutoka kwake tulijifunza uvumilivu na uthabiti.

Alikuwa mkarimu, anawapenda watu, anawajali vijana, akiwapanda ujasiri katika ushindi na ukamilishaji wa ahadi ya Mungu.

Alikuwa mhafidhina wa Kitabu cha Mungu na alikuwa akikisoma kila siku na usiku, na alikuwa akisimama usiku mwingi, na ulipokaribia alfajiri, alikuwa akinisukuma ili kuniamshe kwa ajili ya sala ya Qiyaam, kisha kwa sala ya Alfajiri.

Nilitoka gerezani kisha nikarudi kwake mwaka 2004, na tulihamishwa kwenda gereza la Sednaya tena mwanzoni mwa 2005, ili kukutana tena na wale ambao walikuwa wamebakia gerezani tulipokuwa tukitoka kwa mara ya kwanza mwishoni mwa 2001, na miongoni mwao alikuwa mjomba mpendwa Abu Osama Ahmad Bakr (Hazim), Mwenyezi Mungu amrehemu.

Tulikuwa tukitembea kwa muda mrefu mbele ya majengo ili kusahau naye kuta za gereza, baa za chuma, na kutengana na familia na wapendwa, vipi sivyo yeye ambaye alitumia miaka mingi gerezani na alipata aliyopata!

Licha ya ukaribu wangu naye na urafiki wangu naye kwa muda mrefu, sikumuona akilalamika au kulalamika kamwe, kana kwamba hakuwa gerezani, lakini alikuwa akiruka nje ya kuta za gereza; akiruka na Kurani ambayo anaisoma wakati mwingi, akiruka na mabawa ya ujasiri katika ahadi ya Mungu na habari njema za Mtume ﷺ za ushindi na uwezeshaji.

Tulikuwa katika hali ngumu zaidi na kali zaidi, tukitazamia siku ya ushindi mkuu, siku ambayo habari njema za Mtume wetu ﷺ zitatimia «Kisha utakuwa Ukhalifa kwa njia ya Utume». Tulikuwa tunatamani kukutana chini ya kivuli cha Ukhalifa na bendera ya adhabu ikipunga. Lakini Mungu aliamua uhame kutoka nyumba ya shida kwenda nyumba ya milele na kubaki.

Tunamuomba Mungu akuweke katika Pepo ya Juu na hatumsafishi mtu yeyote kwa Mungu.

Mjomba wetu mpendwa, Abu Osama:

Tunamuomba Mungu akufunike kwa rehema Zake pana, akukalishe katika bustani Zake pana, na akuweke pamoja na waaminifu na mashahidi, na akulipe kwa mateso na adhabu uliyopata, daraja za juu katika Pepo, na tunamuomba Mwenyezi Mungu atukutanishe nawe kwenye birika pamoja na Mtume wetu ﷺ na katika makao ya rehema Zake.

Faraja yetu ni kwamba unafika kwa Mwenye kurehemu zaidi ya wote wenye kurehemu, na hatusemi isipokuwa kile kinachompendeza Mungu, Hakika sisi ni wa Mungu na kwake tutarejea.

Imeandikwa kwa ajili ya redio ya Ofisi Kuu ya Habari ya Hizb ut-Tahrir

Abu Sutaif Jiju